1968(2018)

Πρώτη προβολή: 25-01-2018

Το ντοκιμαντερίστικο κομμάτι με τις συνεντεύξεις των βετεράνων, Ελλήνων και Τσέχων, είναι υπέροχο, πραγματικά, η δουλειά με το αρχείο επίσης. Πολύ θα 'θελα να δω κι άλλη τέτοια δουλειά από τον Μπουλμέτη. Στο μυθοπλαστικό, κάποιες ιστορίες είναι δυνατές, κάποιες άλλες όχι, αλλά δεν έχει τόση σημασία. Για ακόμη μια φορά, η πραγματικότητα κρατά τον τελευταίο – και πιο συγκινητικό – λόγο. Κλαψ, λυγμ, και τέτοια.

Αποτελεί ένα πολύ ενδιαφέρον πείραμα docufiction που θα αρέσει όχι μόνο στους οπαδούς της ΑΕΚ και όχι μόνο σε όσους ασχολούνται με το μπάσκετ. Και αυτό δεν είναι μικρή επιτυχία.

Τελικά, ακριβώς docufiction δεν είναι το «1968» όπως θα το ήθελε ο δημιουργός του...Όμως υβρίδιο μοναδικό στα χρονικά του εθνικού μας σινεμά είναι αναμφίβολα, όπως και μια ταινία ικανή να αφοπλίσει οποιονδήποτε «οπαδό» τούτης της τέχνης που (ξανα)χτίζει κόσμους και διηγείται ιστορίες όπως καμία άλλη.

Συνδυάζοντας δεξιοτεχνικά ντοκουμέντο και μυθοπλασία, ο Τάσος Μπουλμέτης μετατρέπει ένα αθλητικό ντοκιμαντέρ σε ένα νοσταλγικό, χιουμοριστικό και γλυκόπικρο ταξίδι στην Ελλάδα (και τον κόσμο) του 1968.

Ο σκηνοθέτης θυμάται καλά εκείνη τη βραδιά καθότι, κατ' αρχάς, είναι οπαδός της ΑΕΚ. Αλλά μόνον ένας όχι και τόσο έξυπνος σκηνοθέτης θα έβαζε το οπαδιλίκι του μπροστά, και ο Μπουλμέτης είναι πολύ έξυπνος. Γύρω από αυτήν τη βραδιά στήνει επεισόδια από μικρές, καθημερινές ιστορίες· το αν είναι βασισμένες ή όχι σε πραγματικά γεγονότα ελάχιστη σημασία έχει, γιατί το αυτούσιο γεγονός είναι ένα, ο αγώνας. Σημασία έχει το κλίμα εποχής που μέσα από αυτές τις ιστοριούλες και πάλι καταφέρνει να δημιουργήσει.

Νoσταλγικό, τρυφερό κι ανθρώπινο, το «1968» δείχνει το πρόσωπο μιας αλλοτινής, ξεχασμένης Ελλάδας. Το υβρίδιο μυθοπλασίας και ντοκιμαντέρ που επιχειρεί ο Τάσος Μπουλμέτης έχει ενδιαφέρον για τον θεατή αλλά και καλλιτεχνικό βάρος.

Η πρώτη μεγάλη συλλογική επιτυχία της Ελλάδας σε ευρωπαϊκό επίπεδο, γίνεται αφορμή για τον Τάσο Μπουλμέτη και μια παρέα φίλων της ΑΕΚ να συνδέσουν τη φαντασία με την πραγματικότητα, παρουσιάζοντας ένα υβριδικό φιλμ που αφηγείται πολλά περισσότερα από έναν αγώνα.

...μια ταινία που λειτουργεί ταυτόχρονα ως φόρος τιμής σε μια πεισματάρα, γεμάτη ταλέντα και προσωπικότητες, sui generis ομάδα και ως ωδή στη δύναμη της θέλησης μέσα σε συγκινητική ατμόσφαιρα εποχής, η σπεσιαλιτέ του Έλληνα σκηνοθέτη.

Αυτή η δομή, εξ ορισμού αποσπασματική, αδυνατίζει τη συνοχή και την ένταση της ταινίας, ενώ οι μυθοπλαστικές ιστορίες είναι πολύ σύντομες και πολύ σχηματικές για ν' αποκτήσουν ενδιαφέρον πέρα από τον χαρακτήρα του ανεκδότου ή του χρονογραφήματος – ταυτόχρονα, η πολιτική ματιά είναι πολύ ανώδυνη για μια ιστορία που ξετυλίχτηκε στην πιο σκληρή περίοδο της χούντας. Παρόλ' αυτά, η γλυκύτητα της (μπασκετικής, αλλά κυρίως ανθρώπινης), ιστορίας και η αναφορά σε εποχές που γνωρίζουμε τόσο καλά ώστε να συμπληρώνουμε πληροφορία και συνείδηση, συνθέτουν μια ταινία οικεία, προβλέψιμη, τρυφερή, για θεατές... όλων των ομάδων.

Πρωτότυπος για τα ελληνικά δεδομένα συνδυασμός ντοκιμαντέρ και μυθοπλασίας, με αρκετό ενδιαφέρον ως προς το πρώτο σκέλος και με... καθόλου ως προς το δεύτερο. Εάν θέλεις να μάθεις κάποια πράγματα για την πρώτη φορά που ελληνικός σύλλογος κατέκτησε ευρωπαϊκό τρόπαιο, τότε το «1968» έχει κάτι να σου πει. Ταυτόχρονα, όμως, θα υποστείς μια συχνά αφόρητη δραματοποίηση, που ακυρώνει κατά πολύ την καλή δουλειά που έχει γίνει με τις συνεντεύξεις και το αρχειακό υλικό.