Πινόκιο(2019)
(Pinocchio) | Πρώτη προβολή: 11-06-2020
Στέλλα Παπασαραφιανού
Βλέπουμε ένα θέαμα-ύμνο στην παιδική αθωότητα και την ανεμελιά, το οποίο συνθέτουν πινελιές τόσο από τον χώρο του φανταστικού όσο και από τον αληθινό κόσμο. Θαύμα και ρεαλισμός αλληλοδιαπλέκονται αρμονικά σε μία διαδρομή που δεν ξαστοχάει ποτέ από την πρόθεσή της να μας θυμίσει την ομορφιά και την πρόκληση της ζωής.
Σιλένα Νικολοπούλου
Ιταλικός Πινόκιο με γκροτέσκες φιγούρες και υπέροχα εφέ που δεν μοιάζει με καμία πρόσφατη live-action μεταφορά κι αυτό μας αρέσει! Δύσκολο να κατηγοριοποιήσουμε αν είναι τρομακτική παιδική ταινία ή ανάλαφρη ενήλικη, σας συστήνουμε όμως να τη δείτε και να κρίνετε εσείς.
Λήδα Ειρήνη Αδάμου
Ο Garrone, παραλαμβάνοντας τη σκυτάλη από την ομώνυμη νουβέλα του Carlo Collodi, το γνωστό δηλαδή σε όλους μας παραμύθι του ξυλουργού Geppetto και της ξύλινης μαριονέτας του, Pinocchio, δομεί σκηνή προς σκηνή μια ποιητική γραφή, η οποία εκτός του ότι προσομοιάζει σε μια αισθητική, τύπου Guillermo Del Toro, έχει να αναδείξει φυσικά και τη δική της προσωπική σφραγίδα.
Παύλος Γκουγιάννος
Είναι πολύ κοντά στο πρωτότυπο κείμενο τόσο στις σκοτεινές εκδοχές του όσο και στις πιο ανάλαφρες με αποτέλεσμα να δημιουργεί την καλύτερη εκδοχή του Πινόκιο που έχουμε δει μέχρι σήμερα σε σινεμά και τηλεόραση, συμπεριλαμβανομένης και της εκδοχής της Disney του 1940, που φέτος κλείνει αισίως τα ογδόντα χρόνια από την πρώτη προβολή.
Παναγιώτης Τιμογιαννάκης
Η αισθητική επιλογή έχει πληρότητα και κάνει το έργο να λειτουργεί. Έτσι κι αλλιώς, δεν ξεπέφτει σε αισθητικούς πειραματισμούς εις βάρος του παραμυθιού και του έργου. Οπότε κι ο φυσικός αποδέκτης που υποθέτουμε-και ισχύει λογικά- ότι είναι τα παιδιά, δεν θα ξαφνιαστούν, δεν θα εξαπατηθούν, τους προσφέρει το πλαίσιο, το «ρούχο» αν θέλετε με τα οποίο κυκλοφορεί και στο οποίο κυκλοφορεί το συγκεκριμένο παραμύθι.
Θοδωρής Κουτσογιαννόπουλος
2020-06-20
Ο Ματέο Γκαρόνε του Γκομόρα καταπιάνεται με τον «ιερό» Πινόκιο του Κάρλο Κολόντι και καταφέρνει να προσδώσει νατουραλισμό στην ιστορία του ξύλινου αγοριού και του ασυνάρτητου πατέρα του, διατηρώντας τον ρεαλισμό της φτωχής Ιταλίας της περιφέρειας και τον παραμυθένιο πυρήνα μιας πολύπλοκης αλληγορίας.
Μάνος Θηραίος
Τρυφερός, νοσταλγικός, γλυκόπικρος και σε απόλυτη συνάρτηση με τον τόπο και την ιστορία του, ο "Πινόκιο" του Ματέο Γκαρόνε, όσο κι αν ενδεχομένως ξενίζει τον γαλουχημένο από την Ντίσνεϋ θεατή, είναι ένα άκρως ενδιαφέρον κινηματογραφικό ταξίδι και μια βουτιά στην ανθρωπιά που μπορούμε ακόμα να βρούμε σε μια ξύλινη μαριονέτα που αναζητά το νόημα της ζωής.
Νίνος Φένεκ Μικελιδης
Ο Γκαρόνε («Πρώτος έρωτας», «Γομόρρα», «Το παραμύθι των παραμυθιών», «Dogman») έφτιαξε μια ταινία που θα αρέσει σε παιδιά και μεγάλους...
Ειρήνη Δρίβα
Μαγικά πλάσματα, νεράιδες, αλεπούδες, νταντάδες σαλιγκάρια και φυσικά την πιο διάσημη μαριονέτα στον κόσμο. Έχει και κάτι επιπλέον, τις σωστές δόσεις ρεαλισμού και κοινωνικού συμβολισμού, έτσι ώστε να μην έχουμε απλά ένα ακόμη παραμύθι, αλλά μια παραμυθένια ιστορία που μιλάει για την φτώχεια, την ελευθερία και την δύναμη της αγάπης.
Κώστας Ζαλίγκας
Παρά την εντυπωσιακή δουλειά στα σκηνικά, τα κοστούμια, την αναπαράσταση εποχής, την εκμετάλλευση χώρων, αυτός ο «Πινόκιο» χάνει την πνοή του όταν ο Μπενίνι μένει στην άκρη για το δεύτερο μέρος της αφήγησης και δίνει τον πρωταγωνιστικό ρόλο στον ομώνυμο ήρωα.
Άγγελος Πολύδωρος
Μια κάπως πιο σκοτεινή εκδοχή του κλασικού παραμυθιού «Le Avventure di Pinocchio» του Carlo Collodi, από την οποία όμως δεν απουσιάζει ο «διδακτικός» χαρακτήρας, που γίνεται εμφανής από τα πρώτα πλάνα.
Αχιλλέας Βασιλείου
Η σκηνή που μεγαλώνει η μύτη του Πινόκιο είναι λίγο αμήχανη αλλά στο σύνολο του ο Ματέο Γκαρόνε έκανε μια ταινία παιδική, σκοτεινή και ευφάνταστη. Πιστός στην ιστορία και στο σινεμά που πρεσβεύει. Λίγο σουρεαλισμό ακόμα θα θέλαμε...αλλά έστω!
Κωνσταντίνος Καϊμάκης
2020-06-14
Πάνω από όλα, όμως, ο «Πινόκιο» ξεχωρίζει για τις συμπληρωματικές ιδέες αυτής της πρωτότυπης ιστορίας ενηλικίωσης. Για να γίνει τελικά το αληθινό αγόρι που ονειρεύεται η ξύλινη μαριονέτα θα πρέπει να πάρει το μάθημά της: η ζωή είναι αβάσταχτη για αφελείς, επιπόλαιους ή ψεύτες. Κι ο Πινόκιο θα το διαπιστώσει με τον χειρότερο τρόπο.
Γιάννης Ζουμπουλάκης
2020-06-16
Ένα φιλόδοξο σχέδιο, σε ότι αφορά την εικόνα της ταινίας που στους τομείς του μακιγιάζ και (κυρίως) της σκηνογραφίας σε κάνει πραγματικά να τρίβεις τα μάτια σου. Ωστόσο, δύσκολα μπορείς να συμπαθήσεις τον κούκλο, ενώ αντιθέτως, ο πατέρας του, ο ξυλουργός Τζεπέτο, είναι πραγματικά η ψυχή της ταινίας.
Άντα Δαλιάκα
2020-06-18
Το κλασικό παραμύθι της ιταλικής λογοτεχνίας του 1883 από τον Κάρλο Κολόντι ξαναζωντανεύει ζωηρά στη μεγάλη οθόνη υπό την υποβλητικά γκροτέσκα, γοτθική ατμόσφαιρα του Ματέο Γκαρόνε που δεξιοτεχνικά ενσωματώνει την αλληγορία στην αισθητική της εικόνας μετατρέποντας κάθε εικαστικό μέσο σε όχημα της αφήγησης (όπως και στο «Παραμύθι των παραμυθιών» του ίδιου).
vandimir
Συμπαθητικό φιλμ, δίχως όμως να το θεωρώ μεγάλη ταινία. Απλώς ενδιαφέρουσα προσπάθεια.
Νίκος Τσαγκαράκης
Ο Γκαρόνε μεταμορφώνει ένα κλασικά παιδικό υλικό σε μια καθόλου παιδική ταινία, αλληγορικά αιχμηρή και καταγγελτική, σκοτεινή, σε στιγμές τρομακτική, με αφήγηση που θα μπορούσε να είναι πυκνότερη σε σημεία.
Μάρα Θεοδωροπούλου
Σαν την τελευταία φορά που ο σκηνοθέτης άφησε την αισθητική του να τρέχει αχαλίνωτη στο Παραμύθι των Παραμυθιών, ο Πινόκιό του παραμένει ψυχρός και περίεργα συνθετικός.
Μαίρη Βανδώρου
Αν η διάρκεια της ήταν μικρότερη θα ήταν προτιμότερο, ως ένα βαθμό κουράζει καθώς κάποιες σκηνές τραβάνε χωρίς λόγο.
Ιωάννα Βαρδαλαχάκη
Το κλασικό παραμύθι του Carlo Collodi αποκτά τις σκοτεινές αποχρώσεις του Matteo Garrone, σε μια ιστορία που, αν και στερείται συμπαγούς αφήγησης και προσανατολισμού κοινού, ξεχωρίζει για την επιμελημένη της παραγωγή και τον παράξενο ρεαλισμό με τον οποίο προσεγγίζεται.
Κωνσταντίνος Καραγάνης
Η πολύ εύστοχη σκηνοθεσία του Garone, πλαισιώνεται από ένα υπέροχο CGI, που είναι τόσο πιο αληθινό και έξυπνο από αυτό που έχουμε συνηθίσει σε αντίστοιχες Αμερικάνικες μεταφορές παραμυθιών, με την χρήση μακιγιάζ, πρακτικών εφέ, αλλά εν τέλει και γραφικών όπου χρειάζεται, τα οποία δεν είναι τέλεια, όμως εξάπτουν την φαντασία πολύ περισσότερο από κάτι που μοιάζει εντελώς αληθινό. Σίγουρα αυτό είναι το μεγαλύτερο επίτευγμα του Πινόκιο.
Τάσος Ντερτιλής
Το μικρό αλλά και το κάπως μεγαλύτερο κοινό θα το απολαύσουν πάντως.
Πάνος Γκένας
2020-06-10
Ακροβατεί ανάμεσα στο παιδικό κι ενήλικο θέαμα, χωρίς να ισορροπεί. Και αυτό δεν είναι ψέμα.
Πόλυ Λυκούργου
2020-06-08
O Ματέο Γκαρόνε δίνει τη δική του - σκοτεινή - εκδοχή στο κλασικό παραμύθι, αλλά χωρίς συγκεκριμένο παραλήπτη.
Χρήστος Μήτσης
2020-06-12
Αρκετά πιστός στο διάσημο παιδικό μυθιστόρημα, ο Ματέο Γκαρόνε προσπαθεί να διατηρήσει το γοτθικό ύφος και τον έντονο συναισθηματισμό του, σε μια ιστορία ενηλικίωσης με κοινωνικές αναφορές.
Λήδα Γαλανού
2020-06-04
Το παραμύθι του Κάρλο Κολόντι από τα τέλη του 19ου αιώνα βρίσκει μια νέα κινηματογραφική ερμηνεία στα χέρια του Ματέο Γκαρόνε που κινείται πολύ μακριά από το «Γόμορρα» και το «Dogman» και πολύ πιο κοντά, δυστυχώς, στο βαρυφορτωμένο σκηνικά, κοστούμια και μυθικά πλάσματα «Παραμύθι των Παραμυθιών».
Αλέξανδρος Παπαγεωργίου
Μου φαίνεται σαν μια ταινία που θεωρητικά απευθύνεται τόσο στους μικρούς όσο και τους μεγάλους, εγγυώμενη πως αναπόφευκτα θα την βαρεθούν και οι δύο.
Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ
Το σκοτεινό περιβάλλον της οδύσσειας του άτακτου και συνάμα καλόκαρδου ξυλόκουκλου, γίνεται η κυρίαρχη σημαία της ταινίας, αποδυναμώνοντας την ευεργετική εσωτερικότητα και το δυνατό συναίσθημα του παραμυθιού.
Χρυσοστομάκης Λακταρίδης
Μπορεί να έχει σούπερ εφέ, καταπληκτικές ερμηνείες, υπέροχη γοτθική ατμόσφαιρα και μια αξιόλογη σκηνοθετική ματιά, πάσχει όμως από ρυθμό και στόχο, καθώς είναι αρκετά σκοτεινός για το παιδικό κοινό, αλλά όχι τόσο όσο θα χρειαζόταν για να αποσπάσει τη προσοχή και των ενηλίκων.
Θοδωρής Δημητρόπουλος
Παρά την αρκετά δυνατή δουλειά σε επίπεδο μακιγιάζ και εφέ (που κατά τόπους βέβαια γλιστρά προς το άτεχνα γκροτέσκο), το φιλμ δεν διατηρεί ούτε την διαρκή ένταση που έχουμε συναντήσει σε άλλες διασκευές, ούτε την απόλυτα εφιαλτική διάσταση της ντισνεϊκής εκδοχής.
Πάρις Μνηματίδης
Αν ο Garrone στόχευε στο να φτιάξει τη νέα ταινία που θα αποτελούσε σημείο αναφοράς επάνω στην πηγή στην οποία βασίζεται, μάλλον ατύχησε. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν βρίσκεται εδώ μια ενδιαφέρουσα εναλλακτική οπτική επάνω στον πολυαγαπημένο μύθο, έστω και κάπως ανολοκλήρωτη.
Θόδωρος Γιαχουστίδης
Θεωρητικά, αυτή είναι μια ταινία για όλη την οικογένεια. Θα ήθελα να ακούσω την γνώμη της κόρης μου μετά τη θέασή της, να μου πει πως θα της φανεί εκείνης. Αλλά εμένα, δεν.
Νίκος Δρίβας
Καλές οι αναμνήσεις, ο σεβασμός στο πρωτότυπο υλικό, ωστόσο χρειάζεται και κάτι που θα δώσει φρέσκες ιδέες και κάτι τέτοιο δεν γίνεται σχεδόν καθόλου στο Πινόκιο.
Αλέξανδρος Κυριαζής
Ο ρυθμός είναι αργός, σχεδόν βασανιστικός κατά διαστήματα, με τις δύο ώρες να περνούν πολύ δύσκολα.
Ηλίας Φραγκούλης
2020-06-02
Παραμύθι δίχως target group, δήθεν «αρτίστικο», που ούτε προσφέρει κάποια εναλλακτική ψυχαγωγία «φυγής» για το ενήλικο κοινό.
