Εμείς οι Δύο(2019)

(Deux / Two of Us) | Πρώτη προβολή: 13-08-2020

Σχεδόν αριστούργημα!

Ο σκηνοθέτης δεν κρίνει, λαμβάνει υπόψη του όλες τις πλευρές ενός πολύ σοβαρού ζητήματος και δημιουργεί μια ταινία που μιλά κατευθείαν στην καρδιά για την ουσιαστική έννοια της αγάπης. Μας παρασύρει άνευ όρων και σε αυτό συμβάλουν οι έκτακτες ερμηνείες από τις δύο ηθοποιούς του, την θεατρική κυρίως Σεβαλιέ και της Σούκοβα.

Ο μυστικός επί δεκαετίες έρωτας δύο ηλικιωμένων πια γυναικών κινδυνεύει να αποκαλυφθεί μετά από μια αναπάντεχη ανατροπή στο συγκλονιστικό σκηνοθετικό ντεμπούτο του Φιλίπο Μενεγκέτι.

Ένα χαμηλότονο, μα συναρπαστικό φιλμ για την αγάπη που επιμένει.

Μια σπάνιας πάστας ανθρωπιά διατρέχει το φιλμ, που αποφεύγοντας τα κλισέ και τις δραματικές υπερβολές καθηλώνει με τα ατόφια συναισθήματα που εγείρει.

Η ουσία του φιλμ, η σχέση των δύο γυναικών, το δικαίωμα στην επιλογή του τρόπου ζωής, ακόμα και μετά την πρώτη νιότη, είναι γραμμένη και σκηνοθετημένη με τρυφερότητα, διαπεραστικότητα κι ευαισθησία κι οι δύο πρωταγωνίστριες, η κάποτε μούσα του Φασμπίντερ, Μπάρμπαρα Ζούκοβα, κι η θεατρική Μαρτίν Σεβαλιέ της Κομεντί Φρανσέζ, απογειώνουν με βλέμματα και λεπτές κινήσεις τις ηρωίδες τους στη σφαίρα του εμβληματικού και, μαζί, του ακαταμάχητα πεζού.

Χαμηλών τόνων κινηματογραφική δημιουργία που εξιστορεί τον κρυφό έρωτα μεταξύ δύο ηλικιωμένων γυναικών χωρίς να επιλέγει την λύση του μελοδραματισμού, παρά επενδύει στο μετρημένο συναίσθημα και τον ρομαντισμό.

Ίσως υπερβολικά χαμηλότονο για το καλό του αλλά και γεμάτο μικρές, όμορφες πινελιές που τονίζουν κυρίως την οικειότητα μεταξύ των δύο γυναικών.

Πρώτη ταινία ενός νέου σκηνοθέτη, του Φίλιπο Μενεγκέτι, που τολμά να καταγράψει με ειλικρίνεια και τρυφερότητα την ερωτική ιστορία δύο γυναικών. Η υπέροχη Μπάρμπαρα Σούκοβα στο ρόλο της μιας.

Πρόκειται για ένα αληθινά καλό σύγχρονο δράμα, που μέσα στη σεναριακή του απλότητα, καταφέρνει να είναι συναισθηματικά ενδοσκοπικό και τρυφερό, με μια ευαίσθητη όσο και διεισδυτική κοινωνική ματιά.

Συμπαγές και σημεία εντυπωσιακά σίγουρο για σκηνοθετικό ντεμπούτο, το φιλμ του Φίλιπο Μενεγκέτι ξεπερνά από νωρίς τη θεματολογία του αναδεικνύοντας αφηγηματικές αρετές που πλαισιώνουν την ιστορία.

Το σκηνοθετικό ντεμπούτο του Ιταλιάνου Filippo Meneghetti είναι το λιγότερο εντυπωσιακό. Χρησιμοποιώντας στο συντριπτικά μεγαλύτερο κομμάτι του έργου του για ντεκόρ τα δύο απέναντι διαμερίσματα και τον διάδρομο τους, στην ουσία αλυσοδένει τα βλέμματα της πλατείας σε αυτά τα 20, 30 τετραγωνικά και τα δεσμεύει κατά τρόπο τέτοιο, που να μην μπορούν να αποδράσουν.

Χαμηλών τόνων (επικινδύνως κατά τόπους) αλλά στιβαρό και συναισθηματικό δράμα για την ανάγκη δύο ανθρώπων που έχουν η μία για την άλλη, με ένα πάθος που τις κρατά μαζί μέσα από το πέρασμα των χρόνων και γύρω από αόρατα, ανείπωτα φράγματα.

Μικρού βεληνεκούς δράμα τρίτης ηλικίας, το οποίο προσπαθεί να ξεφύγει από την ταμπέλα του queer cinema, υιοθετώντας μία προσέγγιση «μυστηρίου» που δεν του βγαίνει πάντα. Δεν είναι κακό για ντεμπούτο.