Σαμπρίνα(1954)
(Sabrina) | Πρώτη προβολή: 08-07-2010
Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ
Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ, Όντρεϊ Χέπμπορν και Γουίλιαμ Χόλντεν, ένα έντονο, ερωτικό τρίγωνο αποτελούμενο από τρεις σπουδαίους ηθοποιούς της «χρυσής» χολιγουτιανής εποχής γράφει ενθουσιαστικά την δική του κινηματογραφική ιστορία στο άσπρο πανί και στο είδος των περιπετειών της ανθρώπινης καρδιάς.
Θοδωρής Κουτσογιαννόπουλος
2020-09-20
Ο Γουάιλντερ κατάφερε να απελευθερώσει την (άλλη) Χέμπορν, να δώσει κωμικότερη διάσταση στον αγαπημένο του από τη «Λεωφόρο της Δύσης» Χόλντεν και να χαλαρώσει τον παραδοσιακά άκαμπτο Μπόγκαρτ, αναγκάζοντάς τον να του ζητήσει συγγνώμη στο τέλος των γυρισμάτων για την έλλειψη εμπιστοσύνης και την αγένεια που επέδειξε, κυρίως επειδή δεν ήταν η πρώτη επιλογή (ο Κάρι Γκραντ είχε αρνηθεί).
Χρυσοστομάκης Λακταρίδης
Ο Μπίλι Γουάιλντερ φέρνει στη μεγάλη οθόνη το θεατρικό Sabrina Fair του Σάμιουελ Τέιλορ, σεναριογράφου του χιτσκοκικού Δεσμώτη του Ιλίγγου και παραδίδει μία διαχρονική ρομαντική κομεντί, με ευρηματική πλοκή, κοινωνικές αναφορές και υπέροχες ερμηνείες από τους πρωταγωνιστές της.
Νίνος Φένεκ Μικελιδης
Κι είναι ακριβώς εδώ που βλέπει κανείς τη δεξιοτεχνία και την έμπνευση του Γουάιλντερ που καταφέρνει να σε κάνει να δεχτείς ακόμη και τις πιο απίθανες και τρελές καταστάσεις, χάρη στη μεγάλη φαντασία, τη φρεσκάδα, την ευρηματικότητα, την πρωτοτυπία καθώς και τον τρόπο με τον οποίο ισορροπεί το σλάπστικ με το χιούμορ και την ειρωνεία, ενώ, παράλληλα καταφέρνει να αποσπάσει έξοχες, απολαυστικές ερμηνείες και από τους τρεις πρωταγωνιστές του.
Χρήστος Μήτσης
2020-09-18
Υπόδειγμα απολαυστικού αφηγηματικού σινεμά με χολιγουντιανή λάμψη, αλλά και κινηματογραφική ουσία, βραβευμένο με Όσκαρ κοστουμιών και Χρυσή Σφαίρα σεναρίου.
Λήδα Γαλανού
2020-09-16
Μια κομεντί γλύκισμα, με αξεπέραστο στιλ και δροσερό ρομάντζο που, πίσω από τη λεπτεπίλεπτη φόρμα της Χέπμπορν και την τραχιά αρρενωπότητα του Μπόγκαρτ, αφήνει να φανεί το καυστικό σχόλιο του Γουάιλντερ για την ταξική ανισότητα και για έναν νέο κόσμο, αυτόν του «20ού αιώνα».
Πόλυ Λυκούργου
2020-09-14
Η φατσούλα της Οντρεϊ Χέπμπορν, η γοητεία του Γουίλιαμ Χόλντεν, το στραβό καπέλο του Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ. Ο Μπίλι Γουάιλντερ έχει όλα τα υλικά για να συνθέσει μία μοντέρνα Σταχτοπούτα σε μια ρομαντική κομεντί που έχει αφήσει μέσα στα χρόνια επίγευση σαμπάνιας στον κινηματογραφικό ουρανίσκο.
Θοδωρής Δημητρόπουλος
2020-09-12
Ο Γουάιλντερ δεν μοιάζει να αντιλαμβάνεται σε κανένα σημείο πόσο creepy μπορεί να είναι κατά τόπους η ιστορίας του, αποζητώντας αντ'αυτού λύτρωση και εύκολες λύσεις για όλους τους ήρωές του. Όμως είναι κατάθεση στη μαγνητιστική σταρ παρουσία των τριών πρωταγωνιστών και στην αβίαστη αφηγηματική ικανότητα του ίδιου του σκηνοθέτη, το πόσο αρμονικά ξετυλίγεται το δράμα, αποκτώντας βαρύτητα, πάθος και ακόμα και γοητεία.
Ζήσης Μπαρτζώκας
Παρόλο που η ταινία διαθέτει μια μετρίου ενδιαφέροντος ιστορία (λέω γω), βλέπεται με πολύ περισσότερο ενδιαφέρον γιατί έχει μια νοσταλγική διάθεση που πηγάζει από το παλιό καλό Χόλιγουντ, δηλαδή το εξαιρετικό καστ και το σκηνοθετικό άγγιγμα του Wilder. Ήξερε αυτός ο άνθρωπος να φτιάχνει ταινίες που σ' αρέσει να τις βλέπεις ξανά και ξανά.
Σταύρος Γανωτής
2020-09-06
Παρότι μια από τις πιο αδύναμες των διασημότερων κωμωδιών του μεγάλου Wilder, παραμένει ολόφρεσκη ως σήμερα.
Δημήτρης Δανίκας
2020-09-10
Από τις θρυλικές κομεντί δεκαετίας πενήντα με δύο ζάπλουτους αδερφούς να διεκδικούν την θυγατέρα του σοφέρ τους—Λάμψεις!
Ζουμπουλάκης Γιάννης
2020-09-08
Ανάλαφρες διαθέσεις, χαριτωμένο σύνολο, η Χέπμπουρν αέρινη κούκλα, όχι όμως μια από τις πραγματικά μεγάλες σημιουργίες του σκηνοθέτη της «Γκαρσονιέρας» και του «Μερικοί το προτιμούν καυτό».
Νίκος Τσαγκαράκης
Ως συνήθως, η Χέμπορν εκπέμπει τη φυσική κομψότητά της που τονίζεται από τις τουαλέτες του Ιμπέρ ντε Ζιβανσί και την ενδυματολογική επιμέλεια της Ίντιθ Χεντ, ενώ ο Μπόγκαρτ σ' έναν από τους πιο ελαφρούς ρόλους του, 'ξεπλένει' τον καπιταλισμό ως ευγενή δραστηριότητα με μοναδικό σκοπό, όχι το κέρδος, αλλά την κοινωνική ανάπτυξη κι ευημερία.
Κωστής Θεοδοσόπουλος
2020-09-04
Μακριά από την αρτιότητα των «Γκαρσονιέρα», «Μάρτυς Κατηγορίας» και «Λεωφόρος της Δύσης» το φιλμ του Γουάιλντερ πασχίζει να βρει την χρυσή τομή μεταξύ ρομάντζου και κωμωδίας και στηρίζεται σχεδόν αποκλειστικά στο ταλέντο των πρωταγωνιστών και κυρίως στην υποκριτική κομψότητα της Χέπμπορν.
Κατερίνα Ανδρεάκου
2020-09-02
«Ροζ» γυαλιά νοσταλγίας εναντίον ψύχραιμης («κυνικής» για τους fans...) κριτικής μιας ταινίας που τυγχάνει να διαθέτει ονόματα θρυλικά που την βάζουν στο «απυρόβλητο»; Η ουσία είναι πως, συμφωνείτε ή όχι με τα όποια ελαττώματά της, κατά την έξοδό σας από το σινεμά μάλλον θα θέλετε να χορεύετε αιθέρια (στο μυαλό, τουλάχιστον) όπως η νεαρή Όντρεϊ στην ονειρεμένη Givenchy τουαλέτα της...
