Δονήσεις(2019)

Πρώτη προβολή: 14-12-2020

Ένα ενδοσκοπικό ψυχογράφημα, μια διακριτική κοινωνική κριτική και ταυτόχρονα ένα καλοστημένο μυστηριακό δράμα, οι «Δονήσεις» οφείλουν τη γοητεία τους στις μικρές εκπλήξεις που κρύβονται στην εξέλιξη της πλοκής.

Από το πρώτο, κιόλας, λεπτό της ταινίας ο σκηνοθέτης σε τοποθετεί στο κάδρο μιας εξωφρενικά κλειστοφοβικής συνθήκης κάνοντας σε να νιώσεις δυσφορία, όχι, κινηματογραφική, αλλά υπαρξιακή. Η φωτογραφία του Λουίς Αρμάντο Αρτεάγκα με τις σκοτεινές αποχρώσεις και το ελάχιστο φως έρχεται να υπογραμμίσει το δίλημμα του πρωταγωνιστή.

Βουτηγμένη στις δοξασίες και τα δόγματα, η Γουατεμάλα κεντρίζει το ενδιαφέρον του Μπουσταμάντε: μέσα από τον φαινομενικά ορθολογικό, σίγουρα επιτυχημένο, ευγενή και καθ' όλα διαλλακτικό Πάμπλο, διακυβεύεται μια κοινωνία κολλημένη στον αδιέξοδο σκοταδισμό.

Ακροβατώντας εντυπωσιακά και με σκηνοθετική βεβαιότητα ανάμεσα στον σκληρό ρεαλισμό μιας -βασισμένης σε ενδελεχή έρευνα- κοινωνικής αφήγησης με την υφή ενός σύγχρονου σκοτεινού μύθου, ο Χάιρο Μπουσταμάντε επιβεβαιώνει το ταλέντο και την άφιξή του ως σκηνοθέτη που αξίζει να προσέξουμε στο μέλλον.

Ένα βραδυφλεγές οικογενειακό δράμα που ξετυλίγεται πίσω από κλειστές πόρτες μεγαλοαστικών σπιτιών που αντιλαμβάνονται τη ζωή μόνο μέσα στα πλαίσια μιας έμφυτης αμαρτίας και ενός αγώνα για την ικανοποίηση ενός Θεού που αγαπάει τους αμαρτωλούς αλλά όχι την αμαρτία.

Ο βαθιά ανθρώπινος χαρακτήρας του "Tremors" αποδεικνύεται και στο τέλος της ταινίας όπου ο Πάμπλο –και ο κάθε Πάμπλο, ακόμα προσπαθεί να αποδεχθεί τον χαρακτήρα του ακόμα και υπό το βλέμμα ενός μη επικριτικού ανθρώπου.

Σκληρός ρεαλισμός με νότες υπαρξιακού μύθου.

Αν και αρχικά η σύγχυση που κυριαρχεί στην αφήγηση σε ξενίζει, γρήγορα ο Μπουσταμάντε βάζει το εγχείρημα στις ράγες. Από εκεί και μετά παρακολουθείς χωρίς ανάσα την απόπειρα ενός ανθρώπου να απελευθερωθεί από τα δεσμά του και να ζήσει τη ζωή του όπως την ονειρεύεται.

Ο φακός ακολουθεί τον πρωταγωνιστή επίμονα σε ολόκληρη τη διαδρομή του. Δεν αφήνει περιθώρια. Παρακολουθούμε όλες του τις ψυχολογικές μεταπτώσεις. To πείσμα δίνει τη θέση του σε μία πληγωμένη ύπαρξη.

Η δεύτερη μεγάλου μήκους του σκηνοθέτη από τη Γουατεμάλα μετά το βραβευμένο στο Βερολίνο «Ηφαίστειο», μιλά για την σύγκρουση της επιθυμίας με τη θρησκεία με μια υποβλητική, υπόκωφη δύναμη.