Λαγωνικό 24 Καρατίων(1964)

(Μπλέικ Εντουαρντς) | Πρώτη προβολή: 05-03-1965

Είναι η δεύτερη συνέχεια του επιθεωρητή- καταστροφή – Κλουζό και ο Πίτερ Σέλερς κυριολεκτικώς απογειώνει τον ήρωα σε ένα κρεσέντο, ακράτητου γέλιου, μεταθέτοντας τον ορισμό της κωμωδίας σε αστρικά πεδία.

Σαφώς η πιο αστεία ταινία της σειράς, σαφέστερα από τις πιο αστείες ταινίες που γυρίστηκαν ποτέ, με τις αθάνατες μελωδίες του Χένρι Μαντσίνι να σιγοντάρουν αρμοστά και το μυστήριο να λύνεται στο τέλος κυριολεκτικά από μόνο του.

Η επιτομή του σκεπτόμενου slapstick, πάντα με την εξαιρετική αισθητική του Μπλέηκ Έντουαρντς και τις μελωδίες του Χένρυ Μαντσίνι, το "Λαγωνικό 24 καρατίων" εξακολουθεί να προκαλεί, πέραν του γάργαρου γέλιου, τον θαυμασμό για τα επιτεύγματα στην κινηματογράφηση, το μοντάζ και τις ερμηνείες, οι οποίες παραμένουν πάντα προσηλωμένες στον ρόλο, τον χαρακτήρα και τον ρεαλισμό εν μέσω του απόλυτου χάους.

Όχι μόνο ο καλύτερος Ροζ Πάνθηρας, αλλά και μία από τις πιο αστείες κωμωδίες όλων των εποχών!

Η συνταγή της διαχρονικής επιτυχίας ήταν μάλλον εξασφαλισμένη εξαρχής, έστω κι αν κάποια σημεία της δεν έχουν γεράσει και τόσο καλά στον 21ο αιώνα. Η τελική απόλαυση και το χαμόγελο που παραμένει για αρκετή ώρα μετά την έξοδο από το σινεμά, παραμένουν εγγυημένα.

Αν ο Edwards γνωρίζει κάτι άριστα, είναι το να σκηνοθετεί κωμωδίες, και η προσωπική άποψη του για το slapstick δεν λειτούργησε ποτέ καλύτερα από ότι εδώ.

Ο Μπλέικ Εντουαρντς, παρακολουθεί τον πάλαι ποτέ Γάλλο επιθεωρητή Ζακ Κλουζό (ρόλος ζωής για τον Βρετανό κωμικό Πίτερ Σέλερς) σε μια άλλου τύπου περιπέτεια μεν αλλά με τις ίδιες πάνω κάτω γκάφες του τελευταίου να πλημμυρίζουν την οθόνη.

Ξεκαρδιστική συνέχεια του «Ροζ Πάνθηρα», αποθέωση του σλάπστικ χιούμορ και ένα κωμικό one man show από τον Πίτερ Σέλερς, ο οποίος αυτοσχεδιάζει απολαυστικά ως γκαφατζής αστυνομικός με γαλλική προφορά.

Πιο σίγουρο από το προηγούμενο φιλμ (και λιγότερο αναρχικό), το "Λαγωνικό" στήνει ξεκαρδιστικές καταστάσεις και επιτρέπει στον Σέλερς να αναπτύξει πλήρως την καρτουνίστικη περσόνα του Κλουζώ όπως τον θυμόμαστε σήμερα.

Η ορμή και η πρωτοτυπία του πρώτου μέρους της ταινίας μοιάζουν να εξαντλούνται στο δεύτερο, η αστυνομική υπόθεση παραμένει ελαφρώς στον αέρα, αλλά όσο κι αν δεν ξεχωρίζει μέσα στην κοινή φιλμογραφία Εντουαρντς και Σέλερς, το «Λαγωνικό» εξακολουθεί να χαρίζει έντιμο, νοσταλγικό και πιπεράτο γέλιο.

Η δεύτερη, ίσως και καλύτερη, συνέχεια με Ροζ πάνθηρα, του 1964 με φρέσκια κόπια—Ατελείωτα γέλια

Τόσες δεκαετίες μετά και το «Λαγωνικό 24 καρατίων» διατηρεί τη φρεσκάδα και το χιούμορ του, με έναν κλασικά απίθανο Πίτερ Σέλερς στον γνωστό του ρόλο.