Πράσινη Θάλασσα(2020)
Πρώτη προβολή: 25-11-2021
Ιφιγένεια Καλαντζή
Η ταινία της Αντωνίου μας υπενθυμίζει πως φιλία και κοινωνική αλληλεγγύη δημιουργούνται και λειτουργούν μονάχα σε άμεση, δια ζώσης, αλληλεπίδραση με τους άλλους.
Μίλτος Τόσκας
2021-11-20
Δύο σπουδαίοι ηθοποιοί στην υπηρεσία της Τέχνης και κατά μία έννοια στην πρώτη γραμμή ενός κοινωνικο-πολιτικού σινεμά. Συγκαταλέγεται δεδομένα στις επιλογές μου για την τρέχουσα κινηματογραφική εβδομάδα και σας προτείνω να μη το χάσετε.
Χυτούλα Παπάζογλου
Μια τρυφερή και συγκινητική ταινία που εστιάζει στην επικοινωνία και τις ανθρώπινες σχέσεις, με φόντο την ελληνική κουζίνα. Μια προσεγμένη και αξιόλογη ταινία, αφιερωμένη στη μνήμη της Χρύσας Σπηλιώτη, που θα σας γοητεύσει και σίγουρα θα ξυπνήσει αναμνήσεις.
Ζουμπουλάκης Γιάννης
2021-11-18
Συγκινητικό και (με ένα υπόγειο τρόπο) σκληρό, αυτό το δράμα εντάσσεται πλήρως στην καταθλιπτική ατμόσφαιρα της εποχής μας, κάτι που ενώ είναι υπέρ του καλλιτεχνικά, θα του προκαλέσει δυσκολίες εμπορικά γιατί ο κόσμος δεν αντέχει άλλη μαυρίλα σήμερα και εδώ παρά την ελπίδα που φωτίζει το φινάλε, όλα είναι μαύρα.
Νίνος Φένεκ Μικελιδης
Η Αντωνίου καταγράφει την ψυχολογική πορεία της ηρωίδας της, με ντοκιμαντεριστική θα έλεγα λεπτομέρεια, με μια κάμερα που επιμένει στα κοντινά πλάνα, εξερευνώντας τις εκφράσεις της πρωταγωνίστριάς της με τις (από ένα σημείο και μετά) αλλαγές που αρχίζουν να δημιουργούν οι επαφές της καθώς και τις διάφορες σχέσεις που αναπτύσσει σταδιακά με τα γύρω πρόσωπα.
Κώστας Ζαλίγκας
Έχει ενδιαφέρον ο τρόπος που παρουσιάζονται οι σχέσεις μεταξύ των θαμώνων, η καθημερινότητά τους, η ζωή τους εκτός εργασίας. Όμως δεν αποφεύγονται τα κλισέ και οι μελοδραματισμοί, πολλές από τις ερμηνείες είναι άστοχες και ένας καλός ρυθμός που θα έδινε πνοή στο εγχείρημα απουσιάζει.
Γιώργος Ξανθάκης
2021-11-12
Μια ζεστή, συμπαθής ταινία στα ανθρώπινα μέτρα, στην οποία ο θεατής συνεχώς περιμένει ένα ξέσπασμα, μια αλλαγή ρυθμού που δεν έρχεται ποτέ.
Αγγελική Καρυστινού
2021-11-16
Με άξονα κυρίως την εξαιρετική ερμηνεία της Αγγελικής Παπούλια, που δίνει έναν μυστηριώδη αέρα στην αμνησιακή ηρωίδα της, αλλά και του αφοπλιστικού Γιάννη Τσορτέκη, η σκηνοθέτις ακολουθεί μια στρωτή αφήγηση, χωρίς μεγάλες εκπλήξεις, αφήνοντας όμως σε δεύτερη μοίρα τους υπολοίπους χαρακτήρες της ιστορίας της.
Πάνος Γκένας
2021-11-14
Κόντρα στο σκοτάδι της πραγματικότητας, η Αγγελική Αντωνίου επιχειρεί ένα φωτεινο κάλεσμα και με θέα την «Πράσινη Θάλασσα» αναδεικνύει την θεραπευτική διάσταση της μαγειρικής, απορροφά τον αχνό της μνήμης και προτείνει την αισιοδοξία ως πνευματική τροφή. Αναζητήστε τις θαυματουργές μυρωδιές της.
Κωνσταντίνος Καϊμάκης
Η σκηνοθεσία σκόπιμα παραμένει σε χαμηλές ταχύτητες και υπογραμμίζει τη μοναξιά των ηρώων της με κάθε τρόπο, ενισχυμένη από τις δυνατές ερμηνείες των Αγγελική Παπούλια και Γιάννη Τσορτέκη.
Γιάννης Βασιλείου
Η σύνδεση της μνήμης με την αίσθηση της γεύσης, με μουσικές, με αγγίγματα και με οικείες λέξεις-κλειδιά είναι ένα ελκυστικό μοτίβο, το οποίο θα παραμεριστεί όταν έρθει η ώρα των απαντήσεων στο μυστήριο, όπου από ταινία για τη μνήμη το έργο (εκ)τρέπεται σε μια κάπως αόριστη (και ολίγον meta) δήλωση πάνω στη δημιουργία, που μάλλον λειτουργούσε καλύτερα στο χαρτί.
Απόστολος Κίτσος
2021-11-04
Ένα όμορφα και ζεστά φωτογραφημένο φιλμ, καλοφτιαγμένο, με ρηχό όμως συναισθηματικό υπόβαθρο, ένα στρογγυλεμένο σενάριο που φιλοξενεί γραφικούς, απλοϊκούς και κλισεδιαρισμένους δεύτερους χαρακτήρες που τελικά δεν αφήνει σοβαρό αποτύπωμα. Δεν σε αφορά, δεν συμπάσχεις.
Χρήστος Μήτσης
2021-11-10
Μινιμαλιστικό σινεμά χαρακτήρων και αφηγηματικής οικονομίας που διεκπεραιώνει χωρίς αναταράξεις μια επίπεδη ιστορία, η οποία δεν αρπάζει ποτέ φωτιά.
Λήδα Γαλανού
2021-11-06
Η Αγγελική Αντωνίου διασκευάζει Ευγενία Φακίνου, σε μια συγκροτημένη, ευαίσθητη αλλά κι επίπεδη ταινία με στερεοτυπικούς ήρωες.
Πάρις Μνηματίδης
2021-11-08
Έχει «κάτι» το φιλμ της Αγγελικής Αντωνίου, και ακόμη κι αν τελικά δεν απογειώνεται ποτέ, ένα αίσθημα ζεστασιάς το αφήνει στον θεατή.
Χάρης Αναγνωστάκης
Συμπαθητική η ερμηνεία της Αγγελικής Παπούλια, ενώ μια σειρά από καταξιωμένους καρατερίστες στους δεύτερους ρόλους προσπαθούν να ισορροπήσουν μεταξύ γραφικότητας και της στήριξης που πρέπει να παρέχουν στην ηρωίδα και στο άνευρο στόρι.
Ηλίας Φραγκούλης
2021-11-02
«Γλυκούλικης» κοπής έργο γυναικείων «ευαισθησιών», έχει μεν αγνές προθέσεις, μα δεν αποκτά ποτέ την κινηματογραφική μαγεία που θα συμπλήρωνε τα κενά της τόσο λίγης ιστορίας του, ώστε να δικαιολογήσει την ύπαρξή του.
