Πίτσα Γλυκόριζα(2021)
(Licorice Pizza) | Πρώτη προβολή: 06-01-2022
Θοδωρής Κουτσογιαννόπουλος
2022-01-20
Αυτή είναι μια σπουδαία ταινία για τη διαδρομή του συναισθήματος και την παρατεταμένη περιπέτεια της ενηλικίωσης στην ουσία της, έμπλεη ανθρώπινης παρατήρησης και κινηματογραφικών αναφορών.
Κωνσταντίνος Κόντης
Ο Paul Thomas Anderson μάς θυμίζει νοσταλγικά πως όντως υπήρχε μια εποχή (έστω και σε ένα συλλογικό φαντασιακό) που τα γεγονότα είχαν ακόμη δύναμη ως γεγονότα, που κάθε στιγμή εντασσόταν σε ένα ροϊκό είναι. Και που ο έρωτας είχε μια ελαφρότητα και ένα βάθος ταυτόχρονα.
Ορέστης Μαλτέζος
Και απέναντι στις πολύ συχνά δήθεν καλλιτεχνικές προθέσεις σύγχρονων σκηνοθετών που ενδόμυχα απαιτούν από τον θεατή να τον αποθεώσει, ο Anderson μοιάζει να επιζητά απλώς να είναι τίμιος απέναντι στον εαυτό του, αφήνοντας ανοιχτή την πόρτα του ώστε να εισέλθει στον κόσμο του και να τον ακολουθήσει όποιος θεατής το επιθυμεί. Και το πραγματικό μεγαλείο του είναι ότι μπορεί να σου εγγυηθεί πως ως καλλιτέχνης θα είναι τίμιος απέναντί σου.
Λήδα Ειρήνη Αδάμου
Ο Άντερσον προσπερνάει κάθε «σύμβαση» των ρομαντικών κομεντί ενηλικίωσης, με την ταινία του να μοιάζει «ανοιχτή» σε ερμηνείες και να καταλήγει εντέλει να είναι, αυτό που νομίζει ο θεατής ότι είναι!
Βασίλης Κουρουμιχάκης
Ένα κινηματογραφικό διαμάντι στην πίσω αυλή της Αμερικής.
Ζωή- Μυρτώ Ρηγοπούλου
Με φόντο τις αλλαγές απόχρωσης στη σχέση των δύο πρωταγωνιστών και μέσα από μια σειρά από σχεδόν αυτόνομα επεισόδια, ενδεικτικά της περιρρέουσας ατμόσφαιρας, αλλά και του θαυμασμού του σκηνοθέτη για τον Ρόμπερτ Άλτμαν, η Πίτσα γλυκόριζα του Πολ Τόμας Άντερσον, κλείνει το μάτι σε γνωστούς κι αγνώστους, με μια επίδειξη φανερωμένου θησαυρού, μεγάλου κινηματογραφικού και σημειολογικού πλούτου.
Αλέξανδρος Παπαγεωργίου
Η νέα ταινία του Paul Thomas Anderson βρίσκεται στα σινεμά και μας θυμίζει τι αγαπάμε στο σινεμά.
Δημήτρης Δανίκας
Love story ιδιαίτερο, ασυνήθιστο, ανάποδο, εξαιρετικό .
Μάρα Θεοδωροπούλου
Tο Πίτσα Γλυκόριζα του Πολ Τόμας Άντερσον δεν μοιάζει με κανένα τίτλο της εκλεκτής φιλμογραφίας του, με το σκηνοθέτη να δίνει την εντύπωση ότι αναπαριστά ένα όνειρο ή μια παλιά του ανάμνηση και να κάνει κάτι που πολλοί σύγχρονοι επίδοξοι δημιουργοί επιχειρούν και αποτυγχάνουν, αλλά που όταν πετυχαίνει είναι μοναδικό: μια ταινία-vibe.
Αχιλλέας Βασιλείου
Η Πίτσα Γλυκόριζα είναι μια κοινωνική ταινία για έναν ανεκπλήρωτο έρωτα που προϋποθέτει πολύ τρέξιμο και γερά νεύρα για τους εμπλεκόμενους, ενταγμένο σε ένα σύμπαν που όλα αμφισβητούνται και σε μία μεταβατική περίοδο. Και αν κάπου η ιστορία δείχνει να αποδυναμώνεται διότι το σενάριο πέφτει λίγο στην παγίδα της επανάληψης, ο Anderson καταφέρνει να επαναφέρει το ενδιαφέρον και να κλείσει το έργο με τον καλύτερο δυνατό τρόπο.
Γιώργος Παπαδημητρίου
Η Πίτσα Γλυκόριζα του ΠΤΑ –σχεδόν σε σύμπνοια με τον ασυναίσθητα αντιφατικά τίτλο της, που δεν επεξηγείται σε καμία στιγμή– αφήνει μια γεύση που συνδυάζει την πιο ανόθευτη αθωότητα με την πιο πικρή διάψευση.
Dimitris Dx
Το Licorice Pizza είναι η ταινία για όλα αυτά που αφήνουμε πίσω μεγαλώνοντας, για να τα κρατήσουμε τελικά για πάντα βαθιά μέσα μας. Μεγάλος PTA για άλλη μια φορά.
Τάσος Ντερτιλής
Η φλόγα της ερωτικής επιθυμίας φωτίζει τη νέα ταινία του μάστερ Άντερσον, ένα γλυκόπικρο ρομάντζο στην Καλιφόρνια των 70s.
Γιώργος Ξανθάκης
2022-01-12
Μέσα από την εξαιρετική σκηνοθετική δεξιοτεχνία, τις έξοχες ερμηνείες των Alana Haim και Cooper Hoffman και το συναρπαστικό συναισθηματικό της αποτέλεσμα, ο Anderson καταφέρνει να δημιουργήσει μια τρυφερή ταινία ενηλικίωσης που παράλληλα λειτουργεί και ως πορτρέτο μιας ταραγμένης αλλά όμορφης εποχής.
Λήδα Γαλανού
2022-01-10
Ο Πολ Τόμας Αντερσον δεν κάνει μια ρομαντική κομεντί «μόνο». Κάνει μια ερωτική ταινία για τη μεγάλη του αγάπη, την αμερικανική κουλτούρα, αυτή τη φορά πριν το hangover, όταν τίποτε δεν ήταν αθώο αλλά όλα ήταν πιθανά. Μελαγχολική, επειδή κι εκείνος και το κοινό του γνωρίζουν αυτό το, καθοριστικό, «μετά».
Νίνος Φένεκ Μικελιδης
2022-01-14
Δεν είναι μόνο η ανεμελιά, η χάρη, η σπιρτάδα και η γιορταστική, με το χιούμορ και τα αστεία της, ατμόσφαιρα του Λος Αντζελες, ή το γκλάμορ του Χόλιγουντ, που ενδιαφέρουν τον Άντερσον. Πίσω από αυτά υπάρχουν και οι σοβαρές στιγμές, με τους κινδύνους, το σασπένς, την καταπίεση και τη σκληρή πραγματικότητα μιας κυρίαρχης τάξης στην όχι πάντα φιλική Αμερική του Νίξον.
Αγγελική Καρυστινού
2022-01-16
Με ανέμελο ύφος, αυθορμητισμό και διάθεση να πειραματιστεί, κινηματογραφεί αυτή την τρυφερή σχέση, αποφεύγοντας τις γλυκανάλατες συνταγές των ρομαντικών κομεντί και τις κοινοτοπίες, και φτιάχνει δυο χαρακτήρες που γίνονται εκπρόσωποι της εφηβείας και της νεότητας, διεισδύοντας στον πυρήνα και στις αναζητήσεις αυτών των ηλικιών, από τις οποίες όλοι κάποτε περάσαμε.
Χρήστος Μήτσης
2022-01-18
«Πειραγμένη» ρομαντική κομεντί, ποτισμένη από τη γλυκόπικρη γεύση της ενηλικίωσης. Διασκεδαστικό και συγκινητικό το love story της, γύρω από το οποίο ο Πολ Τόμας Άντερσον ζωγραφίζει με βιτριολική ελαφρότητα την τοιχογραφία των αμερικανικών 70s.
Απόστολος Κίτσος
2022-01-08
Η «Πίτσα Γλυκόριζα» είναι ερωτεύσιμη, αυτοσχεδιαστική και παρορμητική, χτυπά κατευθείαν στην καρδιά, με μια ανακουφιστική λιτανεία μιας απελευθερωτικής δεκαετίας και μια αυθεντικότητα που τελικά συναρπάζει.
kazanipouvrazei
Σπάνια σε φιλμ βλέπεις τόσο συμπυκνωμένη τη χαρά και την αφέλεια του να είσαι νέος, αλλά και να απομυθοποιείται το αμερικάνικο όνειρο τόσο γλυκόπικρα. Εκστασιασμένη η κάμερα του Άντερσον, στέκεται σε κάποιες στιγμές σε εντυπωσιακά κοντινά πλάνα που ζαλίζουν με την καθαρότητα και την ευθύτητα των βλεμμάτων.
Ζουμπουλάκης Γιάννης
Μέσα από μια εντελώς ανορθόδοξη ρομαντική ιστορία, ειπωμένη με ζεστασιά και χαλαρότητα, ο σκηνοθέτης του «Θα χυθεί αίμα» και της «Αόρατης κλωστής», αποπειράται να μεταφέρει τις δικές του εφηβικές αναμνήσεις, χωρίς απαραιτήτως να φαίνεται ότι τις νοσταλγεί.
Άλκης Καζαμίας
Το Licorice Pizza είναι μία όμορφη ιστορία για δύο ανθρώπους που μπορεί να ερωτευτούν μπορεί όμως και όχι. Μπορεί να είναι για πάντα μαζί, μπορεί και όχι. Αν δε φτάσουν όμως στο τέλος δε θα το μάθουνε ποτέ. Όπως και στη ζωή άλλωστε.
Ρεγγίνα Ζερβού
Ένα αιχμηρό κοινωνικό σχόλιο από ένα σκηνοθέτη που πάντα ξέρει να βάζει τα πράγματα εκεί που πρέπει. Στη θέση τους.
Στέργιος Πουλερές
Αν ήταν γιόγκα, θα έλεγα πως η ταινία του Πολ Τόμας Άντερσον είναι μια έξοδος από το σώμα, μια αστρική προβολή. Από το ξεκίνημα της σε κάνει να κόβεις κάθε οδύνη που φέρεις μέσα σου και να νιώθεις σαν να είναι μωρό, σαν να σε έχει η μαμά σου στην αγκαλιά της.
Παναγιώτης Τιμογιαννάκης
Όλο έχει ένα ιδιότυπο χειρισμό, που ως ιστορία, ως υπόθεση, μπορεί και να φανεί αδιάφορη, κι όμως είναι μια ιστορία φαινομενικά αδιάφορη σε κάποιους αλλά γεμάτη κεντίδια, πολλά κεντίδια, καλλιτεχνικά κεντίδια σε άλλους που οι κεραίες τους θα τα συλλάβουν...Μιλώ για κεντίδια, όχι για μηνύματα, για το ποιος είναι πιο έξυπνος θεατής από τον άλλο. Δεν σηκώνει το έργο τέτοιους ανταγωνισμούς. Εχει να κάνει με τις κεραίες.
Ναταλία Πετρίτη
Η Πίτσα Γλυκόριζα θα σας αφήσει ένα αίσθημα γνώριμης ζεστασιάς μέσα από τη ανεπιτήδευτη κινηματογραφική της υφή, την απλότητά της και το feelgood πνεύμα της.
Σοφία Γουργουλιάνη
Η σκηνοθεσία συνδυάζει άριστα το χίπικο λάιφσταϊλ με την απόλυτη αναζήτηση ουσίας και νοήματος μέσω μιας ατέρμονης περιπλάνησης σε ιδέες και τοποθεσίες. Και, εν τέλει, καταφέρνει να κερδίσει το στοίχημα της οπτικής ηδονής.
Ελπίδα Μαθιουδάκη
Αν και τα στοιχεία του δυναμισμού και της εγρήγορσης απουσιάζουν σε κάποια σημεία του ελαφρώς σπονδυλωτού σεναρίου της, η ταινία προσφέρει απλόχερα, μέσα από την καρδιά της- άλλωστε, ποιος είπε ότι οι ταινίες δεν έχουνε καρδιά, και μάλιστα ταινίες σαν κι αυτή, που υμνούνε την αθώα, νεανική αγάπη;- ένα συναισθηματικό φινάλε, τη γεφύρωση ενός χάσματος φαινομενικά αγεφύρωτου.
Χάρης Αναγνωστάκης
Η σκηνοθετική προσέγγιση του Άντερσον παραπέμπει σαφώς στη δεκαετία του '70, όταν μια νέα γενιά σκηνοθετών είχε ακόμη την ικμάδα, τον ενθουσιασμό να φέρει κάτι καινούργιο, να δοκιμάσει, να ανατρέψει στερεότυπα. Και πέρα από κάποιες κατά μέρους αδυναμίες, ο Άντερσον τα πάει περίφημα, με τη συνδρομή τής εξαίρετης φωτογραφίας του Μάικλ Μπάουμαν, το μοντάζ του Άντι Γιούργκεσεν, τη μουσική του Τζόνι Γκρίνγουντ και φυσικά τις ερμηνείες των πρωταγωνιστών.
Ηλίας Φραγκούλης
Μπαίνεις στην κινηματογραφική αίθουσα, κάθεσαι αναπαυτικά στο κάθισμα και... χάνεσαι στη δεκαετία του '70, σαν να μην υπάρχει κόσμος (και παρόν) γύρω σου. Το «χάνει» μερικώς και το σενάριο του Πολ Τόμας Άντερσον, αλλά όχι τόσο ώστε να σε «πετάξει» έξω από αυτή τη ρομαντική ονείρωξη εφηβικού έρωτα.
Ιάκωβος Γωγάκης
2022-01-02
Ο εμπνευστής της ταινίας, συλλαμβάνει με ακρίβεια μετρονόμου, το κοινωνικό, οικογενειακό, πολιτικό, μουσικό και ενδυματολογικό αποτύπωμα των 70ς. Αμφισβητεί την κυρίαρχη αντίληψη, ότι η δεκαετία του '70 στις Η.Π.Α , ήταν η δεκαετία της στασιμότητας και του αναχρονισμού.
Θοδωρής Δημητρόπουλος
2022-01-04
Παρά τους λάθους υπολογισμούς ως προς την έκβαση και τον τόνο σε κομβικά σημεία, είναι μια ταινία δύσκολο να μη τη θαυμάσεις ή να μη σε πάρει μαζί της. Ακόμα και μες στις αντιφάσεις της.
Λουκάς Κατσίκας
2022-01-06
Ηλιόλουστα seventies, ξένοιαστη Καλιφόρνια, πρώτοι έρωτες, το γλυκόπικρο πέρασμα στην ενηλικίωση και πίσω από την κάμερα ο συναρπαστικός σκηνοθέτης της «Αόρατης Κλωστής» και του «The Master», να παραδίδει την πιο κεφάτη και παιχνιδιάρικη ταινία του.
Κωνσταντίνος Καϊμάκης
Ο Πολ Τόμας Άντερσον παραδίδει την πιο τρυφερή και νοσταλγική ταινία της καριέρας του χωρίς να πέφτει στις παραπάνω παγίδες. Η χαμηλότονη ιστορία ενηλικίωσης που σκιαγραφεί έχει μεν τα χαρακτηριστικά ενός άτακτου και τρυφερού love story αλλά δεν σταματά να βλέπει με ψυχραιμία και αντικειμενικότητα την εποχή που περιγράφει.
nicolas1810
Ενηλικίωση στο ΛΑ του '70 με έμπνευση από αληθινά πρόσωπα, δύο υπέροχους νέους πρωταγωνιστές με τον Κούπερ Χόφμαν να μοιάζει τόσο πολύ του πατέρα του, μέγα σάουντρακ με χιτ του καιρού εκείνου, αψεγάδιαστο κλίμα εποχής, αλλά και δυο "επεισόδια" με τους Σον Πεν και Μπράντλεϊ Κούπερ σε σύντομες εμφανίσεις ελαφρώς αχρείαστα, με το δεύτερο ειδικά να μοιάζει πως ανήκει σε άλλη ταινία.
Αντώνης Ζαούτσος
Είναι σίγουρα μια νοσταλγική ιστορία, υψηλής καλλιτεχνικής ποιότητας, με τον πρωταγωνιστή Κούπερ Χόφμαν να θυμίζει, φυσιογνωμικά αλλά και σε υποκριτικό στιλ, τον αείμνηστο πατέρα του, Φίλιπ Σέιμουρ Χόφμαν, τη συμπρωταγωνίστριά του να δίνει μια έξοχη ερμηνεία, σχεδόν ανέκφραστη και νωχελική σε κάθε πλάνο.
Old Boy
Το «Πίτσα Γλυκόριζα» είναι αγαπησιάρικο, ατμοσφαιρικό, νοσταλγικό, έχει στιγμές ξεκαρδιστικά αστείες, έχει στιγμές πολύ ρομαντικές, είναι συνολικά ευφρόσυνο.
Ιωσηφίνα Γριβέα
Αυτός ο αέρας ανέμελης παιχνιδιάρικης διάθεσης πάντως που πετυχαίνει δεν ισοδυναμεί πλήρως με ροζ νοσταλγία γιατί σκορπίζει αρκετές νύξεις κινδύνου, ανισότητας και κοινωνικής κατάρρευσης εδώ κι εκεί που δίνουν αίσθηση βάθους, αλλά το Licorice Pizza είναι σε τελική ανάλυση, well, vibes. Και ο δημιουργός βρήκε φανταστικούς πρωταγωνιστές για να μεταδώσουν.
Θόδωρος Σούμας
Πρόκειται, εν κατακλείδι, για ένα χορταστικό κομμάτι ζωής, μια σημαίνουσα, γλαφυρή, ταραχώδη, ζωντανή και θελκτική εικόνα των ΗΠΑ, της Καλιφόρνιας της εποχής εκείνης...
zerVo
Ο, μακράν του δεύτερου, έτσι για να χωρίζουμε τα σύκα από την σκάφη, σπουδαιότερος κινηματογραφικός μάστορας με το επώνυμο Anderson, σκοινοβατεί ξανά μεταξύ πραγματικότητας και συναισθηματικής φαντασίας, για να μας σερβίρει μια μελέτη όχι τίποτα ξεχωριστών, μα απλών, κοινότυπων, χαρακτήρων τιγκάτη στην νοσταλγία, την αγνότητα, τα όνειρα.
vandimir
Το απόλαυσα, την καταβρήκα με τη μουσική και την ατμόσφαιρα της εποχής (όπου συνυπάρχει το τέλος του Βιετνάμ, ο Νίξον, οι χίπις, οι πολιτική στράτευση, ένα είδος περιρρέουσας αθωότητας, οι γκλαμουράτοι και εκκεντρικοί τύποι, το ροκ στα ντουζένια του και άλλα πολλά), αλλά πρέπει να ομολογήσω ότι δεν πείστηκα για τις διθυραμβικές κριτικές (από όλους σχεδόν τους κριτικούς) που πήρε το φιλμ.
Νίκος Τσαγκαράκης
Νεανική κομεντί ενηλικίωσης που, έστω μέσα σε μια περιστασιακά άρρυθμη πλοκή, αποπνέει τον ενθουσιασμό, την περιέργεια, την άγνοια κινδύνου, τις ορμόνες, την αισθηματική ρευστότητα και τις περιπέτειες της εφηβείας και της πρώιμης νεότητας.
Νίκος Δρίβας
Kρίμα γιατί πάνε στράφι και οι αξιοπρεπέστατες ερμηνείες των πρωταγωνιστών αλλά κυρίως το δεκάλεπτο ρεσιτάλ του Bradley Cooper, καθώς το ταινία Licorice Pizza δεν κάνει κάνει την διαφορά εκεί που πρέπει με τον Anderson να κάνει την πρώτη του... αστοχία.
Παύλος Θ. Κάγιος
Αλλιώτικη νεανική κομεντί πάνω στη γενιά που ζει την εφηβεία της στο τελείωμα της χίπικης εποχής – αρχές του '70 – είναι η «Πίτσα γλυκόριζα» και με βλάσφημες προθέσεις που, τελικά, γίνεται μια... καταραμένη γρανίτα από λεμόνι – με νεανικές φάρσες ηλικίας 50, και βάλε, ετών.
