Λεονόρα Αντίο(2022)
(Leonora Addio) | Πρώτη προβολή: 10-11-2022
Στράτος Κερσανίδης
Ένας μεγάλος σκηνοθέτης, σκηνοθετεί ένα μικρό αριστούργημα. Διατηρώντας τη φρεσκάδα της νιότης του ο Πάολο Ταβιάνι βάζει τα γυαλιά σε πολλούς νεότερους συναδέλφους του αποδεικνύοντας με τον πιο τρανταχτό τρόπο πως η ηλικία δεν είναι παρά ένας αριθμός!
Χάρης Αναγνωστάκης
Ένα ψυχωμένο φιλμ, που απευθύνεται σε γνήσιους σινεφίλ, ανθρώπους που λάτρεψαν μια ολόκληρη εποχή αντίστασης, δημιουργίας και πικρού χιούμορ, που διεκδικεί την ελευθερία μιας μη γραμμικής δομής, και δεν υποτάσσεται σε καμία φόρμα.
Αλέξης Ν. Δερμεντζόγλου
2022-11-20
Τεράστια ταινία, για να «διαβαστεί» απ΄ όσους είναι έτοιμοι να το κάνουν.
Παναγιώτης Τιμογιαννάκης
Μέρες και μνήμες ενός καλλιτεχνικού σινεμά που ήταν αλήθεια κι όχι απάτη.
Νίνος Φένεκ Μικελιδης
2022-11-18
Ελεγειακή ταινία για τον Πιραντέλλο και τον κινηματογράφο από τον Πάολο Ταβιάνι.
Νίκος Δρίβας
Εν κατακλείδι λοιπόν, έχουμε να κάνουμε με μια αξιοπρεπέστατη προσπάθεια η οποία διαχειρίζεται καλά το θέμα της, με το Λεονόρα Αντίο ναι μεν σε ελάχιστα σημεία να αδικεί σε κάποια σημεία τον εαυτό του, αλλά σίγουρα θέλουμε να βλέπουμε πιο συχνά τέτοιες ταινίες.
Παύλος Γκουγιάννος
2022-11-12
Πάντως και μόνος του και παρά τα 91 του χρόνια, παραμένει κινηματογραφικά ακμαιότατος, ενδιαφέρων και πειραματικός.
Δημήτρης Δανίκας
2022-11-16
Ελεγεία συγκινητική και αυθεντική με την τεφροδόχο του Λουίτζι Πιραντέλο να περιφέρεται από τη μία στην άλλη άκρη—Σαν κύκνειο άσμα
Ζουμπουλάκης Γιάννης
2022-11-14
Γυρισμένη σε ένα πολύ φιλικό, τρυφερό σχεδόν ασπρόμαυρο και σφιχτή σε διάρκεια (μόλις 90′), η «Λεονόρα αντίο» μοιάζει να χορεύει ανάμεσα στον ρεαλισμό και το παραμύθι όχι τόσο σαν βιογραφία «εποχής» πάνω στο διάσημο πρόσωπο που βρίσκεται στο επίκεντρό της, όσο σαν ένας ποιητικός στοχασμός ενός σοφού ανθρώπου πάνω στη μνήμη και την Ιστορία.
Λήδα Γαλανού
2022-11-08
Ένας επίλογος σε μια σπουδαία καλλιτεχνική πορεία, που θα μπορούσε να είναι πολύ πιο αξιόλογος ως ταινία, αλλά έτσι κι αλλιώς σε γεμίζει αγάπη.
Αγγελική Καρυστινού
2022-11-10
Ο Ταβιάνι ενσωματώνει αυτή την ιστορία κάπως πρόχειρα και χωρίς να καταφέρνει να τη συνδέσει με την υπόλοιπη ταινία, όμως σε κάθε περίπτωση αυτό το ποιητικό αταξινόμητο οδοιπορικό κουβαλάει τη μελαγχολία της απώλειας και τη σοφία ενός σπάνιου δημιουργού, που μπορεί να παραμένει πρωτότυπος, χωρίς να καταφεύγει σε σκηνοθετικούς εντυπωσιασμούς.
Πάρις Μνηματίδης
Όσα του λείπουν σε συνοχή, τα έχει σε ποσότητα πάθους.
Νεκτάριος Σάκκας
2022-11-04
Ένα οδοιπορικό επεισοδιακό, πλημμυρισμένο από συλλογική μνήμη και προσωπικές απευθύνσεις του βετεράνου δημιουργού, που όμως δυσκολεύεται χαρακτηριστικά να βρει ικανοποιητική συνοχή.
Γιάννης Καντέα-Παπαδόπουλος
2022-11-06
Οι φευγαλέες ευρηματικές σκηνοθετικές ιδέες και οι συγκινητικοί χαμηλότονοι στοχασμοί πάνω στο εφήμερο της ύπαρξης δεν αρκούν για να υποστηρίξουν ένα ανά σημεία φάλτσο και άνισο σενάριο.
Μανώλης Κρανάκης
2022-11-02
Ο Παόλο Ταβιάνι αφιερώνει στον Βιτόριο και στο τέλος μιας ολόκληρης εποχής (και του σινεμά). Σε μια ταινία κομματιασμένη που συγκινεί, κυρίως φέρνοντας στη μνήμη τον όγκο ενός έργου που υπήρξε μοναδικό στην ιστορία αυτού του κόσμου.
Dimitris Dx
Ένα ερμητικά προσωπικό δημιούργημα που είναι σαφώς συγκινητικό στην καρδιά του αλλά όχι και τόσο ικανό να μεταφέρει την ίδια συναισθηματική δύναμη στον θεατή.
