Μπλε Φεγγάρι(2021)
(Crai Νou / Blue Moon) | Πρώτη προβολή: 09-02-2023
Αλέξανδρος Ρωμανός Λιζάρδος
2023-02-20
Ένα κομψό και μετρημένο ψυχογράφημα που δεν επιλέγει εύκολες λύσεις για να μιλήσει για το γυναικείο θέμα στις συντηρητικές και ανδροκρατούμενες κοινωνίες.
Αγγελική Καρυστινού
Καθαρόαιμος ωμός ρεαλισμός από την έμπειρη υποκριτικά Γκριγκόρε, που στην πρώτη της μεγάλου μήκους σκιαγραφεί με αδρές γραμμές έναν φαύλο κύκλο, αλλά και την οδυνηρή θέση της γυναίκας μέσα σε ένα περιβάλλον, που την εκμεταλλεύεται με κάθε τρόπο: πνευματικά, συναισθηματικά, εργασιακά, σεξουαλικά.
Άγγελος Πολύδωρος
Το φιλμ, μπορεί να αναδεικνύει τα προβλήματα της πατριαρχικής επαρχίας και το αγροτικό τοπίο της Ρουμανίας (μέσα από την έξοχη φωτογραφία του Άντριαν Παντουρέτου), αλλά δεν κατορθώνει να ανεβάσει δραματουργικά την υπόθεση λόγω της αδυναμίας του σεναρίου και παραμένει προσκολλημένο στη βίαιη στάση της οικογένειας και στη μελαγχολία της επαρχιακής ζωής.
Στράτος Κερσανίδης
Το «Μπλε φεγγάρι» είναι ένα βραδυφλεγές, υπόγειο ψυχολογικό δράμα το οποίο εντυπωσιάζει με τη λιτότητα και τη σαφήνεια της αφήγησης.
Αιμίλιος Χαρμπής
Ενταγμένη (άτυπα) στα φιλμ με θέμα τη γυναικεία χειραφέτηση, που έρχονται όλο και συχνότερα από τη βαλκανική/ανατολική Ευρώπη, η ταινία της Αλίνα Γκριγκόρε είναι γεμάτη ένταση και άγουρη δυναμική, έχοντας και την πολύ καλή Ιοάνα Κίτου στον πρωταγωνιστικό ρόλο.
Πόλυ Λυκούργου
2023-02-12
Tολμηρό αλλά άνισο ντεμπούτο της ηθοποιού Αλίνα Γκρίγκορε πίσω από την κάμερα, με μία ταινία για την γυναικεία κακοποίηση που ακολουθεί τους κανόνες του ρουμανικού νέου κύματος, αλλά δεν βυθίζει τα δόντια της βαθιά και ώριμα στην σημαντική θεματική της.
Χρήστος Μήτσης
2023-02-18
Βραβείο καλύτερης ταινίας στο Σαν Σεμπαστιάν για ένα ντοκιμαντερίστικα ειλικρινές και σκηνοθετημένο με ένταση, αλλά δραματικά «άψητο» κοινωνικό δράμα φεστιβαλικής κατανάλωσης της ρουμάνικης σχολής.
Λήδα Γαλανού
2023-02-16
Δυσλειτουργικές οικογενειακές σχέσεις και η βία ως εξάρτηση πρωταγωνιστούν στο... θυελλώδες ντεμπούτο της Ρουμάνας Γκρίγκορε, δημιουργικά επιθετικό αλλά και τόσο χαοτικό όσο η ζωή της ηρωίδας της. Βραβείο Καλύτερης Ταινίας στο Φεστιβάλ του Σαν Σεμπαστιάν.
Σοφία Γουργουλιάνη
2023-02-14
Συμπερασματικά, πρόκειται για ένα ντεμπούτο που αφήνει υποσχέσεις χωρίς βέβαια να προσφέρει κάποια αλησμόνητη κινηματογραφική εμπειρία.
Τάσος Ντερτιλής
Αυτό το συνεχές πήγαινε έλα της ηρωίδας αλλά και των χαρακτήρων που την περιβάλλουν χωρίς ακριβώς να προκύπτει κάποιος δραματουργικός λόγος, χωρίς ρυθμό και σεναριακή ραχοκοκαλιά μπορεί να περνάει ως μοντέρνα άποψη αλλά μέχρι εκεί.
Παύλος Γκουγιάννος
2023-02-06
Μια ιστορία που δεν έχει αποφασίσει αν θα ήθελε να είναι ένα κοινωνικό σχόλιο για την σύγχρονη Ρουμανία και την ιστορία μιας γυναίκας που προσπαθεί να ξεπεράσει τα εμπόδια ή αν θα είναι μια οικογενειακή τραγωδία σε καθημερινή απογευματινή σειρά.
Κώστας Ζαλίγκας
Ταινία για την πατριαρχική κοινωνία και τη θέση της γυναίκας μέσα σε αυτή, το «Μπλε φεγγάρι» θέλει να πει πολλά αλλά χάνει την ισχύ του από το απαίδευτο σενάριο που αδυνατεί να προσδώσει μια ομαλή ροή σε όσα βλέπουμε επί της οθόνης.
Αλέξης Ν. Δερμεντζόγλου
2023-02-10
Γυρισμένη με τον γνωστό ρουμάνικο ρεαλισμό, είναι ένα μικρό τυπικό φεστιβαλικό φιλμ (καθόλου τυχαία προβλήθηκε, εκτός συναγωνισμού, και στο δικό μας), διαθέτει στα θετικά του όλα τα αδρά χαρακτηριστικά που διακρίναμε πολλές φορές. Το σενάριο όμως αρκεί μόνο για ταινία μικρού μήκους, ενώ η «φτώχεια» της παραγωγής είναι εμφανής.
Ζουμπουλάκης Γιάννης
2023-02-08
Σμπαραλιασμένοι οικογενειακοί δεσμοί, εφηβικά αδιέξοδα και αγωνία για καλύτερες μέρες σε μια ταινία γυρισμένη με νεύρο, καλές ερμηνείες και σωστό φόκους σε αυτό που θέλει να πει το οποίο όμως δεν χαίρει κάποιας ιδιαίτερης πρωτοτυπίας.
Γιάννης Βασιλείου
2023-02-04
Με την κάμερα στο χέρι, ένα σενάριο επιτηδευμένα ελλειπτικό και μια σειρά από σχηματικούς χαρακτήρες, φωνασκίες και σκηνές δυσφορίας, το Blue Moon επιλέγει να αφηγηθεί την καλοπροαίρετης στοχοθεσίας ιστορία του με τον τρόπο της πορνό μιζέριας που συναντάς σε κινηματογραφικά φεστιβάλ με το τσουβάλι.
Νίκος Παλάτος
2023-02-02
Το «Μπλε Φεγγάρι» αποτελεί την επιτομή της ρήσης πως ο ρουμάνικος κινηματογράφος δεν είναι πια σινεμά, αλλά... είδος. Το όποιο ενδιαφέρον του φιλμ εξαντλείται στη σπαζοκεφαλιά της (προσπάθειας) κατανόησης του τι ακριβώς διαδραματίζεται και (κυρίως) για ποιο λόγο.
