Εξορία(2019)

(Exile) | Πρώτη προβολή: 16-03-2023

Εκείνο που επιδιώκει, και τελικά καταφέρνει, ο Μαζωμένος είναι, μέσα από τα επεισόδια αυτά, να παρουσιάσει τους διάφορους τρόπους εκμετάλλευσης, ταπείνωσης και εξευτελισμού του νεοέλληνα, εξόριστου, όπως υποβάλλει και ο τίτλος της ταινίας, στην ίδια του τη χώρα, την Ελλάδα της κρίσης.

Ο σκηνοθέτης ακολουθεί τις περιπέτειες του ήρωά του, τον βάσανο της επιβίωσης και της προσωπικής λύτρωσης. Με στιγμιότυπα-επεισόδια, με λήψεις που δεν πλησιάζουν στα πρόσωπα, αναδεικνύοντας έτσι την απουσία αληθινού «εαυτού» μέσα σε ένα περιβάλλον ασφυκτικά περιορισμένο, μια νέα πατρίδα η οποία ετοιμάζεται για όλους τους ανθρώπους. Και το όνομα αυτής: Εξορία!

Με στατικά πλάνα και κάποιες φορές θεατρικό στήσιμο, ο Μαζωμένος δημιουργεί μια κλειστοφοβική ατμόσφαιρα στην οποία τα πάντα είναι δυνατά σε μια φαντασία που αντικατοπτρίζει πολλαπλά και καλειδοσκοπικά, τις κρυφές και φανερές όψεις μιας σκληρής πραγματικότητας.

Ο Μαζωμένος, δεν κρύβει την οργή του για όσα έχουν συμβεί και όσα συμβαίνουν και σε πολλούς θα φανεί υπερβολικός, αλλά ίσως ακόμη περισσότεροι θα αισθανθούν να μιλάει στην καρδιά τους. Με την ταινία του δεν θέλει να χαριστεί σε κανέναν, να απαλύνει τις απόψεις του, να δώσει μία διέξοδο.

Ένα ωραίο, σινεφιλικό περίεργο ελληνικό φιλμ, στην παράδοση της κεντροευρωπαϊκής σχολής, που συνδυάζει τον μινιμαλισμό των λόγων της (του σεναρίου δηλαδή) με τον χείμαρρο των νοημάτων της και όλων αυτών που καυτηριάζει.

Αξιόλογο φιλμ, καλά σκηνοθετημένο, με ντεκουπαζικές και σεναριακές ιδέες.

Ενδιαφέρον, αλλά αργό στην εξέλιξή του φιλμ.

Στοιχεία φαντασίας, σκηνοθετικό στιλιζάρισμα και κοινωνικός ρεαλισμός συγχέονται σε μια παντελώς άνιση, γκροτέσκα και στημένη με ελάχιστα μέσα αλληγορία για την «Ελλάδα σε κρίση».

Η επιθυμία του Μαζωμένου να μιλήσει για την επόμενη μέρα της ελληνικής κοινωνίας είναι σεβαστή, ο κόσμος τού γκροτέσκ παραμυθιού με στοιχεία αρχαιοελληνικής μυθολογίας που δημιουργεί αποτυπώνει μια αναγνωρίσιμη κινηματογραφική γλώσσα, αλλά το ίδιο το φιλμ υπονομεύεται από την κατασκευή του.

Η δημιουργία του Μαζωμένου (παραγωγή, σκηνοθεσία και σενάριο) μοιάζει με συρραφή καλών ιδεών από ξένες παραγωγές (Eyes Wide Shut, Fight Club) με αδέξιο τρόπο. Οι περισσότερες σκηνές κυλούν με αργό ρυθμό, ενώ ο διάλογος είναι φτωχός.

Ο Βασίλης Μαζωμένος επιστρέφει στη θεματολογία αυτή, όπως ο δολοφόνος στον τόπο του εγκλήματός του. Ξαναπιάνει το ίδιο νήμα, θέλοντας να συνδυάσει τις δύο προηγούμενες ταινίες του σ' ένα φιλμ φαντασίας – και αποτυγχάνει πανηγυρικά, τόσο αφηγηματικά όσο και (κυρίως) σκηνοθετικά.