Το Θεώρημα(1968)
(Teorema) | Πρώτη προβολή: 16-07-2004
Αγγελική Καρυστινού
To αριστούργημα του Πιερ Πάολο Παζολίνι, που έβαλε στο στόχαστρο τον θεσμό της οικογένειας και την αστική ευτυχία.
Νίκος Γαργαλάκος
Κλιμακώνοντας τον καλλιτεχνικό του αγώνα ενάντια το καταναλωτικό πνεύμα του κυρίαρχου νεοκαπιταλιστικού μοντερνισμού που ο ίδιος αντιμετώπιζε ως σύγχρονο κοινωνικό μαρασμό, ο μεγάλος Πιερ Πάολο Παζολίνι ξεκινά, αρχής γενομένης από «Το Θεώρημα», να γυρίζει μια σειρά από απαιτητικές, κατ' ουσίαν εκκεντρικές αλληγορικές δημιουργίες που θα παρέμεναν απρόσιτες για ένα μεγάλο κομμάτι του κοινού που είχε προσελκύσει έως τότε.
Χρήστος Μήτσης
2023-06-20
Φιλοσοφική, πολιτική και ψυχαναλυτική αλληγορία, ένα από τα αριστουργήματα της παζολινικής φιλμογραφίας.
Κωνσταντίνος Φιλόπουλος
Οφείλεις να το δεις επειδή είναι από τις φορές που ο κινηματογράφος επηρεάζει την ίδια την ανθρωπότητα και ο Pasolini τοποθετείται ανοιχτά απέναντι σε έννοιες που ως σκεπτόμενο ον πρέπει να σε απασχολούν.
Χρυσοστομάκης Λακταρίδης
Το μεγαλείο και η μοναξιά της ύπαρξης, μέσα από βιβλικές ρήσεις σχετικά με την διάβαση της ερήμου, μέσα από την αγιοσύνη, από το σεξ, από την τέχνη, από την παραφροσύνη και την απελπισία.
Στέφανος Κ. Αρταβάνης
2023-06-18
Το ότι, δε, ακόμα μπορώ ν' ανακαλύπτω καινούργια πράγματα σ' αυτό το φαινομενικά μικρό έργο του Παζολίνι, αποτελεί την μεγαλύτερη διαπίστευση του ουσιαστικού του βάθους, αλλά και του αριστουργηματικού του status.
Θοδωρής Κουτσογιαννόπουλος
2023-06-16
Το αριστούργημα του Πιερ-Πάολο Παζολίνι από το 1968 είναι ένα δείγμα μοντέρνου σινεμά με λιτή αφήγηση, καθαρή υπόθεση, ποιητικό πνεύμα, πολλούς και βαθύτατους συμβολισμούς, καθώς ο μυστηριώδης Επισκέπτης τρυπάει την οικογένεια, αλλοιώνει αμετάκλητα τα μέλη της, ή τους χαρίζει την ελευθερία τους, ανατρέπει την ισορροπία της μεγαλοαστικής τάξης, προσβάλλει τους αδρανείς θεσμούς και φεύγει όπως ήρθε, ως αινιγματικός γητευτής.
Χάρης Αναγνωστάκης
Ο Πιέρ Πάολο Παζολίνι, στο σημαδιακό 1968, παραδίδει ένα από τα αριστουργήματά του, μία φιλοσοφική, πολιτική και ψυχαναλυτική αλληγορία, ένα σαρκαστικό και σπαρακτικό υπαρξιακό δράμα. Τολμηρός και όπως πάντα αιρετικός, τινάζει στον αέρα τα σαθρά θεμέλια της αστικής ηθικής, με μια παραβολή, που συνδυάζει τα χριστιανικά πιστεύω με τον μαρξιστικό στοχασμό.
Στράτος Κερσανίδης
Ο κορυφαίος ιταλός διανοητής του σινεμά αναλύει τις κοινωνικές δομές και τις ανθρώπινες σχέσεις, τις σχέσεις εξουσίας και εξάρτησης, τη θρησκοληψία και την ανάγκη του ανθρώπου να πιστέψει σε κάτι. Δεν δίνει εύκολες λύσεις ούτε απαντήσεις αλλά βάζει το θεατή στον βάσανο της εξερεύνησης.
Δημήτρης Κολιοδήμος
Ένα φιλμ προκλητικό όσο και αινιγματικό, αλληγορικό όπως οι περισσότερες ταινίες του, που στην εποχή του «ενόχλησε» τους θεατές και «σκανδάλισε» το κοινό, αλλά που η Ένωση Καθολικών Κριτικών αντάμειψε μ' ένα ειδικό βραβείο στο Φεστιβάλ κινηματογράφου της Βενετίας,
Θοδωρής Δημητρόπουλος
2023-06-06
Μια από τις κορυφαίες ταινίες του Παζολίνι, ένα μεθυστικά λάγνο αίνιγμα με αλληγορικές διαστάσεις ταξικές, φιλοσοφικές, θρησκευτικές και υπαρξιακές, και με έναν Τέρενς Σταμπ που κοιτάζει και κοιτάζεται, με βλέμματα που κουβαλούν πόθο ικανό να συνταράξει τα θεμέλια ολόκληρης της ύπαρξης.
Κώστας Ζαλίγκας
2023-06-14
Από τις πιο ενδιαφέρουσες ταινίες του Παζολίνι, όπου ο Ιταλός δημιουργός βάλλει κατά της μεγαλοαστικής τάξης και του καταναλωτισμού.
Γιάννης Ζουμπουλάκης
2023-06-12
Ένας φιλοσοφικός πάνω από όλα στοχασμός για την παντοδυναμία της σεξουαλικής απελευθέρωσης αλλά και μια από τις πιο διάσημες για την προκλητικοτητα τους ταινίες του Παζολίνι, που προκάλεσε θύελλα αντιδράσεων στην πρώτη προβολή της και στέκεται ικανοποιητικά στους καιρούς μας.
Γιώργος Ξανθάκης
2023-06-10
Όπως συχνά συμβαίνει με τα μεγάλα έργα τέχνης, το «Θεώρημα» μάς επιτρέπει να διαβάσουμε σε αυτό ό,τι θέλουμε, να βγάλουμε τα δικά μας συμπεράσματα και, ίσως, να αποκαλύψουμε κάτι από τη δική μας αληθινή φύση.
Μανώλης Κρανάκης
2023-06-08
Το πιο αινιγματικό κομμάτι της φιλμογραφίας του Πιέρ Πάολο Παζολίνι, μια υπαρξιακή παραβολή για το τέλος (και την αρχή) του κόσμου.
Κωστής Μπίτσιος
2023-06-04
Ο δημιουργός εσκεμμένα εισάγει στην αφήγησή του θεολογικά στοιχεία: την αγιότητα, το χειροφίλημα, το «θεραπευτικό» άγγιγμα, μουσική θρησκευτικού ύφους, την αμαρτία και την ενοχή, την καταφυγή στην έρημο. Εξαρχής - σε τόνους σέπιας - συστήνει όλο το θίασο: τη θρησκόληπτη υπηρέτρια, τον ομοφυλόφιλο γιο, την ανικανοποίητη μητέρα, τον ασθενή πατέρα, την άβγαλτη κόρη.
Αλέξανδρος Ρωμανός Λιζάρδος
Ο Τέρενς Σταμπ του «Στραγγαλιστή» (The Collector), του «Μακριά από το Αγριεμένο Πλήθος» αλλά και της «Πρισίλλα, βασίλισσας της Ερήμου», εκπέμπει μια διεστραμμένη αυτάρεσκη γοητεία που συμπεριλαμβάνει και όλους αυτούς τους χαρακτήρες που προηγήθηκαν και ακολούθησαν.
vandimir
Ποτέ δεν με άγγιξε πραγματικά το στεγνό και στρυφνό σινεμά του Παζολίνι (αισθητικά εννοώ). Κι εδώ έχουμε αυτή τη "λιτότητα" στην εικόνα, την αίσθηση της αυστηρότητας, τα μουντά χρώματα κλπ. κλπ. Δεν απορρίπτω φυσικά έναν από τους πιο τολμηρούς και ρηξικέλευθους δημιουργούς της εποχής του, απλώς, καθαρά προσωπικά και υποκειμενικά, δεν μου αρέσει ιδιαίτερα η αισθητική του.
