Σιχάθηκα τον Εαυτό μου(2022)
(Syk Pike / Sick of Myself) | Πρώτη προβολή: 14-09-2023
Κωστής Μπίτσιος
Οι συντελεστές τολμούν να σχολιάσουν τον κοινωνικό, φυλετικό ρατσισμό των πατρίδων τους, τις διακρίσεις που υφίστανται οι άνθρωποι με αναπηρίες, αλλά και να σατιρίσουν το εξαρτησιογόνο κυνήγι των likes στα social media με όλους τους κινδύνους, που επιφυλάσσει αυτό για την ψυχική υγεία. Ταυτόχρονα αντιμετωπίζουν με στωικότητα το wellness, την υποκρισία και την επιφανειακότητα των δήθεν λόγιων κύκλων.
Παυλίνα Αγαλιανού
2023-09-20
Από τις καλύτερες ταινίες της φετινής χρονιάς για τη διεισδυτικότητα του θέματός της και τον σκηνοθετικό χειρισμό που βλέπει σχεδόν αποστασιοποιημένα ένα τόσο σημαντικό ζήτημα ώστε να προβληματίσει μεν, αλλά να μη βαρύνει χωρίς λόγο τον θεατή.
Old Boy
Δεν θεωρώ ότι πρέπει να χρεωθεί ως αποτυχία του Μπόργκλι το ότι οι ήρωες του είναι μονοδιάστατοι, για τον απλούστατο λόγο ότι δεν προσπάθησε να τους μεταχειριστεί αλλιώς. Σκιαγραφούνται ως δείγματα μιας εποχής, ως ανθρωπότυποι, το πόιντ είναι ο σαρκασμός προς την εποχή και τον ανθρωπότυπο και όχι η μελέτη των χαρακτήρων τους.
Μαίρη Βανδώρου
Πρόκειται για μια κατάμαυρη κωμωδία που η συμπεριφορά της Σίγκνε ίσως προκαλέσει αμηχανία εκ πρώτης όψεως στον θεατή, όμως το θέμα της δεν είναι έξω από τις δυτικές κοινωνίες που ζούμε. Ένας αντιστρόφως αντικατοπτρισμός, μιας αγχώδους καθημερινότητας που στηρίζεται στην εικόνα, και δεν αφορά μόνο την εμφάνιση.
Ιάκωβος Γωγάκης
Η σάτιρα του Κρίστοφερ Μπόργκλι διαρκώς κλιμακώνεται, ο ψυχικός πόνος συναντάει τον σωματικό, τους γύψους, τους επιδέσμους, τις ενέσεις, όλα συμβαίνουν σε πρώτο πλάνο και ενώ το νοηματικό υπόβαθρο της ιστορίας γίνεται από νωρίς αντιληπτό, το γεγονός ότι η ταινία δεν ξεφεύγει χρονικά ούτε προστίθενται άσκοπες σεκάνς, ενισχύεται στο έπακρον και το αιχμηρό κοινωνικό της σχόλιο.
Χρυσοστομάκης Λακταρίδης
Μεγαλύτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει το γεγονός του ότι ο θεατής, από ένα σημείο και μετά, δεν μπορεί να ξεχωρίσει τι είναι "αληθινό" και τι αποτελεί φαντασίωση της φιλόδοξης Σίγκνε. Στο δεύτερο μέρος τα βέλη του σκηνοθέτη, στρέφονται και στο trend της συμπεριληπτικής μόδας, με πολύ αστεία αποτελέσματα.
Μάρω Ζουγανέλη
2023-09-14
Σε κάθε περίπτωση και παρότι δείχνει ένα low profile εγχείρημα, το "Sick of Myself" προκαλεί έντονα συναισθήματα, διαπραγματεύεται ένα πολύ σύγχρονο θέμα που μας αγγίζει όλους λιγότερο ή περισσότερο και σε καμία περίπτωση δεν περνάει απαρατήρητo.
Αλέξανδρος Ρωμανός Λιζάρδος
2023-09-16
Μεταμφιεσμένη σε μια ταινία για μια δυσλειτουργική, τοξική σχέση, αυτή η «αντι-ρομαντική κωμωδία» είναι καταδικασμένη να γίνει επιδραστική, καθώς διατυπώνει ένα οξυδερκές σχόλιο για ένα συγκεκριμένο είδος μηδενιστικού ναρκισσισμού, που τροφοδοτείται από τη μεθοδική ωμότητα.
Βαρβάρα Κοντονή
2023-09-18
Μια ταινία που «πατάει» γερά πάνω στις τάσεις του σύγχρονου τρόπου ζωής, διακωμωδώντας με αιχμηρή ματιά τον άνθρωπο του σήμερα. Κι αν αναγνωρίσουμε κάπου εκεί μέσα ένα κομμάτι του εαυτού μας, δεν έγινε και τίποτα, αρκεί να σηκωθούμε ξανά, να τινάξουμε τις σκόνες από τα μπατζάκια μας και να συνεχίσουμε να ζούμε.
Γιάννης Ζουμπουλάκης
Ωμή ταινία που παρατραβηγμένα ίσως αλλά ως επί το πλείστο εύστοχα, σχολιάζει την αρρώστια της ματαιοδοξίας, ένα από τα πιο δυσάρεστα αλλά και ανόητα φαινόμενα των καιρών μας.
Κωνσταντίνος Καϊμάκης
2023-09-12
Πολλές σκόρπιες ιδέες- έξυπνες και γουστόζικες οι περισσότερες – που όμως δεν δένουν λειτουργικά σε ένα ενιαίο σύνολο, αφήνοντας έντονη την αίσθηση του αμήχανου πολιτικού στοχασμού ή της προσχηματικής κοινωνικής σάτιρας.
Κώστας Ζαλίγκας
Μαύρη σάτιρα της εποχής μας όπου η ανθρώπινη αξία μετριέται σε likes στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, που όμως ο σκηνοθέτης το τραβάει στα άκρα δοκιμάζοντας τις αντοχές του θεατή.
Πάρις Μνηματίδης
Από αισθητική και στήσιμο ο Kristoffer Borgli «σκίζει», είναι καλόγουστος και αποστασιοποιημένος με τον τρόπο που ξέρει τόσο καλά η σκανδιναβική κινηματογραφία. Σεναριακά, αυτό που χτίζει έχει προβλήματα στο πώς αναπτύσσεται, ενώ και ο μύθος αν διαβαστεί υπό ένα συγκεκριμένο πρίσμα είναι μέχρι και παρεξηγήσιμος.
Χάρης Αναγνωστάκης
Η ταινία, ωστόσο, παρόλες τις γελοιότητες της ανθρώπινης φύσης που αναδεικνύει δεν προκαλεί το γέλιο, καθώς το στεγνό, αδιόρατο νορβηγικό χιούμορ μάλλον δεν μπορεί να περάσει στο κοινό. Έτσι, το μόνο που απομένει είναι ο τίτλος, με την αποδοχή ότι ανήκουμε στο ίδιο είδος με τους πρωταγωνιστές...
Μανώλης Κρανάκης
2023-09-08
Αντι-ρομαντική κωμωδία για τις ανθρώπινες σχέσεις ή μια ωμή σάτιρα για τη διασημότητα, το φιλμ του Κρίστοφερ Μπόργκλι είναι απείρως πιο κυνικό από την εποχή που καυτηριάζει και πολύ λιγότερο αστείο από την κωμωδία που ευαγγελίζεται, παραμένοντας, παρά τους διακαείς πόθους του, κινηματογραφικά αόρατο.
Γιάννης Καντέα-Παπαδόπουλος
2023-09-10
Απολαυστικά προβοκατόρικη σάτιρα με εγκεφαλικό πλην όμως κατάμαυρο χιούμορ, η οποία όμως εξαντλεί γρήγορα τις ιδέες της, ενώ δεν εκμεταλλεύεται στο έπακρο την πληθωρική δυναμική της.
Θοδωρής Δημητρόπουλος
2023-09-06
Το φιλμ είναι γεμάτο μικρές ιδέες που όμως δεν χτίζουν απαραίτητα προς κάποια ουσιώδη κεντρική θέση (η ταινία φθίνει όσο πάει, με αποκορύφωμα το πολύ «εύκολο» φινάλε) προσφέροντας πολλές επιμέρους στιγμές αλλά όχι μια συνεπή κινηματογραφική εμπειρία.
Γιάννης Βασιλείου
Δυστυχώς, όλες οι σκηνές στο φιλμ λένε ακριβώς το ίδιο πράγμα, με την ιδέα να υποτάσσει το δράμα (ή τη σάτιρα, ας δεχτούμε τις προθέσεις του δημιουργού, ανεξαρτήτως αποτελέσματος) και κάθε σκηνή να είναι γραμμένη και γυρισμένη σαν να αποτελεί τη σημαντικότερη του έργου.
Άκης Καπράνος
2023-09-04
Η αλήθεια είναι πως το αστείο ξεφουσκώνει πολύ γρήγορα – και το μόνο που μένει είναι μια ανθρωπολογική παρατήρηση, σκηνοθετημένη θα έλεγε κανείς από το τμήμα marketing του ΙΚΕΑ.
Αγγελική Καρυστινού
2023-09-02
Ο Νορβηγός δημιουργός πέφτει τελικά στην παγίδα που καυτηριάζει: δηλαδή σε μία ναρκισσιστική επανάληψη δηλαδή του ίδιου μοτίβου, που δεν εξελίσσεται, αλλά μεταφέρεται από πλάνο σε πλάνο, λες και από μόνη της μία ευφυής παρατήρηση ή μία τολμηρή αναμφίβολα ιδέα μπορούν να καλύψουν τη διάρκεια μιας ολόκληρης ταινίας.
Στέφανος Κ. Αρταβάνης
Δεν ξέρω αν μπορεί να αφορά κάποιους αυτή η ταινία, πέραν από το hardcore κοινό των φεστιβαλικών φιλμ (τα οποία δεν έχουν λόγο να υφίστανται σε εμπορική διανομή και κινηματογράφους).
Ανδρέας Κύρκος
Το «Sick of myself» είναι μια άσφαιρη δημιουργία, φτιαγμένη με δόλο για να προκαλέσει θυμό και αποτροπιασμό και ύστερα να τραφεί από τις αντιδράσεις.
