Η Κυρία με το Σκυλάκι(1960)

(Dama s Sobachkoy / The Lady with the Dog) | Πρώτη προβολή: 06-06-2013

Η «Κυρία με το Κκυλάκι» είναι ένα βαθύ και ατελές δράμα, χωρίς θεραπεία και λύση, με ερωτηματικά και αβεβαιότητες, λιτούς διαλόγους και οδυνηρές σιωπές, φλογερά βλέμματα και διστακτικές χειρονομίες, σταγόνες ευτυχίας και ωκεανούς απόγνωσης.

Ο Γιοσίφ Κέϊφιτς, κατόρθωσε να παρουσιάσει με παραστατική οπτικοποίηση μια αξιομνημόνευτη ταινία περίτεχνης αισθητικής και δημιουργικών αντιθέσεων! Διακοπτόμενου, μα ενδυναμωμένου Ρομαντισμού. Μελαγχολικού, μα γλυκομίλητου τόνου. Και διαπροσωπικής Αβύσσου, που υπερβαίνει τα γεγονότα της εποχής. Και τούτο το υφολογικό κράμα δεν είναι κάτι το εύκολο.

Ένα από τα απόλυτα κινηματογραφικά κομψοτεχνήματα αισθημάτων, έρωτα και αγάπης.

Από τους πρωτεργάτες του ιστορικού ρεαλισμού, ο Ρώσος σκηνοθέτης καταφέρνει με μαεστρία να σκιαγραφήσει το πορτραίτο του σύγχρονου – τόσο τότε, όσο και σήμερα – ανθρώπου ο οποίος είναι παγιδευμένος στη ρουτίνα της καθημερινότητάς του, που ο ίδιος δημιούργησε, μην μπορώντας δυστυχώς να την αλλάξει...

Μία ευτυχής συνάντηση της μεγάλης ρώσικης λογοτεχνίας με τη μεγάλη σοβιετική κινηματογραφική σχολή με αποτέλεσμα μια εξαιρετική ταινία που καταγράφει με τρόπο σπαρακτικό τον δύσκολο έρωτα της Άννας και του Ντμίτρι.

Η περίφημη νουβέλα του Τσέχοφ, γυρισμένη υποδειγματικά από τον Λευκορώσο σκηνοθέτη Γιοσίφ Κέιφιτς το 1960. Ρομαντικό δράμα εποχής, για έναν ανεκπλήρωτο παράνομο έρωτα, που καταφέρνει να μπει σφήνα στον σοβιετικό ρεαλισμό.

Ένας κόσμος ελεύθερος, όσο και αυτή η ταινία που σε μια χρυσή τομή ανάμεσα στο κλασικό και το μοντέρνο βρίσκει όλους τους σωστούς τρόπους για να υποδεχτεί μια νέα εποχή για τον σύγχρονο άνθρωπο, την ίδια τη Ρωσία, τον κάθε ένα από εμάς που ακόμη και αν γνωρίζει τη ματαιότητα της μεγάλης αλλαγής δεν θα σταματήσει ποτέ να πιστεύει με όλο του το είναι σε αυτήν.

Στιλάτη και μελαγχολική μεταφορά ενός αριστουργηματικού διηγήματος του Άντον Τσέχοφ, βραβευμένη στο Φεστιβάλ Καννών.

Σήμερα μοιάζει με αρκετά παρωχημένο, επαναλαμβανόμενο μελό στην αποτύπωση του διαλόγου και στη διεύθυνση των ηθοποιών, ακόμα κι αν οι λήψεις είναι καταπληκτικές, σαφώς κινηματογραφικές, κόντρα στη θεατρική φύση του έργου.