Γερτρούδη(1964)

(Gertrud) | 

Η Γερτρούδη δεν είναι απλώς μια κινηματογραφική αφήγηση · είναι ένα φιλοσοφικό δοκίμιο σε εικόνες.

Το συγκλονιστικό, τεκτονικά φεμινιστικό και αμετανόητα τολμηρό κινηματογραφικά κύκνειο άσμα του Καρλ Ντράγιερ.

Θεατρική αίσθηση, αργός ρυθμός και έλλειψη τυπικών κινηματογραφικών εντάσεων, κάνουν αυτό το κύκνειο άσμα του Ντράγιερ, ένα case study στο πλαίσιο του ευρύτερου έργου του.

Βαθιά φεμινιστικό, το κύκνειο άσμα του Ντράγιερ είναι ένα υπόδειγμα κινηματογραφικής αφαίρεσης και μια πικρή ματιά στην αντιπαράθεση ανθρώπινων επιθυμιών και κοινωνικών επιταγών.    

Με ακραία λιτότητα, μεγάλες σκηνές και ελάχιστη δράση, η ταινία μετατρέπει τον λόγο, τη σιωπή και το βλέμμα σε καθαρό κινηματογράφο.

Η ταινία κατέχει μοναδική θέση στη φιλμογραφία του Ντράγιερ, φτάνοντας σε μια μορφή «καθαρής» κινηματογραφικής έκφρασης: η κάμερα παραμένει σταθερή, οι κινήσεις είναι ελάχιστες και κάθε λέξη φέρει το βάρος μιας ηθικής δήλωσης.

Λιτό, ασπρόμαυρο, σχεδόν ακίνητο, καθηλωτικό φιλμ, στο οποίο πρωταγωνιστεί η υπέροχη Νίνα Πενς Ρόντε, που αξίζει να ανακαλύψουν οι νεότεροι και να καταλάβουν γιατί χαρακτηρίστηκε «μνημείο στην εξέλιξη της κινηματογραφικής γλώσσας».

Κλασικό και αριστοτεχνικά φτιαγμένο. Το κύκνειο άσμα του Καρλ Ντράγιερ.

Μινιμαλιστικά στημένη, με την εξαίρεση του δείπνου της βράβευσης του ποιητή, η ταινία υπήρξε τολμηρή στην πρότασή της, όπως και το θεατρικό έργο άλλωστε, σε εποχές που ο όρος της γυναικείας ενδυνάμωσης δεν υπήρχε όπως τον εκλαμβάνουμε σήμερα και δεν αγιοποιεί την ηρωίδα της, η οποία "τιμωρείται" από την κοινωνική πραγματικότητα για τις επιλογές της.

Ο Ντράγιερ εισέρχεται και διαπρέπει σε ένα χώρο κινηματογραφικά δύσκολο, τον χώρο των συναισθημάτων – της εσωτερικής θλίψης και της μελαγχολίας, των μαρτυρίων της ψυχής και της καρδιάς.