Κωδικό Όνομα U.N.C.L.E.(2015)

(The Man from U.N.C.L.E.) | Πρώτη προβολή: 10-09-2015

Ο Guy Ritchie σκηνοθετικά τα δίνει όλα. Πρόκειται για την απόλυτη αναβίωση των 60s. Από τα κουστούμια μέχρι και τις τοποθεσίες έχουμε να κάνουμε με μία οπτική ομορφιά σπάνια στις σημερινές ταινίες. Η μουσική είναι ένα εξίσου σημαντικό κομμάτι της όλης μαγείας. Αυτό που μου έκανε όμως πιο πολύ εντύπωση από όλα είναι η περισσότερη δόση χιούμορ από το προσδοκώμενο, σε σημείο που βρήκα τον εαυτό μου να γελάει μόνος του δυνατά σε αρκετά σημεία.

Αν ψάχνεις να βρεις λόγους για να σε πείσουν να δεις μια ταινία του Guy Ritchie, τότε έχεις πρόβλημα... σοβαρό. Μετά από τόσο καιρό χωρίς ταινία (από το 2011), είναι ένα καλό μεζεδάκι για να αντέξεις την αναμονή μέχρι το King Arthur.

Ο Guy Ritchie που γνωρίζουμε και αγαπούμε, σε άλλη μία στυλάτη και ατμοσφαιρική κατασκοπική περιπέτεια, που παρ' όλα αυτά πάσχει από σεναριακή πρωτοτυπία.

Η κοσμοπολίτικη αυτή περιπέτεια διαθέτει τη γνώριμη σκηνοθετική βιρτουοζιτέ του Ritchie, αρκετούς χαρισματικούς πρωταγωνιστές, συνεχή δράση, ανατροπές κι έξυπνα σεναριακά ευρήματα, ένα απολαυστικό σάουντρακ και βεβαίως μία επιμελώς φροντισμένη παραγωγή με εξαιρετικά κοστούμια και σκηνικά.

Σκηνοθετικά, ο Γκάι Ρίτσι κινείται σε πιο «συγκρατημένα» μονοπάτια, επιλέγοντας ευφάνταστες -αλλά λιγότερο φαντασμαγορικές λύσεις- σε μία σκηνοθεσία με νεύρο και φρεσκάδα που σέβεται, όμως, τον ρετρό χαρακτήρα της ταινίας. Ιδιαίτερη μνεία πρέπει να γίνει στο σάουντρακ της ταινίας που περιλαμβάνει αγγλόφωνα, αλλά και ιταλικά τραγούδια.

Περήφανη αναφορά και φόρος τιμής στην εμβληματική δεκαετία του '60 η τελευταία δημιουργία υψηλής αισθητικής του Γκάι Ρίτσι. Η ατμόσφαιρα είναι ελκυστική, προσεγμένη σε κάθε λεπτομέρεια, καλοφτιαγμένη, "γυαλιστερή", αναδύοντας το ρετρό άρωμα της εποχής στο σήμερα.

Δεν μιλάμε για αριστούργημα, αλλά μιλάμε σίγουρα για ένα δίωρο που θα ικανοποιήσει ακόμα και τον πιο περίεργο θεατή.

Το Man Of U.N.C.L.E. είναι μια ταινία που σίγουρα δεν θα εντυπωσιάσει τον θεατή αλλά είναι δεδομένο ότι θα το καταδιασκεδάσει σε μια ταινία με παλαιομοδίτικο στυλ (άλλωστε βασίζεται σε μια σειρά των 60s) με εύστοχο χιούμορ, δράση όσο χρειάζεται, ενδιαφέροντες χαρακτήρες που αν δεν είχε κάποια μειονεκτήματα σίγουρα θα έκανε ένα ακόμα μεγαλύτερο... μπαμ.

Το «Κωδικό Όνομα U.N.C.L.E.» δεν είναι το φιλμ που θα ξαναγράψει από την αρχή τους κανόνες του είδους, ούτε η ταινία που μπορεί να αποτελέσει το ορόσημο της κατασκοπευτικής ταινίας του τώρα. Είναι, όμως, απόλυτα διασκεδαστικό, καλόγουστο, με σεβασμό στον θεατή και την pop κληρονομιά του και συνειδητά πρόθυμο να αποτελέσει δύο ανώδυνες ώρες οπτικής ευχαρίστησης.

Ναι το «Κωδικό Ονομα: U.N.C.L.E.» δεν παίρνει τον εαυτό του ιδιαίτερα στα σοβαρά (εκτός από τις προθέσεις του να δημιουργήσει ένα πετυχημένο franchise) κι αυτό είναι και το μεγαλύτερο ατού του, αρκεί κι ο υποψήφιος θεατής να έχει ακριβώς την ίδια διάθεση. Ξεχάστε τις σκοτεινές, τεταμένες περιπέτειες και τους αληθοφανείς κατασκόπους με το βασανισμένο ψυχισμό. Εδώ όλα είναι ποπ κι όμορφα και απενοχοποιημένα ανούσια. Αλλά αναμφίβολα διασκεδαστικά.

Το «Κωδικό Όνομα U.N.C.L.E.» είναι μια κινηματογραφική διερεύνηση ενός διασκεδαστικού bromance, με vintage ατμόσφαιρα και ένα συναρπαστικό κινηματογραφικό συντακτικό που διαχειρίζεται τη δράση χωρίς να ξέρει από φρένο. Ο Ρίτσι προφανώς είχε κέφια!

Η ταινία σαφώς και χρειάζεται κάποιο χρόνο για να "χωνέψεις" το μοντάζ και την σκηνοθεσία της (για τον Guy Ritchie μιλάμε άλλωστε). Εφόσον γίνει αυτό όμως και της δώσεις τον απαραίτητο χρόνο που σου ζητά δεν θα σε απογοητεύσει, θα σε εκπλήξει όποτε και όταν θέλει και στο τέλος θα σε κερδίσει.

Σε αυτό το υπερ-stylish, καλοραμμένο, σπινταριστό, ψυχροπολεμικό, κατασκοπικό θρίλερ χωρίς ιδιαίτερη αγωνία, αλλά με επαρκή δράση και μερικούς από τους φωτογενέστερους ηθοποιούς που κυκλοφορούν, ο Γκάι Ρίτσι κάνει τα δικά του με την κίνηση της κάμερας, τα χρωματικά φίλτρα, το δαιμονιώδες μοντάζ και την επιμελημένη μουσική που πρωταγωνιστεί σε μια ισχνή, ωστόσο, ιστορία, που το καλόγουστο, κοσμοπολιτικό σκηνικό, η προσεκτική, αν και εξαιρετικά λουστραρισμένη ρετρό σκηνογραφία και η γοργή εναλλαγή από τοποθεσίες και στροφές στην πλοκή δεν μπορούν να κρύψουν.

Ο βιρτουόζος Ρίτσι βρίσκεται στο στοιχείο του, τη χιουμοριστική περιπέτεια εποχής, αποδεικνύοντας ότι ξέρει να στήνει απολαυστικά set pieces, συνήθως χαλαρά συνδεδεμένα σε μια πλοκή δοκιμασμένης συνταγής. Είναι στιγμές που δείχνει την κλάση του, αλλά εδώ μοιάζει να πιστεύει λιγότερο από ποτέ στην ιστορία του, ξεμένοντας από ένα σημείο και μετά από ιδέες.

Μπόλικο στιλ, ατμοσφαιρική κοσμοπολίτικη κινηματογράφηση, άνευρες ερμηνείες και χιούμορ που συνήθως δεν λειτουργεί, είναι τα συστατικά αυτής της ακριβής παραγωγής της Warner (75 εκ.$), που δεν ευτύχησε εμπορικά.