Απόψε Τρώμε στης Ιοκάστης(2015)

Πρώτη προβολή: 01-01-2015

Εκτός από την εξαιρετική φωτογραφία, νοσταλγικά κιτρινωπή και όσο πρέπει ψυχρή με δεδομένη τη σινε-θανατερή ατμόσφαιρα, η μουσική –από electro ήχους των '80s και τους Χωρίς Περιδέραιο μέχρι τον «Ντράκουλα του Τσιτσάνη» από το 1959 (μα, πού τον ξετρύπωσε!)–, που λειτουργεί σαν σκηνικό και χαρακτήρας μαζί, εκλεκτική και αναπάντεχη, ξεχωρίζει άνετα.

Απογοητευτικό για όσους έχουμε δει τη θεατρική παράσταση, κρύο και άρυθμο, με κακόγουστη χρήση διαφημιστικών μηνυμάτων («Μισό Βίκος, Μισό Βρύσης»), φλύαρο, κιτς, προκαλεί πονοκέφαλο.

Για να λέμε τα πράγματα με το όνομα τους, είναι σχεδόν απίθανο κανείς ακόμη και καλοπροαίρετος να αντέξει μέχρι τέλους αυτή την ανείπωτη φασαρία που συνδυάζεται από ένα αλόγιστα ταχύτατο μοντάζ, σαν να πρόκειται για περιπέτεια του Bay.

Πολύ με απογοήτευσε η κινηματογραφική μεταφορά του θεατρικού έργου του Ακη Δήμου, το οποίο , όταν το είχα δει στο θέατρο, ανεβασμένο από τον Σταμάτη Φασουλή με την απαράμιλλη Σοφία Φιλιππίδου, είχα γελάσει αναίσθητα. Στην ταινία ΚΑΗΚΑΝ όλα τα αστεία!

Τα αλείμματα επιπέδου καντίνα-στο-σαλόνι από τους sous του εικαστικού team, που παντρεύουν σε συνθήκες λιτότητας στην απλάδα το χωνεμένο 00's kitsch και το καναπεδάκι μικρής οθόνης, βάζουν την τελική – αν κι όχι καθοριστική – πινελιά που οδηγεί στο μπούχτισμα.

Το ντελίριο έχει δυστυχώς ταυτισθεί με την κωμωδία, με αποτέλεσμα οι σύγχρονοι σκηνοθέτες-σεναριογράφοι-θεατρικοί κλπ να επιδίδονται σε μια κούρσα «τρέλας» που δεν λειτουργεί και καταργεί τον δραματουργικό πυρήνα που καλείται να διαθέτει κάθε κινηματογραφικό ή θεατρικό έργο και είδος.

Μιας και δεν υπάρχουν πολλά να πει κανείς το Απόψε Τρώμε στης Ιοκάστης είναι μια ταινία η οποία μπορεί όντως στο θέατρο να ήταν επιτυχημένη, αλλά ως κινηματογραφική μεταφορά, δεν έχει αρχή, μέση και τέλος. Και το κυριότερο, ότι δεν σε κάνει ούτε στο ελάχιστο να περάσεις ευχάριστα την ώρα σου.