Η Αρπαγή(2008)

(Taken) | Πρώτη προβολή: 18-06-2009

Βασικό συστατικό της επιτυχίας της, επίσης, είναι το γεγονός ότι καταφέρνει να συνδυάσει τη διαφθορά του αστυνομικού σώματος με το στοιχείο του εμπορίου λευκής σαρκός κι αυτό χωρίς να αποτελεί μια ταινία που απευθύνεται στο σινεφίλ κοινό. Η εξέλιξη δε της δράσης σε μια πόλη που φημίζεται για τον έρωτα και τις καλές τέχνες, το Παρίσι, όπως επίσης κι ο χρονικός περιορισμός που δίνεται στον πρωταγωνιστή, είναι ακόμα δύο στοιχεία που την κάνουν ενδιαφέρουσα. Το κυριότερο, όμως, στοιχείο είναι ότι μέχρι το τέλος δεν ξέρεις αν οι κόποι και η επιμονή αυτού του ανθρώπου θα αποδώσουν καρπούς.

Ο Pierre Morel μου απέδειξε έναν δημιουργό που ξέρει να αφηγείται μια ταινία δράσης και να μην πελαγοδρομεί ποτέ. Πάντα εκεί που πρέπει, στον σωστό χρόνο και μάλιστα χωρίς περιττά τεχνητά εφέ. Κι όμως, το νεύρο ξεχειλίζει της οθόνης, ο Liam Neeson τρώει σίδερα κι ο θεατής έχει πάρει το όπλο του και αισθάνεται εκδικητής του δικαίου.

Τo Taken είναι σίγουρα από τις ταινίες, που ανεβάζουν την αδρεναλίνη του θεατή. Πολύ καλή σκηνοθεσία, κοφτό μονταζ και ένας στιβαρός Λίαμ Νίσον.

Μπορεί η ταινία με την παρουσία του Neeson να παίρνει μερικούς βαθμούς αλλά δε καταφέρνει να ξεχωρίσει από το σωρό μιας και το σενάριο είναι ελλειπέστατο από κάθε πλευρά με χαρακτήρες σκέτες καρικατούρες.

Κάτι τέτοιες περιπτώσεις, όπως του Taken, που δεν διακρίνονται ούτε για την θεματική τους πρωτοτυπία, ούτε για καμιά απίθανη σεναριακή έμπνευση, αποδεικνύουν έμπρακτα, τι σημαίνει να έχεις ανάμεσα στο καστ, έναν τουλάχιστον ερμηνευτή υψηλού διαμετρήματος.

Ανατολικοευρωπαίοι σωματέμποροι και μουσουλμάνοι τρομοκράτες συνθέτουν την παρέλαση 'κακών' τους οποίους ο 'καλός' Liam Neeson θα φονεύσει με κάθε πιθανό και απίθανο τρόπο προκειμένου να ανακτήσει την κόρη του. Αν επαναλάβετε πολλές φορές "it's only a movie" και κάνετε τα στραβά μάτια, θα απολαύσετε το φιλμ, ειδάλλως ειλικρινά μην πείτε στον κόπο.

Πρόκειται για μία περιπέτεια που ενώ προσπαθεί μέσα από το οικογενειακό δράμα να γίνει θρίλερ με κοινωνικές προεκτάσεις κατά του trafficking και τις παράνομες δραστηριότητες των μεταναστών (θέμα επικαιρότητας και στη χώρα μας), αρκετές φορές καταφέρνει να φτάσει στην κωμωδία.

Το σενάριο είναι το μεγάλο πρόβλημα της ταινίας, γιατί μοιάζει απελπιστικά προχειρογραμμένο. Εντελώς επιφανειακοί διάλογοι, υπερβολές και προσχήματα εξαντλούν το κυρίως θέμα που αν μη τι άλλο έχει ενδιαφέρον. Αυτό που μένει είναι μια χιλιοειπωμένη, χωρίς έμπνευση ρουτινιάρικη περιπέτεια, η οποία κάπως σώζεται από τη δυνατή σκηνοθεσία και τον έξυπνο αλλά υπερβολικά σύντομο επίλογο, μα δεν θα ξεχώριζε από το σωρό αν δεν ήταν ο πάντα αξιόλογος Λίαμ Νίσον να διατηρεί μέχρι τέλους τόσο το ενδιαφέρον του θεατή, όσο και την δική του αξιοπρέπεια...

Δείτε την μόνο αν είσαστε εντελώς χαλαροί στις προσδοκίες σας, γιατί μόνο έτσι θα προσπεράσετε με άνεση τις βλακείες που παρουσιάζει η δράση και οι διάλογοι της ταινίας. Εγώ προσωπικά δεν μπόρεσα να το κάνω αυτό! Στα συν βέβαια θα πρέπει να αναφέρουμε και την ωραία φωτογραφία της ταινίας, αλλά και το επίπεδο της συνολικής προσεγμένης παραγωγής.