Devil(2010)

Πρόκειται για φρέσκια, άμεση και εμπνευσμένη ταινία τρόμου, κάτι σαν mini έκπληξη για το κοινό που αναζητά το νέο και το διαφορετικό στη σκηνή του τρόμου.

Το φίλμ ακολουθεί τα ίχνη του Βλέπω το Θάνατο σου, αλλά (ευτυχώς) το ξεπερνά κατά πολύ. Έχουμε δει αρκετά θριλεράκια κλειστοφοβικά που διαδραματίζονται σε πλοία, τρένα και μετρό. Εν τούτοις αυτό ασχολείται με τον Νο1 χώρο πανικού για τους κλειστοφοβικούς, το ασανσέρ. Χωρίς να χάνει τη δράση του, η πινελιά του Σιάμαλαν δεν λείπει, αφού είναι το ίδιο ατμοσφαιρικό όπως και τα υπόλοιπα φιλμ του. Ένα αυθεντικό θρίλερ που σε καθηλώνει και οι λάτρεις του είδους σίγουρα θα λατρέψουν.

Ένα φιλμ μικρού κόστους (οι κακεντρεχείς το βαπτίζουν χαιρέκακα "φτηνιάρικο") με κλειστοφοβική ατμόσφαιρα, ένταση και αγωνία να προβάλλουν σαν τα ατού που θα σε παρακινήσουν να το δεις, δοκιμάζοντας τις αντοχές και την "πίστη" στο όριο... Ένα ακόμα μεταφυσικό διήγημα που παίρνει σάρκα και οστά από τη σειρά τα "Χρονικά της Νύχτας" δικαιολογώντας απόλυτα τις αντίρροπες έννοιες του Καλού και του Κακού που έρχονται σε σύγκρουση αναπάντεχα και απρόβλεπτα.

Το πρόβλημα ξεκινά εκεί που είσαι έτοιμος να παραδοθείς. Οι ιδέες γίνονται συνεχώς φτωχότερες, η εξέλιξη δεν τραβάει τίποτα στα άκρα και το φινάλε δεν δικαιολογεί την προσμονή. Όλα αυτά τα αρνητικά, παρά ταύτα, δεν ακυρώνουν μια ταινία που είναι καλά «σκαρφισμένη», είναι καλοσχεδιασμένη και σε παραπέμπει σε καλές θριλερικές μνήμες.

Το χάσμα ανάμεσα στη σκοτεινιά των ιστοριών του και την ακράδαντη πίστη του (M. Night Shyamalan) στον άνθρωπο, παραμένει αγεφύρωτο και κινηματογραφικά ασταθές. Η μεγαλομανία του διαφαίνεται ακόμα κι από τον τίτλο «Devil», όπου με μία μόνο λέξη πασχίζει να στριμώξει στα σπλάχνα μίας ταινίας το απόλυτο κακό.

Η ταινία πραγματικά τρομάζει λόγω του κλειστοφοβικού της σκηνικού μέσα στον ανελκυστήρα που οξύνεται από το γεγονός των 5 άγνωστων που κανείς δεν ξέρει τι κρύβει ο άλλος. Το χαλάει όμως το story του δαιμονισμένου ασανσέρ.