Flesh and Bone : Season 1(2015)

Δεν είναι μόνο ο κόσμος του μπαλέτου, η ομορφιά και η ασχημοσύνη του παρούσες, αλλά η αμερικάνικη οικογένεια, οι πατεράδες, οι αδελφοί, οι μανάδες, κάπου εκεί στη μέση της χώρας, στις ημιφωτισμένες, θαμπές πόλεις, με τη λαϊκότητα, την αμορφωσιά, την ανευθυνότητα, όπου συμβαίνουν πράγματα κοινωνιολογικής σημασίας τα οποία πού και πού ακούμε στις ειδήσεις, μορφάζοντας αποτροπιασμένοι.

Πέρα από τις πανέμορφες σκηνές χορογραφίας, οι οποίες εκτελούνται από πραγματικούς χορευτές και όχι ηθοποιούς, η όλη ατμόσφαιρα θυμίζει θρίλερ. Ένα πολύ προσεγμένο και στην παραμικρή λεπτομέρεια θρίλερ, που σε κάνει να τραβάς το βλέμμα σου από την οθόνη πολύ περισσότερες φορές απ'ο,τι θα έπρεπε.

Η σειρά δεν χαϊδεύει τον θεατή, τον βάζει σε έναν κόσμο που ενώ από απέξω φαίνεται μαγικός και καθαρός, από μέσα είναι το αντίθετο.

Tο πιο σημαντικό όμως πλεονέκτημα αυτής της 'πίσσα black' σειράς, αυτό που την κάνει να διαφέρει εντελώς από π.χ. το Black Swan (το έβαλα στο lead για να καταλάβεις απλώς για ποιον κόσμο μιλάμε-αν και η πρωταγωνίστρια εδώ υπήρξε μέρος του μπαλέτου της ταινίας) είναι η γυναικεία ευαισθησία και οπτική από την οποία είναι φτιαγμένη.

Μια σειρά με αρκετά ιδιαίτερο κόνσεπτ, αφού καταπιάνεται με τον χώρο του μπαλέτου και φέρνει στο φως όλα εκείνα τα σκιερά σημεία που αφαιρούν το πέπλο με το οποίο μπορεί να το έχουν ντύσει οι απ΄έξω. Είναι σαν μια μπλούζα που λερώνεται και την φοράς ανάποδα γιατί είσαι δεμένος μαζί της, αλλά δεν θες να δείξεις στους άλλους τον λεκέ ή το σημάδι που μειώνει την ποιότητα της.

Σου προτείνω να δεις το πρώτο επεισόδιο και να αφεθείς στον κόσμο του. Αν θες να μείνεις και μετά το διάλειμμα, τότε είσαι σε πολύ καλό δρόμο.

Είναι ιδανική σειρά για να την δουν ζευγάρια, τελειώνει γρήγορα και θα δεις και λίγη τέχνη στην πιο "κλασσική" μορφή της.