Στα Μπάντλαντς : Seasons 1-3(2015-2018)

(Into the Badlands : Seasons 1-3) | 

Ιδιαίτερα γοητευτικό είναι και το σκηνικό, το οποίο έχει πολλά στοιχεία που παραπέμπουν στον Αμερικανικό Νότο - φυτείες, σκλάβοι, αρχοντικά σπίτια. Για τις σκηνές μάχης είπαμε; Ας το ξαναπούμε! Φοβερές, απίστευτες χορογραφίες, ήχοι από κόκκαλα που σπάνε, σπαθιά, φρικτοί θάνατοι και άφθονο αίμα. Μόνο τα αστεράκια νίντζα λείπουν!

Ιστορία γεμάτη ίντριγκα και ρομαντισμό, λίγη μαγεία και φυσικά άπλετη δράση στην μορφή των καλύτερων χορογραφιών μαχών φέτος.

Η γοητεία της σειράς βρίσκεται, εκτός από τις μάχες, στην ανάμειξη πολλών και διαφορετικών στοιχείων μεταξύ τους, από μοτίβα του western και νοτιαμερικάνικης βλαχιάς και του κινέζικού αντίστοιχου του, του wuxia, μέχρι το post- apocalyptic σκηνικό και την steampunk ατμόσφαιρα, αλλά και νύξεις υπερφυσικού τόνου.

Οι οπαδοί πολεμικών τεχνών και ηρώων με σκοτεινό παρελθόν στην πορεία προς τη λύτρωση, θα θεωρήσουν το "Into the Badlands" μία εξαιρετικά ψυχαγωγική και ενδιαφέρουσα σειρά.

Αν είσαι φαν των ταινιών δράσης με πολύ ξύλο τότε σίγουρα θα το ευχαριστηθείς και το αίμα που στάζει από παντού, όχι όμως με την έννοια της σπλατεριάς και του υπερβολικού.

Σκόρπιο ως τώρα μου φαίνεται και δεν βλέπω να συμμαζεύεται καθώς τα επόμενα promos παραμένουν στο ίδιο μοτίβο. Ξύλο, κλωτσιές, Martial Arts, αίμα να πετάγεται στους τοίχους, ξύλο και πάλι. Thats it.

Στην πρώτη σεζόν όλη η υπόθεση εξυπηρετεί απλά τις αφορμές για βαρβάτο ξύλο, οπότε there you have it, αυτή είναι όλη η βασική υπόθεση του πρώτου κύκλου.

Οι οπαδοί πολεμικών τεχνών και ηρώων με σκοτεινό παρελθόν στην πορεία προς τη λύτρωση, θα θεωρήσουν το “Into the Badlands” μία εξαιρετικά ψυχαγωγική και ενδιαφέρουσα σειρά.

Και αν δεν είναι διόλου είδος που αγαπώ και ούτε είμαι fan με την επιπρόσθετη comic αισθητική του, τούτη η σειρά έχει κάτι που σε κρατάει πέρα από την ξέρα της περιπέτειας και της μυσταγωγίας όπου σε στέλνει να βυθιστείς η no name εποχή στην οποία διαδραματίζεται.

Το πλούσιο backstory ξεδιπλώνεται αργά και με λεπτότητα, όμως όταν φτάνει η ώρα τη σκυτάλη να πάρει το τώρα, η πλοκή είναι απελπιστικά αναβλητική και αδιάφορη, με τους χαρακτήρες να βγάζουν το μονοδιαστατικότητά τους και το σενάριο να βυθίζει το στόρυ στο βούρκο.