Η Ιστορία Της Ναχίντ(2015)
(Nahid) | Πρώτη προβολή: 07-01-2016
Χρυσοστομάκης Λακταρίδης
Μακριά από τη μητροπολιτική ατμόσφαιρα της Τεχεράνης του Χωρισμού, τοποθετημένη σε μία παραθαλάσσια πόλη της Κασπίας Θάλασσας, η Ιστορία της Ναχίντ, με το αρκετά πιο απόμακρο, μελαγχολικό και ατμοσφαιρικό ύφος της, ανακαλεί μνήμες από το σινεμά του Γιαζουχίρο Όζου (Ένα Φθινοπωρινό Απόγευμα).
Θοδωρής Κουτσογιαννόπουλος
2014-11-20
Η ειρωνεία είναι πως τη σκηνοθεσία υπογράφει γυναίκα, η Ίντα Παναχαντέχ, που βραβεύτηκε στο περασμένο Φεστιβάλ Καννών στο τμήμα Ένα Κάποιο Βλέμμα, όχι με την αίσθηση της οικουμενικής περιπέτειας που αποτύπωνε το δράμα του Φαραντί αλλά με τη διεισδυτικότητα της κοινωνικής παρατήρησης και την αμέριστη συμπάθεια προς τον πολύπαθο γυναικείο χαρακτήρα.
Φοίβος Κρομμύδας
2014-11-04
Αν και δεν τα πηγαίνει άσχημα, δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις που το μυαλό του θεατή χάνεται εν μέσω ενός σεναρίου που ξεφεύγει, ενώ υπάρχει η αίσθηση μη-γνώσης περικοπής των περιττών στοιχείων, έτσι που να επιβαρύνεται το τελικό αποτέλεσμα.
Βαρβάρα Κοντονή
2014-11-02
Το Nahid αποτελεί ένα βραδυφλεγές, υποδόριο δράμα που ξεχωρίζει για τις ερμηνείες και την ατμόσφαιρά του, παρότι σεναριακά δεν διαφέρει ιδιαίτερα από άλλες παραγωγές της χώρας.
Βασίλης Καγιογλίδης
2014-11-08
Το Η Ιστορία της Nahid είναι αφηγηματικά στρωτό και ευθύ στη γλώσσα του. Όμως χωλαίνει από την εμμονική ανάδειξη των εσωτερικών συγκρούσεων της ηρωίδας, για το αν θα πρέπει να διαλέξει την προσωπική ελευθερία ή το παιδί της.
Άγγελος Πολύδωρος
2014-11-06
Η σκηνοθεσία της Ίντα Παναχαντέχ καταφέρνει να αποτυπώνει την αγωνιώδη ζωή των γυναικών, αλλά με ένα ρυθμό που ορισμένες φορές πλατιάζει και δεν προκαλεί την προσοχή του θεατή.
Τατιάνα Καποδίστρια
Ενδιαφέρουσα, αν και λίγο αργόσυρτη κατάδυση της πρωτοεμφανιζόμενης σκηνοθέτιδας στο σύγχρονο Ιράν και στα γαμήλια ήθη που πεδικλώνουν μια νεαρή διαζευγμένη μάνα που θέλει να ξαναφτιάξει τη ζωή της.
Αγγελική Στελλάκη
Ελπιδοφόρο σκηνοθετικό ντεμπούτο από την Ιρανή Ιντα Παναχαντέ που συμμετείχε και στο τμήμα Ένα Κάποιο Βλέμμα των Καννών. Δεν προσφέρει, όμως, τίποτα παραπάνω πέρα από μία μάλλον κλασική ματιά σε ένα ενδιαφέρον θέμα.
Θόδωρος Γιαχουστίδης
Το μελόδραμα που βλέπουμε να εκτυλίσσεται μπροστά μας παίρνει το χαρακτήρα γυναικείας ταινίας. Δεν φτάνει στα όρια θρίλερ του Ένας χωρισμός. Οι γυναικείοι χαρακτήρες της ταινίας είναι καλογραμμένοι – η Sareh Bayat που υποδύεται την Ναχίντ είναι και καλή ηθοποιός και όμορφη. Οι αντρικοί ρόλοι από την άλλη είναι πιο σχηματικοί, πιο καλουπαρισμένοι. Το πολύ ενδιαφέρον με την ταινία είναι πως δεν παρουσιάζει την Ναχίντ ως αγία, που τα βάζει με όλους. Καμία σχέση.
Χρήστος Μήτσης
2014-11-18
Τίμια και στέρεα κοινωνική μαρτυρία, από την οποία λείπει η κινηματογραφική ένταση.
Ιάκωβος Γωγάκης
Οι επαναλαμβανόμενες σκηνές στον ίδιο χώρο, όπως είναι οι βόλτες στην παραλία, ο αδικαιολόγητα αργόσυρτος ρυθμός και το μελοδραματικό κλείσιμο, μειώνουν αισθητά το πρώτο, αλλά ελπιδοφόρο ξεκίνημα της Ιρανής Ίντα Παναχαντέ.
Κωνσταντίνος Καϊμάκης
Αν και η γραφή της επιχειρεί να γίνει πιο ανάλαφρη ή διακριτική, εντέλει καταλήγει σε αργούς και χωρίς αληθινή ένταση ρυθμούς. Επιπλέον τα βασικά συστατικά στον προβληματισμό της την προδίδουν.
Γιώργος Κρασσακόπουλος
2014-11-12
Μπορεί η Σαρέχ Μπαγιάτ που πρωταγωνιστούσε επίσης στο «Ενας Χωρισμός» να δίνει μια εξαιρετική ερμηνεία, όμως το φιλμ δεν κατορθώνει να αποκτήσει ποτέ την αίσθηση που έκανε την ταινία του Παναχί τόσο δυνατή, επαναλαμβάνεται και πλατειάζει, καταλήγει να κουράζει ακόμη κι αν παραμένει πάντα ατμοσφαιρικό και ειλικρινές.
Γιάννης Ζουμπουλάκης
2014-11-14
Ενα δυνατό θέμα το οποίο η σκηνοθέτρια χειρίζεται ευπρεπώς στο σκηνοθετικό ντεμπούτο της. Ωστόσο, όταν ο Ασγκάρ Φαραντί έχει ανεβάσει τόσο πολύ τον πήχη με ταινίες όπως το «Τι απέγινε η Ελι;» και «Ενας χωρισμός» τότε οι αδυναμίες φαίνονται.
Γιάννης Σμοϊλης
2014-11-16
Ένα ακόμα καταγγελτικό φιλμ, καλοστημένο και σοβαρό, αλλά χωρίς ιδιαίτερη δυναμική, πέραν της προφανούς που αντλεί απ' το θέμα του.
Δημήτρης Δημητρακόπουλος
2014-11-10
Είναι πολύ δύσκολο, όμως, να αγνοήσει κανείς την υπερβολή των ερμηνειών και το retro στήσιμό τους, σαν σε φιλμ από το μελοδραματικό παρελθόν των 50's, ή να αποκαλύψει πολλές φορές την ουσία πίσω από την υπερβολικά προβεβλημένη μιζέρια. Είναι το ίδιο το πάθος τής ταινίας εκείνο που την εξυψώνει αλλά και, τελικά, την περιορίζει, θέτοντάς την σε πλαίσιο που αρχικά πασχίζει να αποφύγει.
