Ψεύτης Ήλιος 2: Η Έξοδος(2010)

(Utomlyonnye solntsem 2: Predstoyanie) | Πρώτη προβολή: 21-04-2016

Η συνέχεια του πολυβραβευμένου «Ψεύτη ήλιου» εστιάζει στον Β΄ Παγκόσμιο, μέσα από μια πανάκριβη παραγωγή που συνδυάζει αυτάρεσκα το οικογενειακό δράμα με την διακωμώδηση του παραλογισμού του πολέμου.

Ενώ ο Μιχάλκοφ μπορούσε, και σε πολλές στιγμές το πετύχαινε, να φτιάξει ένα πολύ δυνατό αντιπολεμικό φιλμ, στα χνάρια του Έλα να δεις του Έλεμ Κλίμοφ, έχοντας ως σύμμαχο το σοκ και κυρίως τον σουρεαλισμό, μπλέκεται τελικά με τον στόμφο και τον ψευτοδιδακτισμό, ενώ κάνει και σε πολλές περιπτώσεις μια άγαρμπη επίδειξη των χρημάτων που ξοδεύτηκαν για το έπος του.

Ο Μιχάλκοφ έφτιαξε ένα ηχηρό, ολίγον τι πομπώδες πολεμικό έπος διανθισμένο από πολύ καλογυρισμένες σκληρές σκηνές μάχης.

Ο Μιχάλκοφ, αν και λίγο φλύαρα (διάρκεια 152'), καταφέρνει να μας δείξει τη ματαιότητα του πολέμου και τις πραγματικές συνθήκες κάτω από τις οποίες κερδήθηκε αυτός από τους Σοβιετικούς, με μια αντιφατική οπτική, του στυλ «λίγο απ' όλα»: σκηνές ονειρικές, με ευαισθησία αλλά και σκληρότητα, ταυτόχρονα.

Πομπώδης και υπερφίαλος ο νέος «Ψεύτης ήλιος», είναι μια χορταστική υπερπαραγωγή, καλογυρισμένη και με δυνατές επιδόσεις από το Ρώσο σκηνοθέτη αλλά χωρίς την πολιτικο-ιδεολογική παρακαταθήκη της πρώτης ταινίας.

Τις παράλληλες, αιματοβαμμένες πορείες όλων, η κοστοβόρα υπερπαραγωγή τις ακολουθεί με στόμφο, επεξηγηματικότητα και μελό ηρωισμούς, υπό τις επιταγές ενός θορυβώδους πολεμικού έπους που μπορεί σποραδικά να εντυπωσιάζει με τις καλογυρισμένες του σεκάνς μαχών, αλλά ουδεμία σχέση φέρει με τον λυρισμό και τον τσεχοφικό αέρα του παλιού, έξοχου φιλμ.

Το σενάριο, οι ερμηνείες, ακόμα και η σκηνοθεσία φτάνουν στην καλύτερη περίπτωση το μέτριο.

Πομπώδες και διδακτικό στα όρια του εκνευριστικού, μια υπερπαραγωγή μεν, φτωχή δε σε επινοήσεις και σεναριακά ευρήματα, αμετανόητα αφελής και ανούσια και με ερμηνείες στα όρια του γραφικού.

Το δεύτερο μέρος της οσκαρικής ταινίας του Νικίτα Μιχάλκοφ, αν και η πιο ακριβή ρωσική ταινία στην εποχή της, δυστυχώς δεν αποδεικνύεται μεγαλειώδης, αλλά πομπώδης κι αμφιλεγόμενη.

Ιστορικές ανακρίβειες, χαρακτήρες που τους κλάψαμε στο πρώτο μέρος, ανασταίνονται εδώ, κοριτσάκια ξαφνικά ενηλικιώνονται, ο Στάλιν τρώει μια τούρτα στη μάπα και άλλα πολλά συμβαίνουν σε αυτό το ανακάτεμα ιδεών, που σε κάνει να απορείς αν διάβασε κανείς το σενάριο πριν πέσει η πρώτη κλακέτα.