Λούφα και Παραλλαγή: Σειρήνες στη Στεριά(2011)

Πρώτη προβολή: 27-10-2011

Μπορεί οι Σειρήνες στη Στεριά να έχουν ουσιαστικά αλλάξει είδος (από κωμωδία σε κοινωνική σάτιρα) και τόπο (από τα στρατόπεδα, στην αστική Αθήνα) αλλά το τελικό αποτέλεσμα είναι σε γενικές γραμμές το ίδιο, με τα ίδια μειονεκτήματα και πλεονεκτήματα και των Σειρήνων στο Αιγαίο.

Δεν παύει να παρακολουθείται όπως κάθε ταινία του Περάκη με ενδιαφέρον, όμως αυτή τη φορά το αποτέλεσμα μοιάζει λιγότερο καίριο, λιγότερο νευρικό. Είναι σαν ο καθρέφτης που ο σκηνοθέτης υψώνει με την ταινία του απέναντι στο πρόσωπο της κοινωνίας να μην προφταίνει την στιγμή. Κυρίως γιατί η πραγματικότητα τρέχει πια πιο γρήγορα κι από την πιο γόνιμη και σαρδόνια φαντασία...

Σίγουρα δεν αποτελεί την ελληνική ταινία της χρονιάς αλλά είναι μια ψυχαγωγική ταινία που δεν θα δυσαρεστήσει τους λάτρεις της νέας ελληνικής κωμωδίας.

Εν ολίγοις, φιλότιμος αλλά μάλλον κουρασμένος ο σκηνοθέτης σε μια πολλοστή αντιγραφή των ιδεών του εμπορικού αλλά στο βάθος πάντα πολιτικού σινεμά του.

Πρόκειται για μια τολμηρή απόπειρα, που ενδέχεται σοβαρά να ξενίσει όσους πάνε να δουν την ταινία για να χαχανίσουν - όχι πως λίγο χιούμορ παραπάνω δεν θα βοηθούσε στην ισορροπία του φιλμ.

Όχι ότι δε θα γελάσετε, απλά αυτό θα γίνει σε ατάκες και λόγω των ηθοποιών που τις ερμηνεύουν πολύ καλά. Δυστυχώς, μας άφησε σε μια χλιαρή κατάσταση και δε θα θέλαμε το ίδιο και για εσάς.

Ο Νίκος Περάκης σαν να θέλει να σχολιάσει την τρέχουσα επικαιρότητα, το αδύναμο ωστόσο σενάριο δεν τον βοηθάει καθόλου.