Τυραννόσαυρος(2011)

(Tyrannosaur) | Πρώτη προβολή: 24-11-2011

Δυνατό, με μια σκοτεινή, αποχρωματισμένη , μουντή φωτογραφία, αυτή η ελεγεία πάνω στον πόνο μιας οργισμένης (όχι νεανικότητας όπως έχουμε συνηθίσει) αλλά μέσης ηλικίας.

Το Tyrannosaur είναι ένας βρυχηθμός μέσα στη σύγχρονη αστική ζούγκλα των ανισοτήτων και της σταδιακής αυτοκαταστροφής των όντων της. Πάνω απ'όλα όμως αποτελεί ένα crash test για τις συναισθηματικές αντοχές και μια δήλωση ουμανιστικού περιεχομένου που λέει ότι κάθε άνθρωπος κρύβει μέσα του ένα αγρίμι και έναν άγιο ταυτόχρονα.

Το "Tyrannosaur" καταφέρνει παρά τα προβλήματα του, να περάσει σε μεγάλο βαθμό στο μυαλό του θεατή και να τον συγκινήσει.

Πέρα από μια σαρκαστική ατάκα του Τζόζεφ στην αρχή της γνωριμίας του με την Χάνα για το ανθρωπιστικό της ενδιαφέρον (που εκείνη ζει στο καλό της προάστιο με όλα τα κομφόρ), δεν υπάρχει καταγραφή των αδιεξόδων που δημιουργούν οι επαρχιακοί μικρόκοσμοι παρά μόνο ως σκηνικό. Είναι δηλαδή ένα καθαρό διαπροσωπικό δράμα χαρακτήρων.

Σκληρότητα και απογοήτευση, μιζέρια και απελπισία σε ένα πορτρέτο ανθρώπων και μιας τάξης που φλερτάρει με το «κοινωνικό πορνό», αλλά που παραμένει ειλικρινές και δυνατό σαν χτύπημα με ρόπαλο στο κεφάλι.

Η ταινία έχει μια σταθερή πορεία χωρίς μεγάλες κορυφώσεις, αλλά και χωρίς να σε κάνει σε καμία περίπτωση να βαρεθείς. Η βία σε διάφορες μορφές της έχει τον πρωταγωνιστικό ρόλο και το μουντό σκηνικό επικρατεί καθ'όλη τη διάρκεια της ταινίας.

Το Tyrannosaur είναι τεχνικά μια άριστη ταινία, αλλά έχει για πρωταγωνιστές έναν μισητό χήρο, μία υπερβολικά δυστυχισμένη γυναίκα και δυο νεκρούς σκύλους.

Το Tyrannosaur είναι μια πολύ ενδιαφέρουσα τεχνικά και θεματικά ταινία, και ενώ κοιτάει από μια πολύ ενδιαφέρουσα σκοπιά το κεντρικό θέμα της βίας, η ουσιαστική απουσία ιστορίας, προκαλεί μια τεράστια κοιλιά στη ταινία που όσο περνάει η ώρα, τόσο μεγαλώνει, με αποτέλεσμα να γίνεται περισσότερο κουραστική χάνοντας το ενδιαφέρον της.