Poker Face(2012)

Πρώτη προβολή: 01-05-2012

Δεν είναι ένα αριστούργημα, αλλά είναι μια αξιοπρεπέστατη ταινία. Οπότε, εάν έχετε βαρεθεί τις κωμωδίες τους στυλ I Love Karditsa και την ψευτοκουλτούρα των «ποιοτικών» ταινιών, το Poker Face θα σας κερδίσει.

Ο Χρήστος Δήμας είναι ένας σκηνοθέτης με την οξυδέρκεια ενός παίκτη πόκερ. Έχει το χιούμορ να διαβάσει με άψογο τρόπο και απόλυτα κινηματογραφικά ένα γλυκό, αστείο και χαριτωμένο σενάριο, που υπογράφει η Άσπα Καλλιάνη.

Δεν είναι απαραίτητο να παρακολουθείς παιχνίδια πόκερ στη μεταμεσονύχτια τηλεόραση για να μπορέσεις να δεις το «Poker Face». Αν δε σε πειράζει το περιοριστικό περιβάλλον του καζίνο για μια ιστορία «αγόρι αγαπάει κορίτσι», όλα – σχεδόν – καλά.

Η σκηνοθεσία της ταινίας μας χαρίζει πλάνα και ατμόσφαιρες που ζεσταίνονται από την αυθεντικά ερασιτεχνική αγάπη του Δήμα για το σινεμά και το σενάριο της Καλλιάνη που παίρνει όσο πιο σοβαρά μπορεί τους χαρακτήρες της, σώζει στον τελευταίο γύρο μια ταινία, που ελλείψει οποιασδήποτε κοινωνικής σύνδεσης κινδυνεύει άλλοτε να εξυπηρετεί ως τσόχα την απροκάλυπτη χορηγική παρέλαση όλων των μεγάλων καζίνο της χώρας .

Ο σκηνοθέτης προσπαθεί και καταφέρνει σε αρκετές στιγμές να προσδώσει ρυθμό, συνολικά πρόκειται για μια αξιοπρεπής προσπάθεια που όμως σε αφήνει (αν ασχοληθείς σοβαρά μαζί της) με την αίσθηση του ημιτελούς.

Μια ρομαντική κομεντί με καλό χαρτί, που όμως δεν κερδίζει πάντα την παρτίδα.

Το πρόβλημα σε αυτή την ευχάριστη ταινία είναι στην υλοποίηση του διαλόγου και στην υπερβολικά αδρή σκιαγράφηση των πρωταγωνιστών, καθώς και στην ερμηνευτική τους προσέγγιση.

Το κωμωδιάκι δεν εμφανίζεται πιο ενδιαφέρον, από την θέαση τετράδας κουμπαρομπεμπέκων, που κάθε απόγευμα σκίζονται στην διπλανή βεράντα για το ποια θα πάρει πρώτη το μπιριμπάκι...