Ghostbusters(2016)

Πρώτη προβολή: 28-07-2016

Αυτή η ταινία έχει δύο όψεις. Μια προφανή, πιο αγνά διασκεδαστική. Και μια διακριτική, πιο υπόκωφη – τροφή για το μυαλό και καλή αφορμή για εποικοδομητική συζήτηση. Αμφότερες είναι αναπόσπαστες και αξιόλογες, αλλά ούτε στιγμή εξαναγκαστικές ή εκβιαστικές.

Παρακολουθώντας - καθόλα ευχάριστα είναι η αλήθεια - τις νέες «Ghostbusters» επί το έργον, το κομμάτι των φαντασμάτων μοιάζει κάπως παράταιρο.

Μια cult χολιγουντιανή κωμωδία εκμοντερνίζεται με αστείο, σινεφίλ και μετα-φεμινιστικό τρόπο.

Αντί, όμως, να αφεθεί στο φρέσκο χιούμορ της, αλλά και στα αναμενόμενα διασκεδαστικά cameos των πρωταγωνιστών της παλιάς ταινίας (λείπει μόνον ο Ράμις, καθώς παραήταν προοδευτική η ιδέα να εμφανιστεί ως φάντασμα), διακατέχεται από ένα μόνιμο άγχος που περνά και στην υπόθεση και μοιάζει να είχε κυριεύσει τους δημιουργούς κατά τα γυρίσματα.

Οι θηλυκές πρωταγωνίστριες στο remake της cult sci-fi κωμωδίας των 80ς αποδεικνύονται άξιες «Ghostbusters» (ας το βουλώσουν οι haters), αλλά η ταινία, εκτός από τη νοσταλγική της αίσθηση, δεν προσφέρει κωμικές ανατριχίλες που θα μας στοίχειωναν για τα επόμενα 30 χρόνια.

Όσο και να μη θέλω να δείξω προκατάληψη σε βάρος της, η συγκεκριμένη ταινία ήταν ένα από τα πιο προσβλητικά πράγματα που έχω δει στη ζωή μου.