Όλοι Θέλουν Από Λίγο!!(2016)

(Everybody Wants Some!!) | Πρώτη προβολή: 18-08-2016

Προσφέρει αρκετές γνήσια αστείες σκηνές, επιμένει σε εκείνες τις πολύπλοκες αδελφικές σχέσεις μεταξύ μεγαλύτερων και μικρότερων μελών μιας ομάδας, αρνείται να πάρει τον εαυτό του στα σοβαρά και αρέσκεται να αφοσιώνεται στην κάθε στιγμή, χωρίς να θέλει να της προσδίδει δήθεν βαρύτητα.

Κρατώντας ως σημαντικότερο αφηγηματικό στοιχείο την προσπάθεια της σκηνοθεσίας να αποδομήσει το φιλμικό αρχέτυπο του νταή και μυώδη αθλητή, χωρίς ίχνος μυαλού η προσωπικότητας, συμπεραίνεις ότι αυτή η γλυκιά και καλοσχεδιασμένη ταινία, χωρίς καθόλου να ηθικολογεί, μιλά για μια αθωότητα που κάποτε φάνταζε προνόμιο. Για τη σεμνότητα της απόλυτης απελευθέρωσης.

Τα μεταξύ τους λόγια για τη ζωή που έρχεται, η περιέργεια του πρωταγωνιστή να γνωρίσει μια «έξυπνη» κοπέλα και να νοιώσει πως βρίσκεται σε κάτι ανώτερο, αλλά και η διάθεση του να ισορροπεί ανάμεσα στην ανεμελιά και την σοβαρότητα, δίνουν μια δόση ευαισθησίας σε αυτό το ξόδεμα αλκοόλ και χρόνου που συμβαίνει την περισσότερη ώρα, κάνοντας την ταινία μια καλοδεχούμενη προσέγγιση σε αυτό το, ταλαιπωρημένο πλέον, είδος.

Μπορεί οι ανησυχίες και τα άγχη των ηρώων να βγαίνουν αβίαστα μέσα από τους νεανικούς διαλόγους, που κρύβουν μέσα τους πονηρά τις αιχμές των γνώριμων φιλοσοφικών προβληματισμών του Λινκλέιτερ, αλλά το αποτέλεσμα αποδεικνύεται νοσταλγικά ωραιοποιημένο και αφηγηματικά αδιάφορο.

Χιούμορ, τρυφερότητα, νιάτα. Η νέα ταινία του Ρίτσαρντ Λινκλέιτερ μπορεί να μην είναι κάτι παραπάνω από «μία φέτα από γνήσια νοσταλγία americana», αλλά θα σας κάνει να την παρακολουθείτε με ένα μόνιμο χαμόγελο στο πρόσωπο και τη ζεστασιά της αιώνιας εφηβείας στην καρδιά.

Το καλό με την ταινία είναι ότι καταφέρνει και ξεφεύγει από την εσωστρέφεια του εσωτερικού ανεκδότου που ενδεχομένως θα αφορούσε μόνο τον Λινκλέιτερ. Το κακό είναι ότι διαρκεί πάρα πολύ και από κάποια στιγμή και μετά κουράζει.