Ο Επαναστάτης(2016)

(Free State of Jones) | Πρώτη προβολή: 15-09-2016

Εξαιρετικά σκηνοθετημένο, μονταρισμένο και ερμηνευμένο ιστορικό δράμα, που αποκαλύπτει και μοιράζεται πολλές και διαχρονικές αλήθειες, με αφορμή μια σχετικά άγνωστη πτυχή και έναν από τους πιο αμφιλεγόμενους (αντι)ήρωες του Αμερικανικού Εμφυλίου. Όσο, όμως, ενθαρρύνει τον διάλογο με τον θεατή όσον αφορά τη σημασία των ιστορικών γεγονότων που καταγράφει, άλλο τόσο τον καταργεί όσον αφορά τον ήρωά του, τον οποίο ξεκάθαρα και διδακτικά αγιογραφεί.

Ολα αυτά τα γεγονότα συμπυκνώνονται ισορροπημένα στην ταινία, η οποία δεν ξεχνά ποτέ τον ανθρωποκεντρικό χαρακτήρα της δίνοντας έμφαση στα μικρά επεισόδια του Νάιτ με τους ανθρώπους του αλλά και τον εχθρό.

Το κυρίαρχο πρόβλημα είναι πως έχει στα χέρια του ένα σενάριο που αδυνατεί να γεννήσει δράμα μέσα από τα πεπραγμένα αυτής της ιστορικής φιγούρας, με αποτέλεσμα η ταινία να καταντά μια στείρα μυθοπλαστική αναπαράσταση γεγονότων που απλώς εκφωνεί ανθρωπιστικές ιδέες, αντί να τις κοινωνεί μέσω της δραματουργίας, όπως πολύ καλύτερες ταινίες που αναφέρονται στην ίδια εποχή, σαν το «Outlaw Josey Wales».

Ο Μάθιου ΜακΚόναχι αγωνίζεται ηρωικά για να κάνει πιστευτά τα κατορθώματα μιας –αλά «Κλασικά Εικονογραφημένα»– περιγραφικής ιστορικής βιογραφίας.

Η αληθινή ιστορία του Νιούτον Νάιτ, ενός λευκού αγρότη που πολέμησε την Ενωση στο πλευρό των νέγρων και των αδύναμων σ' έναν ανταρτοπόλεμο για κοινωνική ισότητα, μετατρέπεται σ' ένα χαοτικό, άρυθμο, βαρετό σενάριο που θυσιάζει και την ερμηνεία του Μάθιου ΜακΚόνεχι.

Στο σύνολό της η ταινία του Γκάρι Ρος, που κάποτε έκανε σπουδαία φιλμ όπως το Pleasantville χρόνια πριν από την ενασχόλησή του με το Hunger Games, μοιάζει με μια σειρά αποσπασματικών γεγονότων, χωρίς να δημιουργείται ένα στοιχειώδες κέντρο βάρους που θα μπορούσε να τα ενώσει.