Στα Χρόνια της Βίας(2014)
(A Most Violent Year) | Πρώτη προβολή: 05-03-2015
Βίκυ Λαμπρινού
Ψαρωτική αρκετά η ταινία, γοητεύσιμη πολύ εάν την δώσεις το χώρο και το χρόνο να αναπνεύσει μπροστά στα μάτια σου και σίγουρα ιδανική για θέαση στο cinema...
Γιώτα Γεράκου
2020-03-20
Το Nightcrawler είναι μία ταινία που σε επηρεάζει και σε βάζει σε σκέψεις. Μπορεί να χαρακτηρίζεται ως δράμα, αλλά κρύβει μέσα της και ένα είδος τρόμου που σε κάνει, όχι απαραίτητα να τρομάξεις, αλλά να σκεφτείς όλα τα άσχημα του κόσμου.
Μαρκαντωνάτου Κίτσιου Νεφέλη
Μια καλή ταινία που μοιάζει με γκανγκστερικό φιλμ του '70. Αργοί ρυθμοί, καταθλιπτική ατμόσφαιρα, δυνατοί χαρακτήρες και παράλληλα σπουδαίες ερμηνείες με το πρωταγωνιστικό ζευγάρι να απαρτίζεται από τους ηθοποιούς, Oscar Isaac και Jessica Chastain.
Δημήτρης Παπαμίχος
Άλλη μια σπουδαία ταινία απόν ευφυέστατο Τζ. Σ. Τσάντορ ο οποίος μοιάζει να φτιάχνει "κινηματογραφικό είδος" ακολουθώντας την ίδια τακτική και προσέγγιση στα οικονομικοκοινωνικά ζητήματα των τελευταίων δεκαετιών στις ΗΠΑ και δη του καπιταλισμού.
Άγγελος Πολύδωρος
Δεμένος σκηνοθετικός ρυθμός με εξαίρετο μοντάζ, φωτογραφία σε αποχρώσεις σέπια και καταπληκτικές ερμηνείες, δημιουργούν μια αξιοπρόσεκτη ταινία που θα αποζημιώσει τους φίλους του αστυνομικού φιλμ τύπου «Νονός», ή «Τα καλά παιδιά», χωρίς να γίνονται συγκρίσεις.
Φοίβος Κρομμύδας
Με ψύχραιμη σκηνοθεσία, σχεδόν ήπιους τόνους και αργό βηματισμό, εξιστορεί σαν άλλος Scorsese μια ιστορία ανόδου και πτώσης, με τους minimal ήχους του Alex Ebert να σιγοντάρουν την πλοκή.
Απόστολος Κίτσος
2020-03-18
Ένα βραδύκαυστο (ίσως λίγο περισσότερο από όσο χρειαζόταν) δράμα που εξελίσσεται με σιγουριά, πλάνο και αυτοπεποίθηση που αντλεί από την στιβαρή του δραματουργία.
Γιώργος Παπαδημητρίου
Ο Τσάντορ, πιστοποιώντας το πόσο μετρημένος, πειθαρχημένος και υπομονετικός σκηνοθέτης είναι, υφαίνει ένα εξαίρετο κλειστοφοβικό (με τον τρόπο του) σύμπαν, με απίστευτη έμφαση στη λεπτομέρεια.
Λήδα Γαλανού
2020-03-14
Μ' ένα γεμάτο σεβασμό ρετρό ύφος, χωρίς ίχνος φολκλόρ, συγκρατημένο και πειθαρχημένο, το φιλμ παραπέμπει απ' ευθείας και μάλλον συνειδητά στο νεοϋορκέζικο σινεμά του Σίντνεϊ Λιούμετ (να τον λέμε Λαμέτ;), του δικού του, αντι-ηρωικού κοινωνικού ρεαλισμού, που εκτείνεται ακόμα και στο πλήθος εξαιρετικών δεύτερων ρόλων, από τον, βγαλμένο λες από έργο του Αρθουρ Μίλερ, Αλμπερτ Μπρουκς, μέχρι τον «νέας κοπής» Ντέιβιντ Ογιελόουο.
Γιάννης Ζουμπουλάκης
2020-03-16
Μετά το μινιμαλιστικό «Όλα χάθηκαν» με τον Ρόμπερτ Ρέντφορντ χαμένο στον ωκεανό, εδώ ο Τσάντορ καταφέρνει να σκιαγραφήσει θαυμάσια μια ολόκληρη εποχή πλάθοντας ήρωες με τεράστιο ενδιαφέρον σε μια ιστορία ηχηρά επίκαιρη και ελκυστικά κινηματογραφημένη.
Χρυσοστομάκης Λακταρίδης
Βαθιά απαισιόδοξη, όπως και οι ταινίες στις οποίες θέλει να μοιάσει, το Στα Χρόνια της Βίας διαθέτει ατμόσφαιρα, τελετουργικό ρυθμό, ικανοποιητικές ερμηνείες και ένα εξαιρετικό σάουντρακ.
Άγγελος Νομικός
Ο Chandor σκηνοθετεί υποδειγματικά, σαν άλλος Coppola, το δικό του «Νονό», πιο χαμηλότονο βέβαια, αλλά εξίσου σκοτεινό και ατμοσφαιρικό.
Λουκάς Κατσίκας
Εξοχα ερμηνευμένο, μεθοδικά σκηνοθετημένο και στιβαρό φιλμ παλιάς σχολής, που θυμίζει το ένδοξο αμερικανικό σινεμά του '70 και προσαρμόζει μια προβληματική ανάλογη με εκείνη του θρυλικού «Νονού» στις διαστάσεις ενός μικρότερου, αλλά εξίσου πολυδιάστατου οικογενειακού δράματος.
Νίκος Δρίβας
Πολλές αλήθειες λέγονται στην διάρκεια της, ερευνώνται διαφθορά και ηθικά διλήμματα σε μια ταινία που δεν μπορείς να πεις ότι θα γίνει κλασική, ωστόσο κάνει την διαφορά και έχεις πολλά στοιχεία να ξεχωρίσεις από αυτήν.
Γιώργος Κρασσακόπουλος
2020-03-12
Σύνθετο και γοητευτικό, δίχως να κάνει καμιά απόπειρα να εντυπωσιάσει ούτε σεναριακά ούτε σκηνοθετικά, με δύο εξαιρετικές ερμηνείες στο κέντρο της.
Ελένη Ανδρεάδου
Σε μια κοινωνία που χαρακτηρίζεται από ποικιλία πολιτισμικών ταυτοτήτων η βία είναι συχνή και παρά την ένταξη της λέξης στον τίτλο, ο Τζέι Σι Τσάντορ δεν την επιβάλλει με πρόδηλη διάθεση αλλά την τοποθετεί σε μια βιτρίνα αναμονής. Περισσότερο "παίζει" με τη χρήση της βίας σε ένα σημειωτικό πλαίσιο, χωρίς να την εκθέτει στα μάτια των θεατών. Λειτουργεί έτσι μάλλον σαν όχημα μεταφοράς μηνυμάτων, υπονοώντας τις τραγικές της συνέπειες.
Γιώργος Καστέλλης
Σε κάθε περίπτωση, ακόμα κι αν του λείπει ένα «τσακ» αφηγηματικής σπιρτάδας, το "A Most Violen tYear", αποτελεί ευπρόσωπο δείγμα ενός αμερικάνικου κινηματογράφου που τείνει να εκλείψει.
Θοδωρής Κουτσογιαννόπουλος
2020-03-10
Τα Χρόνια της Βίας είναι ένα φιλμ για τον συμβιβασμό με φόντο την ήδη γνωστή απογοήτευση του περίφημου αμερικανικού ονείρου σε όσους ασπάζονται τα υλικά ιδανικά του και κυνηγάνε μονίμως την ουρά των υποσχέσεων που ευαγγελίζεται. Το πιο ενδιαφέρον στοιχείο του έργου είναι ο Μοράλες.
Χάρης Καλογερόπουλος
Είναι ένα έργο σοβαρό, καλλιτεχνικά επιμελημένο (φωτογραφία, μουσική), πολύ καλά και υπαινικτικά ερμηνευμένο, αλλά κάπως ψυχρό. Του λείπει μια ένταση που θα βρίσκαμε π.χ. στον Σκορσέζε. Δεν σε αρπάζει. Απ' την άλλη, δεν είναι τόσο αυστηρό ώστε να το δεχτείς ως φορμαλιστική σπουδή. Σε κάθε περίπτωση, αξιοθέατο.
Παρασκευή Γιουβανάκη
Ένα φιλμικό κείμενο αχρείαστα αργό σε πολλά σημεία, με ελάχιστη δράση. Το στοιχείο αυτό σε συνδυασμό με την ομοιότητα που έχει με τις ταινίες "Νονός" και το σκηνοθετικό στυλ του Martin Scorsese, ίσως αφήσει ορισμένους θεατές ανικανοποίητους.
Φίλιππος Χατζίκος
Συνολικά, αν και η ταινία είναι αναμφίβολα αξιόλογη, αδικεί στα σημεία τον εαυτό της. Αξίζει να την παρακολουθήσει κανείς, αλλά δε διαθέτει εκείνα τα στοιχεία που θα την έκαναν να αντέξει στο πέρασμα του χρόνου.
Παναγιώτης Τιμογιαννάκης
2020-03-04
Το αποτέλεσμα, ως καθαυτό φιλμ, δεν είναι τόσο υψηλό. Το σενάριο πλέκει καλά την ιστορία , αναδύει μέσα από αυτήν και τους χαρακτήρες, όλα σε μια αλα 70ς -θα το ξαναπώ!-αυστηρότητα και λιτότητα, αλλά στο β' μέρος βλέπω και το σενάριο να επαναλαμβάνει στοιχεία άρα να μεταβάλλεται κι αυτό σε αργό. Λέω «κι αυτό» διότι ήδη υπάρχει 'ένα πρόβλημα ρυθμού στη σκηνοθεσία.
Θόδωρος Γιαχουστίδης
2020-03-06
Αργή, ατμοσφαιρική και με καλές ερμηνείες η ταινία, έχει να πει πράγματα τα οποία όμως έχουν πει καλύτερα προηγούμενοι. Δεν θα πλήξετε με τίποτε, θα κληθείτε να απαντήσετε σε μερικά ενδιαφέροντα ερωτήματα αλλά το κόβουμε κάπως δύσκολο να ενθουσιαστείτε.
Αγγελική Στελλάκη
Το Στα Χρόνια της Βίας διαθέτει καλές ερμηνείες και θυμίζει καλό σινεμά της δεκαετίας του 1970. Παίρνει, όμως, υπερβολικά σοβαρά τον εαυτό της, με αποτέλεσμα το σενάριο να μοιάζει προσποιητό.
Χρήστος Μήτσης
2020-03-08
Σκοτεινό και πολυδιάστατο, αλλά υπερβολικά βραδυφλεγές και χαμηλότονο πορτρέτο ενός μοντέρνου κινηματογραφικού ήρωα
Μαρία Μαραβέλια
Και όμως, το εμπόριο πετρελαίου θέρμανσης στη Νέα Υόρκη του 1981 ήταν μια δουλειά γεμάτη κινδύνους και δολοπλοκίες! Αρκετές, ώστε o ταλαντούχος J.C.Chandor να εμπνευστεί και να υλοποιήσει το «Στα Χρόνια της βίας», όχι όμως και για να κρατήσουν αμείωτο το ενδιαφέρον του κοινού για 125 ολόκληρα λεπτά. Και αυτό είναι σίγουρα κρίμα για μια ταινία με κατά τ' άλλα, ξεκάθαρη αισθητική, δυνατές ερμηνείες και πολλή, πολλή, τροφή για σκέψη.
Ιωάννα Παπαγεωργίου
2020-03-02
125 λεπτά ακατάπαυστης πάρλας και σχεδόν μηδενικής δράσης σου κάνουν κλικ; Αν ναι, κόπιασε.
Γεωργία Ξανθάκου
Η κεντρική Αμερικανική εμμονή συγκρατημένη και πιασμένη σε συνηθισμένη βίαια γκανγκστερική κίνηση αλλά μην περιμένετε να εκραγεί κάτι μέσα σας και πολύ.
