Invisible(2015)

Πρώτη προβολή: 03-11-2016

Γυρισμένο στον Ασπρόπυργο, μια γειτονική «ξένη χώρα», το Invisible μιλάει για την εξίσωση της κοινωνικής απομόνωσης με την ατομική μοναξιά, την εξωθημένη, σαν σε γουέστερν με ατμόσφαιρα γαλλόφωνης realité από τον Μπριζέ ή τους Νταρντέν, Δικαιοσύνη και το απολωλός φιλότιμο, μια θαρραλέα ανάσα ζωής μέσα στο πνιγηρό αδιέξοδο, με ρεαλιστικούς κινηματογραφικούς όρους και σωστό χειρισμό χαρακτήρων, χρόνων και αφήγησης.

Μοναδικά ταιριαστός στο μοτίβο του αστικού γουέστερν εδώ ο Στάνκογλου στο κάδρο του άγριου τοπίου της περιφέρειας της Αθήνας, κουβαλάει στους ώμους του το βάρος της ταινίας, ανάμεσα στον ρεαλισμό και τη φαντασία ακόμη κι όταν η απόδοση των χαρακτήρων μοιάζει τελείως προσχηματική.

Η ταινία γυρεύει τη μεγάλη ανατροπή, η οποία θα έρθει πέντε λεπτά πριν από το τέλος, σαν μάννα από τον ουρανό, για να λυτρώσει τον Αόρατο, το αόρατο σενάριο, αλλά και εμάς που περιμένουμε τον Γκοντό που δεν λέει με τίποτε να έρθει.

Τα πολλαπλά φινάλε της ταινίας αλλά, κυρίως, η αναζήτηση της έντασης, της κορύφωσης, του απρόσμενου, του διαφορετικού, που δεν έρχονται ποτέ, κρατούν το «Invisible» αρκετά βήματα πριν στηθεί ένα καθηλωτικό δράμα.

Νταρντενικό δράμα με έντονα ρεαλιστική αίσθηση και ισχυρή σκηνοθετική άποψη, αλλά «αόρατους» χαρακτήρες και αδέξιο, υπερδραματοποιημένο φινάλε.

Με θυμό και ρυθμό, ο Δημήτρης Αθανίτης απαντάει στην κρίση με ένα μοναχικό αλλά και ανισοβαρές φιλμ οργής και μελαγχολίας.

Το τραυματισμένο, αβέβαιο βλέμμα του φερέγγυου Γιάννη Στάνκογλου δεν αρκεί ως γρύλλος που θα σηκώσει το αμάξωμα της αγαλβάνιστης, εν πολλοίς σε φιλική συμμετοχή διανομή.