Σύμμαχοι(2016)

(Allied) | Πρώτη προβολή: 24-11-2016

Παλιομοδίτικης κοπής το «σχέδιο», με χαρακτήρα σημερινής παραγωγής, φλερτάροντας με το vintage chic των πολεμικών και ρομαντικών δραμάτων.

Από την ταινία απουσιάζουν ο παλμός και ο ρυθμός που θα μπορούσαν να τη μεταφέρουν σε πολύ υψηλότερα επίπεδα, να την κάνουν πραγματικά αξέχαστη. Η γέφυρα που συνδυάζει το ρομάντζο με την κατασκοπεία είναι φτιαγμένη από βρεγμένο χαρτί και από το όλο πράγμα το μόνο που τελικά θυμάσαι είναι την τέλεια ανασύσταση της εποχής από την ιταλίδα σκηνογράφο Ραφαέλα Τζιοβανέτι και τον σχεδιαστή παραγωγής Γκάρι Φρίμαν.

Οι «Σύμμαχοι» εναπόκεινται τόσο στο πρωταγωνιστικό ζευγάρι, στην εποχή και στο ντεκόρ τους, που ξεχνούν ν' ασχοληθούν με το σενάριο. Από το φιλμ λείπει η σπιρτάδα του χιούμορ, λείπει οποιοδήποτε ενδιαφέρον στο κεντρικό κομμάτι, λείπουν οι χαρακτήρες των ίδιων των ηρώων που μένουν στα στερεότυπα.

Απών ο πάντοτε ευρηματικός στο τεχνικό μέρος της σκηνοθεσίας Ρόμπερτ Ζέμεκις («Φόρεστ Γκαμπ»), διεκπαιρεώνει ανόρεκτα το σενάριο του Στίβεν Νάιτ («Επικίνδυνες υποσχέσεις») που στοχεύει σε μια σύγχρονη κινηματογραφική «Καζαμπλάνκα» με όρους παλιομοδίτικου αμερικανικού σινεμά συν... δύο σκηνές σεξ και διαλόγους σαπουνόπερας. Ομορφη όμως κούφια η κατασκευή.

Στους Συμμάχους δεν πιστεύεις λέξη από τους διαλόγους. Απλώς, το πρώτο μέρος στην Καζαμπλάνκα είναι χαζευτικό, χάρμα ιδέσθαι στην υπερβολή του, ενώ το δεύτερο μέρος του Λονδίνου μια φωσκολική ευκολία στη διαδοχή των καταστάσεων, άρρυθμη, γεμάτη επιτηδευμένες καθυστερήσεις και σκηνές που συχνά ψευτίζουν.

Ένα λαμπερό και ατσαλάκωτο love story που προσπαθεί αδέξια και με ξεπερασμένο στόμφο να μιμηθεί τα αλά «Καζαμπλάνκα» ερωτικά μελοδράματα του κλασικού Χόλιγουντ.