Ο Εμποράκος(2016)

(Forushande) | Πρώτη προβολή: 12-01-2017

Πόσο εκπληκτικός ο Φαραντί που καταφέρνει να κάνει τις απλές, ανθρώπινες ιστορίες τόσο αγχωτικές και η ρεαλιστική του ταινία να δημιουργεί αγωνία και ένταση απλά μέσα από τη δράση των χαρακτήρων.

Ο Φαραντί αντιπαραβάλλει την ιστορία του ζευγαριού με το θεατρικό του Άρθουρ Μίλερ και πολύ επιτυχημένα τοποθετεί στο επίκεντρο της ιστορίας έναν ηθοποιό: έναν άνθρωπο που υποκρίνεται κατ΄επάγγελμα, ο οποίος, όμως, δεν μπορεί να υποκριθεί στην πραγματικότητα.

Είναι πραγματικά απίστευτο το πόσα μπορεί να χωρέσει ο Φαραντί μέσα στον περιορισμένο χώρο ενός διαμερίσματος χωρίς να πέσει σε καμία σεναριακή παγίδα. Αντιθέτως, καταφέρνει να κλιμακώσει την ταινία και να κρατά τον θεατή σφιχτά από το χέρι, με κομμένη την ανάσα.

Ένα αριστοτεχνικά σκηνοθετημένο και σεναριακά κεντημένο κοινωνικό δράμα πολλαπλών αναγνώσεων, το οποίο «ξαναδιαβάζει» δημιουργικά το αριστουργηματικό θεατρικό του Άρθουρ Μίλερ.

Με τον Εμποράκο, ο Ιρανός δημιουργός Ασγκάρ Φαραντί επιχειρεί μια αναλογία που του βγαίνει απόλυτα, διακριτικά και ευαίσθητα.

Από την οδυνηρή διάψευση του αμερικανικού ονείρου που πραγματεύεται ο Μίλερ, ο Φαραντί αποστάζει ένα οικογενειακό δράμα που εναλλάσσεται από το διαρρηγμένο αστικό σκηνικό και την αποκατάσταση του περί δικαίου αισθήματος στον επί σκηνής αντικατοπτρισμό τους, μιλώντας για τη δίκοπη λεπίδα της εκδίκησης και τις παρωπίδες μιας αγιάτρευτα πληγωμένης περηφάνειας.

Αδύνατο να διαφύγει της προσοχής του εν γένει art-house κοινού (θα εκτιμήσουν τα γνωρίσματα του master όσο ποτέ πριν) και εννοείται του fan club τού Φαραντί (η αισθητά πιο hardcore σπουδή του), προσφέρεται όμως και για τους μη εξοικειωμένους με το oeuvre του που ψάχνουν ποιοτικό πράμα στις αίθουσες.

Ο Ασγκάρ Φαραντί παρατηρεί το σύγχρονο Ιράν με το μοναδικό του βλέμμα - άνδρες, γυναίκες, χώρα σε κατεδάφιση. Ρόλοι, σύμβολα, παραδόσεις που πρέπει να επαναξεταστούν.