Η Ζωή Μιας Γυναίκας(2016)

(Une vie) | Πρώτη προβολή: 16-02-2017

Τόσο απλό, τόσο άρτια δομημένο, τόσο σκηνοθετικά αξιοζήλευτο. Ο Μπριζέ μας προσφέρει - για μια ακόμη φορά - το σινεμά που μας αξίζει.

Με ρεαλιστικούς όρους, η ταινία μιλάει και αναπνέει σαν να είναι βγαλμένη από το 1830 κι όχι ως αναπαράσταση σημερινή και ραφιναρισμένη.

Μια ταινία εποχής - αλλά παντός καιρού - για το τέλος του ρομαντισμού και την απομάγευση που έρχεται με την ενηλικίωση, βασισμένη σ' ένα μυθιστόρημα του Γκι ντε Μωπασάν.

Η "Ζωή μιας Γυναίκας" είναι ένα φιλμ εποχής με πολύ δραματικό χαρακτήρα, ειδικά διαμορφωμένο κάδρο(φορμά) και υπέροχα κουστούμια. Είναι αλήθεια ότι αργός ρυθμός σε συνδυασμό με την προσδοκώμενη δράση που δεν έρχεται ποτέ, κάνουν το πρώτο μέρος λίγο μονότονο. Παρόλα αυτά, με το πέρασμα της πρώτης ώρας ο θεατής συμπάσχει με την ηρωίδα. Γίνεται μάρτυρας ίντριγκας, απιστίας, εγκλήματος και τιμωρίας.. στοιχεία που καταφέρνουν να τον κρατήσουν προσηλωμένο στην μεγάλη οθόνη μέχρι να έρθει το χλιαρό φινάλε..

Ο Στεφάν Μπριζέ μεταφέρει στο σινεμά μυθιστόρημα του Γκυ Ντε Μοπασάν και προσεγγίζει με ευαισθησία τα προβλήματα που αντιμετώπιζαν οι γυναίκες εκείνης της εποχής. Ωστόσο, υπάρχουν στιγμές που ο θεατής θα απογοητευτεί από την απουσία δράσης: τα σημαντικότερα γεγονότα μένουν αθέατα και λαμβάνουν χώρα εκτός κάδρου.

Θα μπορούσες να πεις ότι πραγματική πλοκή δεν υπάρχει, η πλοκή είναι η ίδια η ζωή της Ζαν, και αυτό είναι το πιο ενδιαφέρον σημείο μιας ταινίας που θέλει τον χρόνο της και ζητεί την υπομονή του θεατή (διαρκεί ακριβώς δύο ώρες, αλλά νιώθεις ότι η διάρκειά της είναι πολύ μεγαλύτερη).

Ο σκηνοθέτης του «Νόμου της Αγοράς» διασκευάζει με σκληρό ρεαλισμό ένα μυθιστόρημα του Γκι ντε Μοπασάν και κερδίζει το βραβείο κριτικών στο Φεστιβάλ Βενετίας.

Εξαιρετική φωτογραφία και φωτισμός σε αυτή την λεπταίσθητη, μα κάπως ακαδημαϊκή, μεταφορά του μυθιστορήματος του Μοπασάν για την ζωή μιας ταλανισμένης αριστοκράτισσας στην γαλλική επαρχία του 19ου αιώνα.

Francophones και αισθητές μπορεί να πάθουν μέχρι και (ου) λαλά απ' το «ρεζουλτά». Οι φίλοι των συντηρητικών παλιακών και οι τηλεορασάκηδες μπορεί να το βρουν κομμάτι περίεργο ή υποτονικό. Όσοι μάθατε τον δημιουργό απ' το «Ο Νόμος της Αγοράς», ετοιμαστείτε για κάτι μορφικά και θεματικά διαφορετικό (που όμως... θίγει, με τον διακειμενικό και υπόγειο τρόπο του, ξανά κοινωνικοεργασιακά issues). (Allons) (En)Fan(ts) club του Μωπασάν, σκάλες ανώτερο του προ πενταετίας «Επικίνδυνο Πάθος» (ω ναι, το «Bel Ami» είχαν μεταφράσει έτσι).

O Στεφάν Μπριζέ του «Νόμου της Αγοράς» διασκευάζει Γκι ντε Μοπασάν με αφηγηματικό μινιμαλισμό, μοντέρνα κοινωνική ματιά αλλά και, ενίοτε, γαλλική φλυαρία.

Εν τέλει, και παρ' ότι η δουλειά που έχει γίνει στη φωτογραφία, το μακιγιάζ και τα κοστούμια είναι τεχνικά άρτια με το αποτέλεσμα αισθητικά να είναι άψογο, το φιλμ αποτελεί μια στεγνή, άνευρη και δίχως δραματική ένταση μεταφορά μιας κατά τα άλλα ιδιαίτερα σύνθετης και πολυεπίπεδης ιστορίας, την οποία καλύτερα να απολαύσει κανείς λογοτεχνικά παρά κινηματογραφικά.