Ο Ιδρυτής Μιας Αυτοκρατορίας(2016)

(The Founder) | Πρώτη προβολή: 23-02-2017

Ο Κίτον είναι πραγματικά μια απόλαυση σε αυτή την ταινία, στην οποία με χαρά είδα συμπαραγωγό την «δική μας» Faliro House του Χρήστου Κωνσταντακόπουλου. Υπάρχουν σκηνές που είναι τόσο πολύ μαγνητικός που σχεδόν τα χάνεις.

Παρά τα «βέλη» που ρίχνει ο Τζον Λι Χάνκοκ στην ισοπεδωτική λογική του χρήματος και της επιχειρηματικής επιθετικότητας, από την ταινία του λείπει η ειρωνεία και η ακόμα πιο σκληρή κριτική.

Ο Χάνκοκ αποτυπώνει στη συμπεριφορά του Κροκ μια μόνιμη αίσθηση του επείγοντος, αφήνοντάς σε επιδέξια να στοχάζεσαι πάνω στην έννοια της λέξης «junk food», και αποδίδει στον μακιαβελικό του ήρωα την ικανότητα να βλέπει την παγκόσμια εμπορική προοπτική, που όμως ανεγείρεται μέσω μιας αρρωστημένης επιμονής, ασυγκράτητης προσωπικής φιλοδοξίας και ανελέητα καιροσκοπικής και ναρκισσιστικής συμπεριφοράς.

Ο Κροκ, όπως μπορούμε να πληροφορηθούμε από οποιοδήποτε εγκυκλοπαιδικό λήμμα, χωρίς να μπούμε στον κόπο να δούμε την καλοφτιαγμένη, αλλά δραματικά τυπική ταινία του Τζον Λι Χάνκοκ, εκτόπισε τους πραγματικούς ιδρυτές, αγοράζοντας τη γη των θυγατρικών καταστημάτων, θεμελιώνοντας έτσι μια διαφορετική επιχείρηση με τον ίδιο τίτλο.

Η Αμερική τού (ανθυγιεινού) ανταγωνισμού, της απληστίας και του Ντόναλντ Τραμπ μέσα από μια αληθινή, αλλά δραματικά ξέπνοη βιογραφία.

Το one-man show του Μάικλ Κίτον σε μια ταινία που καταναλώνεται με την λαχτάρα που τρως ένα big mac, αλλά ξεχνιέται και το ίδιο γρήγορα που το χωνεύεις...

Σίγουρα μαθαίνεις κάτι ιστορικά, αλλά όχι και κάτι που δεν αποτελεί... στερεότυπο κατάντιας. Κοινώς, δεν θα σε διασκεδάσει. Και αυτό αποτελεί ατόπημα. Ή χάσιμο χρόνου.