Κυρία Σλόαν(2016)

(Miss Sloane) | Πρώτη προβολή: 01-06-2017

Μπορεί η ταινία που επανενώνει (μετά το «Χρέος») τον Τζον Μάντεν με την Τζέσικα Τσαστέιν να κουνάει με υπέρμετρη έμφαση κατά στιγμές διδακτικά το δάχτυλο, παραμένει όμως εκρηκτική, αγωνιώδης και άκρως διασκεδαστική από το πρώτο μέχρι και το τελευταίο πλάνο της.

Η Τζέσικα Τσαστέιν ανταποκρίνεται εξαιρετικά σε έναν ακόμη «εμμονικό» ρόλο, φέρνοντας στο προσκήνιο τη σκιώδη ηρωίδα της ταινίας του Τζον Μάντεν, η οποία προσπαθεί συστηματικά αλλά και ανεπιτυχώς να κρύψει τις παθογένειες του απλοϊκού της σεναρίου πίσω από ειδικό ερμηνευτικό βάρος της πρωταγωνίστριας της.

Η καλύτερη ταινία του Μάντεν ξεχωρίζει για τους στακάτους διαλόγους της, τις εσωτερικές εντάσεις, ένα εξαίρετο καστ β' ρόλων και φυσικά την καρδιά της, μια καρδιά που χτυπά ασταμάτητα και λέγεται Τζέσικα Τσαστέιν. Η ταινία θυμίζει πολιτικό Χόλιγουντ στις πολύ καλές στιγμές του, αν και θα μπορούσε να είναι λίγο πιο σφιχτή και μικρότερη σε διάρκεια.

Η Τσάστεϊν από μόνη της, σ' αυτόν το ρόλο, αρκεί για να δεις και να εκτιμήσεις τούτη την ταινία. Το γεγονός ότι είναι ίσως η καλύτερα δομημένη και πιο τολμηρή δουλειά του Μάντεν από την εποχή του «Ερωτευμένου Σαίξπηρ», ή ότι η επιδέξια πένα του νεοφώτιστου σεναριογράφου Τζόναθαν Περέρα θυμίζει γόνιμα εκείνη την τόσο πολιτικά αιχμηρή κι όμως τόσο ουσιαστικά αισιόδοξη του Άαρον Σόρκιν, ή ότι η... wow τελική ανατροπή πατάει γκάζι στη διασκέδαση αλλά το ατακτοποίητο φινάλε που την ακολουθεί δεν προδίδει την ουσία του χαρακτήρα της κυρίας Σλόαν, είναι απλά bonus.

Παρά τα υψηλά τεχνικά κι ερμηνευτικά στάνταρντ αυτού του πολιτικού δράματος, η ταχύτητα και η ευκολία με την οποία φτάνουμε στην «κάθαρση» αδικεί τη φιλότιμη προσπάθεια των Τζον Μάντεν και Τζέσικα Τσαστέιν.

Σημαντικό το θέμα συζήτησης που θέτει η ταινία και ενδιαφέρον ο τρόπος προσέγγισης, ωστόσο η ταινία δεν παραλείπει να «αθωώσει» τους λομπίστες, βάζοντας την κεντρική ηρωίδα -εξαιρετική εδώ η Τσαστέιν- να λαμβάνει αποφάσεις σε ηθική βάση (η οποία πάντως ποτέ δεν εξηγείται).

Παρά τους έξυπνους διαλόγους, η δομή της ιστορίας δεν έχει ισχυρές βάσεις, δίνοντας χώρο σε ανούσιες υποπλοκές (όπως αυτή με τον συνοδό της πρωταγωνίστριας) που κανονικά δεν θα είχαν θέση σε ένα τέτοιο πολιτικό θρίλερ. Η Τσαστέιν, πάντως, δίνει χρώμα πάντως σε έναν χαρακτήρα που θα μπορούσε να καταλήξει καρικατούρα, με μια ερμηνεία που θα μπορούσε να φτάσει ως τα Όσκαρ (είχε υποψηφιότητα για Σφαίρα), θυμίζοντας την αντίστοιχη πειθαρχία που έδειξε στο Zero Dark Thirty. Πλάι της, οι πάντα έξοχοι Μαρκ Στρονγκ και Μάικλ Στούλμπαργκ πλαισιώνουν ένα καστ πιο ενδιαφέρον και λειτουργικό από τις πολιτικές ίντριγκες της ταινίας.