Και Μαζί Και Χώρια(2017)

(Sous Le Même Toit) | Πρώτη προβολή: 20-07-2017

Είναι μια ταινία φτιαγμένη χωρίς μέθοδο και δεν καταφέρνει να διατηρήσει πραγματικά το ενδιαφέρον.

Συγκρατημένο, αλλά όχι πάντα επιτυχημένο και χιούμορ, λίγες εύστοχες ιδέες και περισσότερα κλισέ, σε μια άνιση κομεντί με κοινωνικές διαστάσεις.

Ιδέες και αστεία εισαγόμενα από ανάλαφρες αμερικανικές κομεντί, προσαρμοσμένα στο γαλλικό κοινό και στις κωμικές ικανότητες του Ζιλ Λελούς που υποδύεται εύκολα ένα παιδί που δεν έγινε ποτέ άντρας και χάρη σε αυτή την παιδικότητα κερδίζει μια θέση στην καρδιά (και τις τσέπες) των γύρω του.

Ακόμα χειρότερα, ενισχύει το ελαφρύ μελόδραμα με τη «διδασκαλία» του νέου ποδοσφαιριστή, βγαλμένου από τον Κούμπα Γκούντινγκ Τζούνιορ του «Τζέρι Μαγκουάιρ», ο οποίος πιστεύει στις κλασικές οικογενειακές αρχές και το βρωντοφωνάζει, μετατρέποντας μια χαριτωμένη ιδέα σε μια τετριμμένη ταινία για όλη την οικογένεια, όχι του σήμερα, αλλά του '50.

Ακόμη ένα faux pas (ας όψονται τα «πακέτα», λέγε με EuropaCorp) της φετινής ψυχαγωγικής σοδειάς για τα μάτια μας μόνο: θα το αντέξουν οι σιτκομάδες, αλλά οι πιο σοφιστικέ (fans του φραντσέζικου ή γενικώς) θα μουρμουρίσουν συχνά «mon Dieu».