Suburbicon(2017)
Πρώτη προβολή: 26-10-2017
Χρήστος Μήτσης
2017-10-20
Με υποδειγματική σκηνοθετική ακρίβεια και πικρό, κατάμαυρο χιούμορ, ο Κλούνεϊ μετατρέπει ένα παλιό σενάριο των αδερφών Κοέν σε μια βιτριολική σάτιρα πάνω στην αμερικανική κοινωνική, ηθική και πολιτική πραγματικότητα.
Σταύρος Γανωτής
Όπως και να το δεις, αυτό το υπέροχο χάος των Clooney και Coen δυσκολεύει τον θεατή ως πρώτη εντύπωση, αφού δεν ξεκαθαρίζει άμεσα τις προθέσεις του. Δίνει δε τροφή σε όποιον θέλει να το επικρίνει με την ακροβασία του επί του παντρέματος νοοτροπιών. Μα, εντέλει, μήπως για να φτάσεις ψηλά πρέπει να πάρεις τον δύσκολο δρόμο; Γιατί, στην προκειμένη περίπτωση, μιλάμε για τον πλέον «ανώμαλο» των δρόμων...
Δημήτρης Αποστολόπουλος
Όχι το καλύτερο Κοενικό σενάριο και με κάποιες αδυναμιούλες, αλλά ένα φιλμ που ξεδιπλώνεται σκηνοθετικά ορθά, με εξαιρετικές ερμηνείες, με την ευφάνταστη και "to the spirit" σκηνοθεσία του Clooney, που δεν σε κάνει να βαρεθείς.
Μαριάννα Τσότρα
Κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί ότι πρόκειται για ίσως το πιο εγκεφαλικό, ευφυές, κυνικά διασκεδαστικό φιλμ που έχουμε δει τελευταία και ότι ο George Clooney εξελίσσεται σε μια από τις πιο αιχμηρές πολιτικά φωνές του mainstream χολιγουντιανού σινεμά.
Απόστολος Κίτσος
Ο Τζορτζ Κλούνεϊ επανέρχεται σε σκηνοθετική φόρμα μετά το μετριότατο "Monuments Men", χρησιμοποιώντας σαν βάση ένα προγενέστερο σενάριο των αδερφών Κοέν στο οποίο ενσωμάτωσε την δική του έντονη πολιτική κριτική ματιά, με αποτέλεσμα το "Suburbicon", ένα οξυδερκές φιλμ βασισμένο στα αληθινά γεγονότα των ρατσιστικών ταραχών στο Λεβιτάουν της Πενσιλβάνια το 1957, μια σαρκαστική και τρομερά εύστοχη και κυνική σάτιρα, ένα επίκαιρο κοινωνικό σχόλιο.
Cine - Κριτική
Οι πινελιές του χιούμορ λειτουργούν αποτελεσματικά, η "θριλερική" διάσταση δένει ιδανικά με το γενικό κλίμα μαύρης κωμωδίας, ενώ η ερμηνευτική στιβαρότητα του Ματ Ντέιμον και της Τζούλιαν Μουρ σε συνδυασμό με το εξαιρετικό μουσικό ντύσιμο του Αλεξαντρ Ντέσπλα συμβάλλουν στην αρτιότητα του τελικού αποτελέσματος.
Νίνος Φένεκ Μικελιδης
2017-10-18
Παρόλο που η ταινία εκτυλίσσεται στην περίοδο της αϊζενχαουερικής διακυβέρνησης, βλέπει κανείς την επιθυμία του Κλούνι να μιλήσει για το σήμερα, τα τείχη που άρχισαν να ανυψώνονται τόσο στην Αμερική (όσο και αλλού), την πολιτική του Τραμπ, και το ζοφερό μέλλον που έχει να αντιμετωπίσει η σύγχρονη Αμερική.
Θοδωρής Κουτσογιαννόπουλος
2017-10-16
Ο Κλούνι θυμήθηκε πόσο καλός σκηνοθέτης μπορεί να είναι και επανέρχεται στη φόρμα της πρώτης φάσης της σκηνοθετικής του καριέρας με τις Εξομολογήσεις ενός επικίνδυνου μυαλού, το Καληνύχτα και καλή τύχη και τις Ειδούς του Μαρτίου. Ποιο είναι το ταλέντο του; Να επικοινωνεί τις προοδευτικές του απόψεις ανάμεσα στις γραμμές των σεναρίων του και στις εικόνες που συνθέτει για χάρη της αφήγησης που εξυπηρετεί στενά το στόρι.
Λήδα Ειρήνη Αδάμου
Χωρίς «λογική» και με μπόλικο black humour ο George Clooney σκηνοθετεί την έκτη κατά σειρά ταινία του. Όμως το παλιό σενάριο των αδερφών Coen, που οι Εthan και Joel είχαν αφήσει προφανώς σκόπιμα αχρησιμοποίητο, στο οποίο βασίζεται η σκηνοθετική απόπειρα του ηθοποιού, μας απογοητεύει πλήρως!
Λήδα Γαλανού
2017-10-14
Ο Κλούνεϊ μεταφέρει στην οθόνη το σενάριο των αδελφών Κοέν, αφήνοντας να φανεί η ειρωνεία κι η καυστικότητά του, μην καταφέρνοντας όμως ποτέ να το απογειώσει σε κάτι περισσότερο από μια όμορφη, πρώτου επιπέδου, ανώδυνη πολιτική κωμωδία, όπου, τελικά, όλα είναι όντως... άσπρο-μαύρο.
Τάσος Ντερτιλής
2017-10-12
Το καστ, ιδίως στους δεύτερους ρόλους, είναι ιδιαίτερα απολαυστικό και η καλλιτεχνική διεύθυνση άψογη. Όσο για τη μουσική του Ντεσπλά έχει καταφέρει να ενσωματωθεί τέλεια στην όλη αισθητική του σινεμά των Κοέν η σφραγίδα των οποίων ξεπερνάει την όποια σκηνοθετική άποψη του Κλούνι, εγγράφοντας τελικά αυτό το σαρκαστικό κατάμαυρο φιλμ στο δυναμικό του Κοενικού σύμπαντος.
Κωνσταντίνος Καϊμάκης
2017-10-10
Πικρό αλλά φτιαγμένο με ακρίβεια και οίστρο, τούτο το πορτρέτο της Αμερικής αξίζει όσο καμιά δεκαριά πανεπιστημιακές διαλέξεις με θέμα το Αμερικανικό όνειρο και την αποδόμηση του.
Αχιλλέας Βασιλείου
Κινηματογραφική απόλαυση η έκτη σκηνοθετική δουλειά του George Clooney, ένα έξυπνο, ευχάριστο αλλά και γεμάτο νοήματα φιλμ, που μπορεί να χάνει την ισορροπία του λίγο ανάμεσα στα είδη στα οποία ανήκει-δραματική περιπέτεια ή κατάμαυρη κομεντί- αλλά ως συλλογική δουλειά κρίνεται απόλυτα επιτυχημένη.
Τατιάνα Καποδίστρια
2017-10-08
Η ταινία, βέβαια, έχει στυλ, ωραίους διαλόγους, καταπληκτική μουσική του μάγου Ντεσπλά, καθώς και μια αναπόδραστη συμπαγή μαυρίλα πίσω από την ροζ αγαθιάρικη βιτρίνα των φίφτις. Στην πραγματικότητα, όμως, ο Κλούνεϊ δεν μας δείχνει κάτι που δεν έχουμε ξαναδεί –με τον έναν ή τον άλλον τρόπο.
Γιώργος Παπαδημητρίου
Το Suburbicon είναι εύθυμο και κεφάτο χωρίς να γίνεται σε καμία στιγμή λαχταριστά ντελιριακό, είναι προικισμένο με σκοτεινές πινελιές, αλλά όχι σκοτεινό καμβά. Κι αποδεικνύεται στιβαρό στα fundamentals και λίγο άτολμο στο βήμα παραπάνω. Εντάξει, κάλλιο πέντε και στο χέρι, παρά δέκα και καρτέρι.
Άγγελος Πολύδωρος
Πετυχαίνει ένα καλό θρίλερ μυστηρίου και μαύρου χιούμορ, με σωστό κινηματογραφικό ρυθμό, έμπειρο καστ και διάθεση κοινωνικής κριτικής, το οποίο παρακολουθείται με ενδιαφέρον, ενώ η εποχή αναπαριστάται με πειστικότητα σε ντεκόρ, κοστούμια, αυτοκίνητα, τα πάντα. Επιπλέον, διαθέτει και την εξαιρετική μουσική του διάσημου Αλεξάντρ Ντεσπλά.
Αγγελική Αντωνίου
Το Suburbicon είναι ένα αγωνιώδες θρίλερ, μια σκοτεινή κωμωδία και μια δραματική ταινία συνδυασμένα αδέξια και κάποιες φορές ακατανόητα. Το ταλέντο όμως πίσω από αυτή την ταινία, η αισθητική της και η υπέροχη ερμηνεία του Oscar Isaac κάνουν την ταινία ευχάριστη, ενώ το μήνυμα κατά του ρατσισμού είναι πάντα ευπρόσδεκτο.
Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ
Τα ίδια και τα ίδια σε όμορφα σινε-μοτιβά (παλ χρωματισμούς, καλλιτεχνική φωτογραφία) χωρίς έμπνευση, χωρίς κάτι το καινούργιο.
Νεκτάριος Σάκκας
2017-10-04
Ο Κλούνεϊ παίρνει ένα παλιό σενάριο των Κοέν για να στήσει ένα παλιομοδίτικο στην όψη crime drama εποχής, με γερές δόσεις μαύρου χιούμορ και δυνατό καστ. Το αποτέλεσμα είναι ψυχαγωγικό, με σαφείς πολιτικοκοινωνικές αναγωγές στο τότε και στο τώρα της Αμερικής, όμως χωλαίνει από το γεγονός ότι το «Suburbicon» απαρτίζεται επί της ουσίας από δύο διαφορετικές ταινίες, οι οποίες τρέχουν εν πολλοίς αυτόνομα, δίχως να πείθουν για την αναγκαιότητα να ενωθούν οργανικά.
Δημήτρης Δημητρακόπουλος
2017-10-02
Ο Τζορτζ Κλούνεϊ σκηνοθετεί ένα σενάριο των αδελφών Κοέν, με all - star cast και διάθεση κριτικής στην Αμερική του Ντόναλντ Τραμπ μόνο που, ατυχώς, το αποτέλεσμα προκύπτει μεν διασκεδαστικό αλλά ταυτόχρονα και απογοητευτικά επιφανειακό.
Γιάννης Ζουμπουλάκης
2017-10-06
Όχι ότι η ταινία δεν παρακολουθείται με περιέργεια (τουλάχιστον). Νιώθεις όμως ότι κάπου χωλαίνει, και η αίσθησή μου ήταν ότι αυτό το κάπου είναι η απουσία του χαρακτηριστικού ειρωνικού χιούμορ που διακρίνει τις δημιουργίες των Κόεν.
kazanipouvrazei
Ενώ ο Κλούνεϊ από τη μια προσπαθεί να χτίσει μια διασκεδαστική ανάπτυξη ιστορίας, με προφανώς σατιρικούς και α-σόβαρους στόχους, η βασανιστική περιπέτεια της ιστορίας των Αφροαμερικανών φέρνει αληθινές τραυματικές μνήμες σε μια αμήχανη δέσμη πλοκής. Επιπλέον, οι χαρακτήρες είναι επιφανειακοί, χωρίς βάθος και ουσιαστική εξέλιξη, ενώ εκτός από τον Τζουπ, ο μόνος που καταφέρνει να ψυχαγωγήσει στην ολιγόλεπτη εμφάνισή του ως ερευνητής-ασφαλιστής, είναι ο Όσκαρ Άιζακ (σε ένα ρόλο που αρχικά προοριζόταν για τον ίδιο τον Κλούνεϊ από τους Κοέν).
gaRis
Και ανθρωπιστικό κήρυγμα και ελάχιστα πειστικό σπλάτερ και αστόχως σαρκαστικό, αυτό δεν είναι Suburbicon, είναι Συμπούρπουλο: Ένα παστίτσιο βαθείας καταψύξεως, καμωμένο για τα μικροκύματα, δίχως προσωπικό δημιουργικό στίγμα και μια κυνική πικρίλα να μένει στο στόμα.
George Christou
Η ταινία δεν προκαλεί καμιά έκπληξη, οι ιστορίες προσωπικά μου φάνηκαν ασύνδετες και δεν βρήκα κανένα λόγο ύπαρξης της ταινίας. Σίγουρα οι διάσημοι συντελεστές της είχαν κάτι να πουν, εγώ πάντως δεν το κατάλαβα.
Παναγιώτης Πυλαρινός
Το Suburbicon είναι εν μέρη διασκεδαστικό, διαθέτει ένα all-star cast, με προεξάρχοντες τους Matt Damon και Juliane Moore, δύσκολα όμως μπορεί να χαρακτηριστεί ως μαύρη κωμωδία, ενώ δεν διαθέτει σε βάθος χαρακτήρες, ώστε να μπορεί να σταθεί και ως δράμα.
Άλκηστη Ακτσόγλου
Ο Clooney επιχειρεί να φτιάξει μία ταινία των Coen χωρίς την ικανότητα των Coen. Προσπαθώντας να ενώσει το δικό του στυλ με το δικό τους, αποτυγχάνει να μεταφέρει τη μαύρη κωμωδία των Coen και βρίσκεται μεταξύ δράματος και κωμωδίας χωρίς να είναι σίγουρος προς ποια κατεύθυνση να στραφεί. Το αποτέλεσμα είναι ένα πασάλειμμα κοινωνικής κριτικής με αδιάφορους χαρακτήρες και μία ταινία που βρίσκεται σε πόλεμο με τον ίδιο της τον εαυτό.
