Happy End(2017)
Πρώτη προβολή: 16-11-2017
Ευτυχία Τερζή
Το «Happy End» είναι ένα από τα must της νέας κινηματογραφικής σεζόν και ένα χαμηλών τόνων αριστούργημα που εξερευνά την αλλοτρίωση των οικογενειακών σχέσεων. Ο Michael Haneke υπογράφει ένα εξαιρετικό σενάριο που σίγουρα θα σας κρατήσει το ενδιαφέρον, ενώ οι ερμηνείες είναι άρτιες.
Νίνος Φένεκ Μικελιδης
2017-11-20
Ο Χάνεκε έφτιαξε μια αλληγορία, δοσμένη με ένα εξαιρετικά οργανωμένο ρυθμό και λεπτή ειρωνεία, γύρω από μια ξοφλημένη αστική κοινωνία (σε μια από τις καλύτερες σκηνές, η γυναίκα θα αντιδράσει με τον τρόπο που αυτή ξέρει στο ξέσπασμα του γιου στη γιορτή της εταιρίας), που φέρνει στο νου ταινίες του, όπως «Το βίντεο του Μπένι». «71 κομμάτια μιας τυχαίας χρονολογίας» και «Άγνωστος κωδικός», μόνο που εδώ, πίσω από κάθε σκηνή, υποβόσκει η κοινωνικο-πολιτική πραγματικότητα της σημερινής Ευρώπης.
Δημήτρης Μπούρας
Στο «Happy end» ο Χάνεκε «ανοίγει» το κάδρο του με ευρηματικό τρόπο. Η ιστορία της μεγαλοαστικής οικογένειας του Ζορζ είναι ένας κύκλος που ανοίγει και κλείνει με... καταρρεύσεις. Κυριολεκτικά στην αρχή, όταν υποχωρεί το έδαφος σε ένα εργοτάξιο της κατασκευαστικής εταιρείας καταπλακώνοντας εργάτες. Μεταφορικά στο τέλος, στη γαμήλια δεξίωση.
Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ
Μοναδικός storyteller ο 75χρονος Χάνεκε – ζωή να έχει ο άνθρωπος –κυριολεκτικώς καθηλώνει με την παγωμένη απάθεια των ηρώων του, ότι όλα είναι μια χαρά. Ένα περιεκτικό και νοσηρό journal χαρακτήρων-πρωταγωνιστών, που αποκαλύπτουν αιχμηρά τις πραγματικά ελεεινές συμπεριφορές μας. Η κάμερα του σπουδαίου κινηματογραφιστή είναι αδυσώπητη και δεν ψηλαφίζει την ανθρώπινη αγένεια, αλλά χουφτώνει παιχνιδιάρικα τα πισινά της αλήθειας.
Κώστας Γ. Καρδερίνης
Πρόκειται ίσως για την πιο βατή ταινία του Χάνεκε, την πιο ευπρόσληπτη, την πιο απολαυστική, ως ένα διάλειμμα γεμάτο ειρωνεία και σαρκασμό για τον κόσμο που μας κουμαντάρει ενόσω βουλιάζει και διαλύεται.
Θόδωρος Γιαχουστίδης
Νομίζω πως δεν θα αρέσει στο μεγάλο κοινό η νέα ταινία του Haneke (ελπίζω να μην συμβεί κάτι τέτοιο) γιατί είναι πιο κρυπτική απ' ότι συνήθως και θέτει πολλά ερωτήματα δίχως να δίνει σχεδόν καμία απάντηση. Το αν παραβιάζει ανοιχτές θύρες είναι ένα ζήτημα επίσης που σηκώνει μεγάλη κουβέντα. Πάντως, σίγουρα, αδιάφορη ταινία δεν είναι. Είναι κάτι που δεν μπορεί να καταφέρει ο Haneke...
Τατιάνα Καποδίστρια
Σάπιες σχέσεις και πιεστικά κοινωνικά προβλήματα αμαυρώνουν την φαινομενικά άψογη εικόνα μιας διευρυμένης γαλλικής μεγαλοαστικής οικογένειας, σε αυτή την όπως πάντα δεξιοτεχνικά στημένη ταινία του αυστριακού δημιουργού.
Ακης Καπράνος
2017-11-18
Η στιβαρή κινηματογράφηση όμως αυτών των σχεδόν σαπουνοπερατικών καταστάσεων σε καθηλώνει και πολύ γρήγορα αντιλαμβάνεσαι πως ο Χάνεκε έχει πλήρη συναίσθηση της δραματουργικής φύσης τους. Αλλά ακόμη και γι' αυτούς που αμφιβάλλουν μέχρι τέλους, ο αυστριακός δημιουργός επιφυλάσσει μια μεγάλη έκπληξη: ένα κωμικό γκαγκ που άνετα θα μπορούσε να είχε ξεπηδήσει από τη φαντασία του Τζέρι Λιούις!
Ζουμπουλάκης Γιάννης
2017-11-16
Με την τελευταία ταινία του ο Μίχαελ Χάνεκε ασκεί αυστηρή κριτική ματιά στην κοινωνία της ευμάρειας, που τρώγεται διαρκώς και δίχως λόγο με τα ρούχα της, αγνοώντας ότι τα πραγματικά προβλήματα της ζωής τα ζουν άλλοι.
Λήδα Γαλανού
2017-11-14
Ασφαλώς μια μέτρια ταινία του Χάνεκε είναι πολύ καλύτερη από μια καλή ταινία πολλών άλλων σκηνοθετών. Ασφαλώς οι ερμηνείες ολόκληρου του καστ είναι λεπτοδουλεμένες, με την Ιπέρ να αρπάζει κάθε σκηνή που της δίνεται και τον Τρεντινιάν να σαρώνει την οθόνη με το βλέμμα του. Ασφαλώς είναι ένα φιλμ που αφήνει τον θεατή με τη γνώριμη αίσθηση συναισθηματικού πάγου που επεξεργάζεται μόνος του για καιρό, αναλογιζόμενος αυτόν τον ασταμάτητο κύκλο του κοινωνικού κακού. Απλώς, τα ίδια πράγματα ο Χάνεκε τα έχει μεταφέρει στις ταινίες του ήδη καλύτερα, με τρόπο πιο συμπαγή και λιγότερο αυθαίρετο.
Dimitris Dx
Διότι όπως είπε κι ένας πολύ σοφός άνθρωπος
Δεν ταιριάζει ο έρωτας στους αισθηματίεςΔεν υπάρχει Happy End όπως στις ταινίεςΔεν υπάρχουνε σκηνές που ίσως να κοπούνεΜόνο εμείς αγάπη μου που θα πληγωθούμε
Λουκάς Κατσίκας
2017-11-08
Ο Χάνεκε δεν ζητάει συμπάθεια για τους ήρωές του. Δεν χαρίζει την ανακούφιση μιας ικανοποιητικής κατακλείδας. Και δεν προχωρά ούτε βήμα πιο μπροστά από τις άλλες ταινίες του.
Θοδωρής Κουτσογιαννόπουλος
2017-11-04
Ο Χάνεκε δεν μας λέει τίποτε καινούργιο, απλώς προσθέτει αδιόρατη σάτιρα στον άφθονο κυνισμό του.
Σταύρος Γανωτής
Φυσικά και δεν μπορεί κανείς να αναγνωρίσει το «Happy End» ως μία από τις σπουδαιότερες δουλειές του Michael Haneke, μα αυτό δεν το μειώνει και πολύ, μια και οι δουλειές του συγκεκριμένου καλλιτέχνη ξεπερνούν το να μιλάμε απλά για έναν καλό σκηνοθέτη. Ίσως να είναι και μία από τις πλέον προσωπικές του δουλειές, αφού εδώ κρίνει πιο βατές κι άμεσες στον ίδιον καταστάσεις, όπως ο περίγυρος μιας ευκατάστατης δυτικοευρωπαϊκής οικογένειας. Και ποιος θα ήταν ο καλύτερος τρόπος για να αποδομήσει τη λεγόμενη μπουρζουαζία από τον κλασικό μπουνιουελικό...
Μαριάννα Τσότρα
Όσο και να απολαμβάνουμε πάντα έναν Haneke, πρέπει να παραδεχτούμε ότι αναλώνεται σε μια στείρα επανάληψη του εαυτού του, δίχως να έχει να προσθέσει κάποια ευφυή παρατήρηση ή πρωτοτυπία. Και, καλώς ή κακώς, αυτό είναι κάτι απολύτως απαραίτητο και επιβεβλημένο αν θέλουμε να κάνουμε λόγο για μια πραγματικά καλή ταινία.
Τάσος Ντερτιλής
Όχι η καλύτερη ταινία του ιδιόρρυθμου δημιουργού αλλά μια από τις πιο λουσάτες από άποψη παραγωγής και design, είναι αρκετά προσβάσιμη και ενδιαφέρουσα και για το ευρύτερο κοινό πέρα από τα στενά σινεφίλ πλαίσια.
Μανώλης Κρανάκης
2017-11-06
Αινιγματική στην αφήγησή της και σκληρή όσο και η ειρωνεία του τίτλου της, η νέα ταινία του Μίκαελ Χάνεκε ξεγελά για το πόσες και πόσο ικανοποιητικές απαντήσεις δίνει στις μεγάλες ερωτήσεις που θέτει σχετικά με το σκοτάδι της ανθρώπινης ψυχής.
Παναγιώτης Πυλαρινός
Ένας από τους σπουδαιότερους σκηνοθέτες του παγκόσμιου σινεμά επιστρέφει με μια ακόμη αριστουργηματικά σκηνοθετημένη, καυστικά επίκαιρη σάτιρα. Είναι φυσικά, ο Michael Haneke.
Κωνσταντίνος Καϊμάκης
2017-11-10
Ο προσανατολισμός του Χάνεκε προς την απομυθοποίηση –και την αποδόμηση– της προαιώνιας δύναμης των Λοράν είναι συνώνυμη με τα αποκαλυπτήρια της ψεύτικης εικόνας τους. Η προβολή μιας φρίκης, σιωπηλά προνομιακής και αφόρητα ανυπόφορης, είναι απλώς σοκαριστική. Η ερμηνεία της Ιζαμπέλ Ιπέρ είναι υψηλού επιπέδου, ενώ ο Ζαν-Λουί Τρεντινιάν «παίζει» με τη βεβαιότητα του σοφού ηθοποιού που έχει ζήσει τα πάντα κι είναι έτοιμος να αποτραβηχτεί οριστικά από τη σκηνή.
Άγγελος Πολύδωρος
Οι φίλοι του Χάνεκε, με αυτή την ταινία του, θα χαρούν τη φρέσκια - νεανική του ματιά στην Ευρώπη του σήμερα: επαφές μέσω δικτύων κοινωνικής δικτύωσης και προσφυγιά, που σφίγγει όλο και περισσότερο την παρακμάζουσα κοινωνία της υποτιθέμενης ευμάρειας.
Χρήστος Μήτσης
2017-11-12
Σκηνοθετικά ανήσυχος και σεναριακά επιδέξιος, ο Χάνεκε ακτινογραφεί με κατάμαυρη ειρωνεία και πολιτική ακρίβεια τη σύγχρονη ευρωπαϊκή άρχουσα τάξη.
Ιάκωβος Γωγάκης
Ο Μίκαελ Χάνεκε κινείται σε οικεία μονοπάτια. Ενσωματώνει διάφορα στοιχεία από τις περισσότερες του ταινίες και επιμένει σε μια καφκική θεώρηση των πραγμάτων, βαθιά απαισιόδοξη, για την κοινωνία και ιδίως για τις οικογενειακές σχέσεις...της μπουρζουαζίας.
Παύλος Γκουγιάννος
Παρακολουθούμε μία αρκετά καλή ταινία-χειρουργική επέμβαση μίας μεγαλοαστικής οικογένειας, που όμως όσο και υποσχόμενη αν δείχνει κατά διαστήματα, τελικά ποτέ δεν εκρήγνυται και καταλήγει να είναι κατώτερη των προσδοκιών, μετά τα αριστουργήματα που μας έχει χαρίσει.
Cine - Κριτική
Παρά τις επιμέρους αστοχίες, τις ανολοκλήρωτες κορυφώσεις και την αδυναμία του Χάνεκε να κρατήσει σε πολλά σημεία της ταινίας ρυθμικό τον αφηγηματικό τόνο, ο μεγάλος δημιουργός ανταποδίδει το κοινό με ένα πραγματικό σπουδαίο φινάλε.
Έλενα Χρηστοπούλου
Ο Μίχαελ Χάνεκε κοπιάρει μια νεότερη εκδοχή του ίδιου του εαυτού, και σκηνοθετεί την πιο αδιάφορη ταινία του. Το έχει κάνει πολύ καλύτερα στο παρελθόν.
Αντώνης Γκούμας
Δυστυχώς πολλοί επιμένουν να αντιμετωπίζουν την ταινία βλέποντας μόνο τον σκηνοθέτη -auteur και είτε να απογοητεύονται ως φαν του Χάνεκε, είτε να της προσδίδουν παραπάνω αξία από αυτή που έχει. Όμως αν αντιμετωπίσουμε την ταινία αυτόνομη ως έχει, το αποτέλεσμα είναι αρκετά άνοστο και αδιάφορο, ενώ κι η Ιζαμπέλ Ιπέρ δεν είναι στις καλύτερες στιγμές της.
kazanipouvrazei
Μοιάζει λίγο ή πολύ με ημερολόγιο κάθαρσης (ή και απόγνωσης) της λεγόμενης μπουρζουαζίας, δίχως όμως έμπνευση ή και ανατροπές στην εξέλιξη της ιστορίας. Το Happy End δεν είναι αδιάφορο, είναι όμως αρκετά βαρετό.
Νίκος Παλάτος
2017-11-02
Διαθέτει άπειρες αναφορές στην παρελθούσα φιλμογραφία του σκηνοθέτη, οι οποίες μπορεί σε κάποιους φανατικούς φίλους του να ξυπνήσουν μια νοσταλγία. Σε εμάς, πάντως, περισσότερο σαν «περασμένα μεγαλεία» φάνηκαν...
