Πολυξένη: Μια ιστορία από την Πόλη(2017)
Πρώτη προβολή: 14-12-2017
Έλενα Χριστοπούλου
2017-12-20
Έχει μια ευαισθησία η Μασκλαβάνου στο σινεμά της που ξεπερνά τις όποιες αδυναμίες και είναι αξιοθαύμαστη στην πίστη της. Κι αυτή είναι που νικά στο τέλος, μαζί με την εύθραυστη και δυνατή ταυτόχρονα ερμηνεία της Κάτιας Γκουλιώνη.
Αγγελική Στελλάκη
Παρά τις αμηχανίες που προκύπτουν από τα περιορισμένα μέσα παραγωγής -και κάποιες μικρές ανακρίβειες στην αναπαράστασή της-, η ταινία δεν έχει πολλά να ζηλέψει από αντίστοιχες παραγωγές του εξωτερικού.
Λήδα Γαλανού
2017-12-16
Με την αγέρωχη Κάτια Γκουλιώνη πρωταγωνίστρια, η Δώρα Μασκλαβάνου στήνει ένα στιβαρό, mainstream δράμα εποχής, σε αναζήτηση αποδοχής κι αγάπης.
Ακης Καπράνος
2017-12-18
Επειδή κάπου πήρε το μάτι μου μια αναφορά στη «Ρόζα της Σμύρνης» σε σχέση με τούτο το φιλμ, να πούμε πως δεν συγκρίνονται ούτε σε επίπεδο πλοκής αλλά ούτε και ποιοτικά (ευτυχώς, γιατί δε θα αντέχαμε άλλες δυο χαμένες ώρες). Είναι ένα φιλμ αισθαντικό. Και, κυρίως, τίμιο.
Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ
Ενδιαφέρουσα ιστορία, με καλή αισθητική και ερμηνείες που χάνει σε ρυθμό από το άγαρμπο μοντάζ.
Παναγιώτης Πυλαρινός
Το μεγάλο πρόβλημα όμως της ταινίας είναι η καθοδήγηση των ηθοποιών, που στην πλειοψηφία τους καταλήγουν σε πομπώδες και εξεζητημένες -στα όρια του θεάτρου- ερμηνείες, που δεν αντέχουν στην κάμερα.
Θοδωρής Κουτσογιαννόπουλος
2017-12-12
Η Πολυξένη φτύνει άτσαλα την οργή της και πληρώνει το ότι είναι μπροστά από την εποχή της, κλειδωμένη, παρά τη θέλησή της, μέσα σε τείχη συντηρητικά και διόλου ανεκτικά στα αγύριστα μυαλά και στα ανεξάρτητα πνεύματα. Παραπάνω θεατρικά, σίγουρα όμως αποφασιστικά, η Κάτια Γκουλιώνη πάσχει με πάθος και παρά τα σεναριακά κωλύματα, η Δώρα Μασκλαβάνου εκφράζει στεντόρεια το point της.
Χρήστος Μήτσης
2017-12-14
Ιστορικό μελόδραμα με φροντισμένη παραγωγή, δυναμική ερμηνεία από την Κάτια Γκουλιώνη, αλλά «ξύλινο» σενάριο και περιγραφική σκηνοθετική προσέγγιση.
Dimitris Dx
Πολύ τίμιο ως δράμα και ως παραγωγή (η Μασκλαβάνου αξιοποιεί κάθε ευρώ που της δίνεται με τους περιορισμούς του budget να αποκαλύπτονται κυρίως στα εξωτερικά πλάνα, αν και η έλλειψη κομπάρσων παραδόξως τονίζει ακόμα περισσότερο την απομόνωση της Πολυξένης), με ένα κλασικό αέρα ταινίας που παραμένει όμως σύγχρονη και κατά κάποιον τρόπο άχρονη.
Άγγελος Πολύδωρος
Η σκηνοθέτρια Δώρα Μασκλαβάνου (ηθοποιός, μοντέζ, σεναριογράφος, παραγωγός) σ' αυτή την τρίτη της ταινία («Κι αύριο μέρα είναι», «Κι αν φύγω... θα ξανάρθω» οι προηγούμενες) βασισμένη σε πραγματικά γεγονότα στήνει μια καλή –θα 'λεγα- ατμόσφαιρα με σωστή φωτογραφία του Κλαούντιο Μπολιβάρ και επιβλητική μουσική του Νίκου Κυπουργού, αλλά σκηνοθετεί με αργό ρυθμό που ίσως κουράσει.
Κωνσταντίνος Καϊμάκης
Δεν είναι λίγες οι σκηνές που οι απωθητικά αφύσικες ερμηνείες (ένα κράμα υπερβολής και στημένου σκηνικού) χαλούν το σύνολο. Παρακολουθείται πάντως με ενδιαφέρον, η ερωτική ιστορία έχει τα καλά και τα κακά της, ενώ στους περισσότερους στόχους που βάζει η Μασκλαβάνου για την ανάδειξη θεμάτων και εννοιών όπως η μνήμη, ο έρωτας, η αθωότητα και η εμπιστοσύνη επιτυγχάνει θετικό απολογισμό.
Θόδωρος Γιαχουστίδης
2017-12-06
Πρόκειται για μια ταινία, που γυρίστηκε έχοντας το μεγάλο κοινό κατά νου, χωρίς να ξεπουλήσει τα καλλιτεχνικά της κριτήρια και τις επιδιώξεις της. Άλλο όμως οι προθέσεις κι άλλο το τελικό αποτέλεσμα.
Γιάννης Ζουμπουλάκης
2017-12-10
Κατά μία έννοια, η ταινία είναι μια αντίστροφη μέτρηση προς την καταστροφή σε όλα τα επίπεδα και η Μασκλαβάνου τη χειρίζεται με συνέπεια γιατί αγαπά αυτή την αθώα (αν και κάπως προβληματική) γυναίκα, την οποία όμως η Γκουλιώνη υποδύεται μηχανικά, λες και βασικό μέλημά της είναι να πείσει ότι έμαθε καλά τα τουρκικά που απαιτούσε ο ρόλος.
Νεκτάριος Σάκκας
2017-12-08
...η Μασκλαβάνου θέτει την ηρωίδα της σε ευθεία αναμέτρηση με την ψυχοπαθολογία που γεννά η πατριαρχία, φέρνοντάς τη παράλληλα αντιμέτωπη με την έννοια του να θεωρείται κανείς «ξένος». Πρόκειται αν μη τι άλλο για ένα ενδιαφέρον θεματικό πλαίσιο με ικανές αναγωγές στο σήμερα, το οποίο ωστόσο υποσκάπτεται από σχηματικές και αχρείαστες ευκολίες που τρυπώνουν στην ταινία, όπως π.χ. τα συνεχή flashback ή το split που γίνεται στον τίτλο όταν πέφτουν οι τίτλοι αρχής («πολύ» και «ξένη» από «Πολυξένη»).
Πάρις Μνηματίδης
Δεν πρόκειται σε καμία περίπτωση για μια προσβλητικά κακή δημιουργία, έχει ένα στοιχειώδες επίπεδο που το διαχωρίζει από άλλες, σαφώς πιο τσαπατσούλικες φετινές στιγμές της εγχώριας κινηματογραφίας με ανάλογες φιλοδοξίες όπως για παράδειγμα ο σμαράγδειος "Καζαντζάκης", όμως ούτε εδώ γίνεται κάποια ποιοτική υπέρβαση.
Ηλίας Φραγκούλης
2017-12-04
Καλών προθέσεων δράμα εποχής που δεν καταφέρνει να «αναπνεύσει» μέσα στην χρονική περίοδο που (αγκομαχά να) αναπαριστά, μένοντας κυρίως κλεισμένο σε χώρους παλιών κατοικιών, θυμίζοντάς μας για ακόμη μια φορά ότι αντίστοιχες ελληνικές παραγωγές αποκλείεται να μην βγουν ελαττωματικές (το «αδύναμες» θα ήταν πιο κολακευτικό...), κινούμενες σε πλαίσιο μικρών budget.
Τατιάνα Καποδίστρια
2017-12-02
...παρακολουθώντας την δεν μπόρεσα στιγμή να παρακάμψω τον εξόφθαλμα μελοδραματικό τόνο της αφήγησης, που σιγοντάρεται από αδύναμες ερμηνείες, στερεότυπους διαλόγους και χαρακτήρες, καθώς και από έναν γενικά αργό, δύστοκο ρυθμό που δεν συνεπαίρνει τον θεατή, παρά την αξιοπρεπή δουλειά του διευθυντή φωτογραφίας, Κλάουντιο Μπολιβάρ και τη μουσική σύνθεση του Νίκου Κυπουργού.
