Τα Μυστικά της Τεχεράνης(2017)
(Tehran Taboo) | Πρώτη προβολή: 28-12-2017
Κώστας Γ. Καρδερίνης
Ο εξόριστος αυτής πραγματοποιητής Αλί Σουζαντέχ [Το πράσινο κύμα, Η επιστροφή των μαλλιαρών ποντικών] συνδυάζει εδώ τις αρετές της Σατραπί και του Φαραντί με ύφος προσωπικό, υπερβαίνει έξυπνα τα επιμέρους αναχώματα και καταφέρνει να «σκιαγραφήσει» χαρακτήρες ολοκληρωμένους αναδεικνύοντας τις ερμηνευτικές αρετές των ηθοποιών του, έστω και υπό σκιάν.
Άγγελος Πολύδωρος
Αιχμηρή και οργισμένη ταινία, όπου η τεχνική του animation της προσδίδει μεγαλύτερη δραματικότητα. Ένα εκπληκτικό πορτραίτο της σύγχρονης Τεχεράνης. Κάτι μεταξύ Shortcuts του Ρόμπερτ Άλτμαν και Persepolis της Μαριάν Σατραπί.
Βασίλης Παπαστεργίου
2017-12-20
Το Tehran Taboo έχει ρυθμό, αληθινούς χαρακτήρες και μια σκηνοθεσία που ξέρει τι να κάνει με το θέμα της. Το τέλος έχει μια αναγκαστική κορύφωση που ακουμπάει την υπερβολή και τον μελοδραματισμό.
Τάσος Χατζηευφραιμίδης
2017-12-16
...ένα εντυπωσιακό τεχνικό και καλλιτεχνικό επίτευγμα, ένα από τα πιο πρωτότυπα animation των τελευταίων χρόνων κι ένας μακρινός αλλά και τόσο κοντινός απόγονος του Persepolis, οι μέρες του οποίου έχουν περάσει ανεπιστρεπτί.
Γιάννης Ζουμπουλάκης
2017-12-18
Ακριβώς λόγω των περιορισμών που δεν προέρχονται μόνον από τους νόμους, μα και από τους ίδιους τους ανθρώπους και τις παραδόσεις τους, η παράνοια παραμονεύει και το εφιαλτικό αποτέλεσμα είναι αυτό που με θάρρος παρουσιάζει η ταινία.
Τάσος Ντερτιλής
Φοβερά δουλεμένοι χαρακτήρες, σεναριακές ανατροπές που εντυπωσιάζουν και μια συνεχής αίσθηση ότι κάτι δεν πάει καθόλου καλά με αυτόν τον κόσμο στα όρια.
Δημοσθένης Χριστόπουλος
Με απλά λόγια: ο Σουζαντέ τα κάνει όλα τέλεια. Χρησιμοποιεί την διάθεση του για καταγγελία χωρίς ποτέ η αφήγησή του να πάρει δυτικό ύφος υπεροψίας. Και έτσι, καταφέρνει να παράξει μια ταινία-ορισμό του αντιρατσισμού...
Θόδωρος Γιαχουστίδης
Ο θεατής μένει καρφωμένος να παρακολουθεί (και η μουσική είναι εξαιρετική) καθώς πέρα όλων των άλλων, υπάρχουν και συνεχόμενες ανατροπές για να τον κρατάνε στην τσίτα. Και μια διαρκής αναζήτηση της απελευθέρωσης από τα δεσμά. Ακόμα κι αν αυτό σημαίνει βουτιά από ψηλά σε μαρμαρένια θάλασσα...
Ακης Καπράνος
Σε αυτό το φιλμ κινουμένων σχεδίων λοιπόν, που είναι γυρισμένο με την τεχνική του «rotoscope» (πραγματικοί ηθοποιοί, «επεξεργασμένοι» ψηφιακά), οι δρόμοι τριών γυναικών και ενός νεαρού μουσικού διασταυρώνονται σε μια σύγχρονη μητρόπολη όπου το αγοραίο σεξ, τα ναρκωτικά και η διαφθορά συγκαλύπτονται από το αυταρχικό θεοκρατικό καθεστώς. Δεν είναι πάντα πετυχημένο, αλλά δεν βαριέσαι λεπτό.
Γιάννης Φραγκούλης
Ο θεατής καταλαβαίνει τη βία του συστήματος, το παράλογο χαρακτήρα του, με μεταφορικό τρόπο που η κινηματογραφική «ζωγραφική» έχει αναλάβει να ολοκληρώσει με μία σύγχρονη μέθοδο. Μία παραγωγή που ξεφεύγει από τις συνήθεις ιρανικές παραγωγές που έχουμε δει κατά καιρούς.
Έλενα Χριστοπούλου
2017-12-14
Στην πορεία το ίδιο το μέσο τραβάει την προσοχή από την ίδια την ιστορία, η οποία αν και τολμηρή, χωλαίνει δραματικά προς το τέλος. Σίγουρα όμως έχει ενδιαφέρον για την αποτύπωση της γυναικείας εμπειρίας στο Ιράν.
Κωνσταντίνος Καϊμάκης
2017-12-12
Η τολμηρή γραφή και το ισχυρό πολιτικό στίγμα αλληλοσυμπληρώνονται ιδανικά, η εικαστική μεγαλοπρέπεια ξεχωρίζει, ενώ υπάρχουν σκηνές που το δράμα δεν αφήνει κανένα περιθώριο αισιοδοξίας παρά την αποφασιστικότητα και το δυναμισμό των ηρώων.
Λήδα Γαλανού
2017-12-10
Με τις σκηνές να μοιάζουν ζωγραφισμένες πάνω στο φιλμ, η ταινία κερδίζει μια απόσταση από τα δρώμενα, που της επιτρέπει να εξερευνά και ν' αποτυπώνει στιγμιότυπα που χωρίς αυτό το εύρημα θα ήταν υπερβολικά προκλητικά, πολύ λιγότερο εύπεπτα.
Νίνος Φένεκ Μικελιδης
Ταινία πολιτικά δυνατή που μας αποκαλύπτει, με τον πιο γλαφυρό, και εικαστικά συναρπαστικό, τρόπο, όχι μόνο τη σκληρή καταπίεση και το δράμα των γυναικών αλλά και γενικότερα την υποκρισία (τη σχιζοφρένεια θα έλεγα) μιας κοινωνίας, βουτηγμένης στη διαφθορά...
Τατιάνα Καποδίστρια
2017-12-02
Πορνεία, αναχρονιστικοί νόμοι και προφήτες, κακοποίηση, θρησκοληψία και καταπίεση, ναρκωτικά, πλήξη, και η αιωνίως άθλια θέση της γυναίκας στην κοινωνία είναι μόνο μερικά από τα θέματα που θίγει ο Σουζαντέ. Ομολογουμένως, είναι κάπως υπερβολικά πολλά, ενώ δεν προσφέρεται και καμιά ικμάδα ελπίδας. Μολαταύτα, πρόκειται για υποσχόμενο και οπτικά πολύ ενδιαφέρον ντεμπούτο.
Χρήστος Μήτσης
2017-12-08
Ενήλικο animation (γυρισμένο με ηθοποιούς και «ζωγραφισμένο» κατόπιν σε υπολογιστή) με τολμηρή θεματική και ιδιαίτερα σκληρή κοινωνική κριτική, το οποίο δεν αποφεύγει τη γραφική κοινωνιολογική ματιά και τη μελοδραματική σεναριακή απλοποίηση.
Βικτωρία Μιχαήλ
2017-12-06
Φαραντικοί κ.λπ., θα φτιαχτείτε (και με τις εκλεκτικές συγγένειες), αν και είναι σαν το «Ρέκβιεμ για Ένα Όνειρο» να μεταφέρεται λογοκριμένο ως telenovela σε μορφή feature toon. Κουλτουριάρηδες παραδοσιακοί στο περιεχόμενο και στην τεχνοτροπία θα πάθετε τα σοκ σας, οι μεν με την ελευθεριότητα οι δε με το μικιμάου μεταμόρφωσης, αλλά θα γουστάρετε με διαλείψεις ενδιαφέροντος. Οι γονείς δεν παίρνετε τα μικρά, έτσι; Πολύ ψυχεδελικό και ethnic, παρά την ουρμπανίλα, για τους μουλτιπλεξάδες.
Τάσος Μελεμενίδης
2017-12-04
Όσο τίμιες και αν μοιάζουν οι προθέσεις του «Tehran Taboo», αυτή η εξ αποστάσεως ματιά που δεν εμβαθύνει στις αιτίες της κυριαρχίας των παλιών παραδόσεων αφαιρεί πόντους από το φιλμ που φωνάζει για αλλαγές, χωρίς ουσιαστικά να προτείνει κάτι.
Dimitris Dx
Κατάλαβα τι θέλει να κάνει αλλά μου έβγαλε κάτι πολύ forced και κραυγαλέο.
Κωστής Θεοδοσόπουλος
Βασισμένο στην τεχνική του ροτοσκοπικού animation, το σκηνοθετικό ντεμπούτο του Ιρανού Αλί Σουζαντέχ διαθέτει αδιαμφισβήτητες εικαστικές αρετές, μόνο που στην προσπάθεια να εκθέσει τα ταμπού της Ιρανικής κοινωνίας, ο δημιουργός του υποκύπτει σε κάποιες σεναριακές ευκολίες που αποδυναμώνουν το τελικό αποτέλεσμα.
