Drive Hard(2014)

Πρώτη προβολή: 27-11-2014

Το ύφος της ταινίας, με το -σε πολλά σημεία- προβλεπόμενο και ανιαρό χιούμορ, θυμίζει τηλεταινία των 80's. (συν το τελείως άκυρο κούρεμα του Thomas Jane).

Άλλη μια κωμωδία δράσης με buddy movie στοιχεία, ούτε πολύ καλύτερη, ούτε πολύ χειρότερη απ' τις πιο πολλές που κυκλοφορούν. 30

Μάλλον κάποιες αποπληρωμές δανείων ή κάποια επενδυτικά σχέδια που δεν του βγήκαν, πρέπει να έχουν αγχώσει τον Τζον Κιούζακ. Όπως τον Νίκολας Κέιτζ ένα πράγμα.

Αν και οι low budget παραγωγές, συνήθως έχουν μεγαλύτερη ελευθερία στην δημιουργία, με αποτέλεσμα να βλέπουμε κάτι διαφορετικό και τις περισσότερες φορές να αποτελεί μία ευχάριστη έκπληξη, το «Drive Hard» αποτελεί την εξαίρεση του κανόνα...

Είναι να απορείς γιατί ο Τζον Κιούζακ (ΟΚ, πάντα ηθοποιός του όγκου και της μάζας) επιμένει να επιλέγει τόση σκαρταδούρα τελευταία. Θα πίστευε κανείς ότι έχει πια την ηλικία, την εμπειρία και τη διορατικότητα να αποφεύγει να μπαίνει σε αυτοκίνητα με αγνώστους...

Μη σπαταλήσετε το χρόνο και τα χρήματά σας.

Η ταινία ξεκινάει, τη χαζεύεις, ποτέ δεν γίνεσαι μέρος της, η ταινία τελειώνει. Αν όλα αυτά σας μυρίζουν ρουτίνα, είστε απόλυτα σωστοί. Πρόκειται για ένα σενάριο γεμάτο σκόρπιες ιδέες από άλλες παραγωγές, και σκηνοθεσία ελάχιστων απαιτήσεων.

Αν αναλογιστεί κανείς πως το «Drive Hard» είναι το σκηνοθετικό αποτέλεσμα ενός budget που ανέρχεται περίπου στα 12 εκατομμύρια δολάρια, τότε φοβόμαστε να σκεφτούμε τι θα συνέβαινε στην περίπτωση ενός μικρότερου χρηματικού ποσού. Drive, drive fast, far away from this movie...

Το «Drive Hard» του Μπράιαν Τρένσαρντ Σμιθ περισσότερο από οτιδήποτε άλλο θυμίζει βιντεοταινία ή τηλεοπτική σειρά της δεκαετίας του '80.

Με βασικό πρωταγωνιστή έναν ανεκδιήγητο Τόμας Τζέιν («Ο Τιμωρός», «Η Ομίχλη» ), το ταραντινικών φιλοδοξιών φιλμ του δευτεροκλασάτου τηλεοπτικού Τρέντσαρντ-Σμιθ ξεπερνά κατά πολύ τα όρια της κακόγουστης παρωδίας, θυμίζοντας έτσι κάτι ανάμεσα σε ελληνική εμπορική κωμωδία, τηλεοπτική σειρά της καλωδιακής και spoof του «Cannonball». Χειρότερο και από τα τρία, δεν διαθέτει καν τον απενοχοποιημένο αυτοσαρκασμό ή τη θαρραλέα χοντροκοπιά ενός wannabe cult movie.

Θα μπορούσα να δεχτώ ότι η ταινία είναι «καλτιά», μόνο που δεν είναι. Κάνει φιλότιμες προσπάθειες να γίνει αστεία. Ηλικιωμένοι που προσβάλουν και βρίζουν ο ένας τον άλλο, ένας υπάλληλος που αυτοπυροβολείται και προσωπικές συζητήσεις τις πιο ακατάλληλες στιγμές επιστρατεύονται για να πείσουν τον θεατή ότι τα δύο «φιλαράκια» συμπάθησαν το ένα το άλλο και ήρθαν κοντά, βάζοντάς τα ταυτόχρονα με τις κακές τράπεζες. Δεν πείθουν για κανένα από αυτά, όμως, ούτε προκαλούν γέλιο και το αποτέλεσμα είναι μόνο μία συνεχής ενόχληση που έχασες τον χρόνο σου.