Οι Ψυχές μας τη Νύχτα(2017)

(Our Souls at Night) | Πρώτη προβολή: 29-09-2017

Το Our Souls at Night είναι ένα από τα καλύτερα ρομαντικά δράματα της χρονιάς, και μία ταινία που μιλά με ιδιαίτερη τρυφερότητα για την τρίτη ηλικία (ένα σπάνιο αντικείμενο συζήτησης, ειδικά για αμερικανικές ταινίες).

Λίγα πράγματα συμβαίνουν καθ' όλη τη σχεδόν δίωρη ταινία όμως, με όχι πολλές ανατροπές ή αναταραχές, σε σημείο να υπάρχει μία μικρή προβλεψιμότητα. Αυτό όμως δεν εμποδίζει το φιλμ να αποτελεί μία σπουδή στη δημιουργία σχέσεων, αλλά και στη διόρθωση λαθών, με μία οπτική σε αυτά τα θέματα ειλικρινούς ευαισθησίας.

Αποκτά ενδιαφέρον, από τους δύο βασικούς ερμηνευτές τους οποίους είχα να δω μαζί σχεδόν πάνω από 50 χρόνια (μετά το «Ξυπόλητοι στο Πάρκο») και αναφέρομαι φυσικά, στον Ρόμπερτ Ρέντφορντ και στην Τζέιν Φόντα, οι οποίοι σ' αυτή την ταινία δεν καταβάλλουν καμία προσπάθεια, αλλά απλά υποδύονται τους εαυτούς τους, γερνώντας με χάρη και αξιοπρέπεια.

Σκηνοθετεί, με αργούς και άνευρους, δυστυχώς, ρυθμούς, ο Ρίτες Μπάτρα, ο οποίος θα μπορούσε να έχει εκμεταλλευθεί καλύτερα την παρουσία των δύο χαρισματικών ηθοποιών.

Συνειδητά «μικρή», άνευ δραματικών συγκρούσεων και διακυβευμάτων ζωής και θανάτου, αρκείται στη χαμηλόφωνη παρατήρηση κι αφήνεται με κλειστά τα μάτια στη χημεία, την ερμηνευτική δύναμη και την κινηματογραφική ιστορία του επί της οθόνης ζευγαριού.

Δε με νοιάζει ούτε το σενάριο, ούτε οι ευκολίες της πλοκής, καλύπτομαι από τον συγκινητικό πόθο αυτών των δύο ηθοποιών να κάνουν κάτι ξανά μαζί μια ακόμη φορά πριν το τέλος.

Τρυφερή, μα άνευρη, απλοϊκή και μονότονη, η ταινία του Ριτές Μπάτρα ταιριάζει περισσότερο στην τηλεόραση, όπου και κάνει την πρεμιέρα της.