Ταξιδεύοντας με τον Εχθρό μου(2017)
(Hostiles) | Πρώτη προβολή: 22-02-2018
kazanipouvrazei
Το Ταξιδεύοντας Με Τον Εχθρό Μου διαθέτει εκτός από σκληρότητα, διαύγεια και ειλικρίνεια, στο τρόπο που διαχειρίζεται τους ήρωές του. Ο ρυθμός είναι λίγο αργός, αλλά πραγματικά αξίζει το κόπο.
Γιάννης Παναγούλιας
Το «Hostiles», είναι το φιλμ που θα μνημονεύεις, αρκετά απλό σε σύλληψη και πραγμάτωση, πλούσιο σε συναισθήματα, ψυχαγωγικό λιθαράκι σε ένα είδος που τελευταία παρουσιάζει ποικίλες προσεγγίσεις.
Άγγελος Πολύδωρος
Έξοχο σενάριο, πολύ καλές ερμηνείες, υπέροχη φωτογραφία στις ερήμους του Μεξικού και του Κολοράντο και αργός σκηνοθετικός ρυθμός, δικαιολογημένος για την ανάπτυξη των χαρακτήρων, που είναι και η απόλαυση της ταινίας.
George Christou
Η ταινία αξίζει το χρόνο μας, χωρίς να εντυπωσιάζει, αλλά με ύφος σοβαρό και ρεαλιστικό.
Λήδα Ειρήνη Αδάμου
Η κινηματογράφηση του «Hostiles», την οποία επιμελήθηκε ο Masanobu Takayanagi είναι (ό, τι και να λέγεται) αρκετά καλή, καταφέρνοντας να μας μεταφέρει κυριολεκτικά στην περιπλάνηση των δύο άσπονδων εχθρών, πάλαι ποτέ (από την μεριά του ο καθένας) σφαγέων, στην Άγρια Δύση, από ένα απόμερο στρατιωτικό φυλάκιο στο New Mexico στην γενέτειρα του Cheyenne "Yellow Hawk", Montana!
Βασίλης Παπαστεργίου
Δεν ξαναγράφει τους κανόνες το Hostiles. Δίνει πνοή όμως στο χαρακτηριστικότερο Αμερικανικό είδος σινεμά. Και το κάνει αρκετά καλά για να το προτείνουμε σε αυτούς που αγαπούν τα γουέστερν.
zerVo
Αντάξιο του genre που υπηρετεί και πανάξιο αναφοράς το Hostiles, εκτός από την κλιμακωτή αύξηση της έντασης του μέχρι το όχι και τόσο προβλέψιμο, λυτρωτικό φινάλε, κερδίζει με άνεση μια θέση στην λίστα των νεότερης κοπής γουέστερν.
Τάσος Ντερτιλής
Αν ο Κλιντ Ίστγουντ των Ασυγχώρητων όριζε διάδοχο, ο Σκοτ Κούπερ σ αυτή την καλύτερη σκηνοθετική του στιγμή θα ήταν από τους επικρατέστερους υποψήφιους.
Ευθυμιάδης Γιάννης
Οι σκηνές δράσεις είναι αρκετά καλογυρισμένες και γενικώς η ώρα κυλά ευχάριστα σε μία προσπάθεια που αν έδινε το κάτι παραπάνω στο σενάριο θα ήταν από τις καλύτερες της χρονιάς...!
Νίκος Δρίβας
Η ταινία καταφέρνει να κάνει καλή δουλειά κυρίως στο χτίσιμο της έντασης μέσα από το πρόσωπο του πρωταγωνιστή, αλλά και να καταφέρει να καταγράψει πολλές δυνατές σκηνές από όλες τις πλευρές, αν και σε κάποιες στιγμές δείχνει στατική.
Νίνος Φένεκ Μικελιδης
2018-02-14
Ταξίδι δύσκολο, με συγκρούσεις, εκπλήξεις και ωμότητα, σκηνοθετημένο με ωραίο ρυθμό, με τους χώρους έξοχα φωτογραφημένους από τον Μασανόμπου Τακαγιανάγκι, δίνοντας στα τοπία την ομορφιά και το λυρισμό που συναντάμε στις ταινίες του Τζον Φορντ (με ένα θέμα μάλιστα που θυμίζει την «Αιχμάλωτο της ερήμου»), του Σάμ Πέκινπα και του Άντονι Μαν.
Τατιάνα Καποδίστρια
Ο Κούπερ δεν επιχειρεί ετεροχρονισμένη απόδοση ευθυνών για την γενοκτονία των Ινδιάνων –επιλογή που μπορεί να απογοητεύσει κάποιους. Εκείνο που αναδεικνύει αυτό το λεπτοδουλεμένο και ρεαλιστικά κατηφές φιλμ είναι η ίδια η (ζωή στην) Άγρια Δύση, μέσα από μια ιστορία συμφιλίωσης με φόντο συγκλονιστικά φυσικά τοπία.
Αγγελική Στελλάκη
2018-02-16
Αν κάτι νοιώθεις να σε «προδίδει» είναι το φινάλε που μοιάζει υπερβολικά αναμενόμενο και «εύκολο». Συνολικά, το Ταξιδεύοντας με τον Εχθρό μου είναι μία ταινία που σε προϊδεάζει για το τι θα δεις, αν και αντιμετωπίζει το θέμα της με τέτοιο σεβασμό που καταφέρνει σε αρκετά σημεία της να σε κερδίσει.
Γιάννης Ζουμπουλάκης
2018-02-18
Το αποτέλεσμα είναι μια πολύ στενάχωρη (και την ίδια ώρα πανέμορφη σε ό,τι αφορά τους φυσικούς χώρους γυρισμάτων της) ταινία, στην οποία το ψυχολογικό στοιχείο κυριαρχεί μπροστά σε εκείνο της περιπέτειας που μπαίνει σε δεύτερη μοίρα.
Ακης Καπράνος
2018-02-20
Ίσως ο Κούπερ να λειτουργεί καλύτερα σε μικρό καμβά (θυμηθείτε την αριστουργηματική «Σκουριασμένη πόλη»), όμως οι Κρίστιαν Μπέιλ, Τζέισι Πλέμονς και Ρόζαμουντ Πάικ είναι κάτι παραπάνω από επαρκείς και η φωτογραφία έχει κάτι από το άρωμα του «Badlands» του Τέρενς Μάλικ.
Τάσος Μελεμενίδης
2018-02-12
Είναι μια χρήσιμη προσθήκη σε ένα είδος που δυστυχώς δεν χαίρει της εκτίμησης που του είχαν στο παρελθόν κοινό και παραγωγοί, καθώς παίζει με κλασικές στιγμές που το καθόρισαν στο παρελθόν, όμως οι όποιες υπερβάσεις του δε φτάνουν για να το κάνουν κάτι πραγματικά ξεχωριστό.
Γιάννης Φραγκούλης
Η βία είναι κινηματογραφημένη με τον πιο απλό και ωμό τρόπο. Έρχεται σε ευθεία αντιπαράθεση με την ομορφιά του τοπίου και της ζωής. Αυτή η αντίθεση θα μιλήσει στην ψυχή του ανθρώπου και θα τη μαλακώσει. Οι υποκριτικές είναι καλές, στην υπηρεσία αυτής της αντίθεσης, το σενάριο όμως δεν μπορεί να μας δείξει το βάθος αυτής της αδιέξοδης πάλης και να ακουμπήσει τις δικές μας ηθικές αξίες, πέρα από το διδακτισμό που κάπου κουράζει.
Θοδωρής Κουτσογιαννόπουλος
2018-02-08
Παρά τη σεναριακή σήμανση για τις διαφορές που καθορίζουν τους χαρακτήρες και τις γκρίζες ζώνες που υπονοούν την πιθανή αλλαγή στις θέσεις τους, η σκηνοθεσία παραμένει στατική στη μεγαλύτερη διάρκεια του Ταξιδεύοντας με τον Εχθρό Μου, και το φινάλε μοιάζει αναμενόμενο.
Χρήστος Μπακατσέλος
2018-02-10
Ο Κούπερ αντλεί τις αναφορές του από άλλα φιλμ του συγκεκριμένου είδους, δημιουργώντας έτσι μια αρκετά γνώριμη Αγρία Δύση γεμάτη βία, αίμα, ρατσισμό και «χαλασμένους» στην ψυχή ανθρώπους, οι οποίοι προσπαθούν να βρουν την συγχώρεση και να απαγκιστρωθούν από το παρελθόν τους που αρχίζει να τους συνθλίβει από μέσα προς τα έξω.
Γιώργος Νυκταράκης
Οπτικά έχουμε μια καλή αναπαράσταση ενός western σκηνικού με ωραίο υπόβαθρο και έναν Bale που αποτελεί σταθερή αξία, αλλά χάνει αισθητά από το σενάριο (επιμέρους επεισόδια και χαρακτήρες), και τους αργούς σκηνοθετικούς ρυθμούς.
Κωνσταντίνος Καϊμάκης
2018-02-04
Νεογουέστερν υποδειγματικά γυρισμένο και με αισθητική που θυμίζει τα κλασικά αντιηρωικά φιλμ του είδους αλλά χάνει την ευκαιρία να μετατραπεί σε ένα αφηγηματικά συναρπαστικό έργο, καθώς δεν τολμά να ρισκάρει σε ιδεολογικό ή αλληγορικό επίπεδο επιλέγοντας ασφαλή συμπεράσματα (η αγάπη ως απάντηση στο μίσος και τον φανατισμό) και σίγουρες λύσεις.
Χρήστος Μήτσης
2018-02-06
Παλαιάς κοπής, γραφικά βίαιο και στιβαρά σκηνοθετημένο γουέστερν με διδακτικές, αναίτια μελοδραματικές αντιρατσιστικές κορόνες.
Ηλίας Φραγκούλης
2018-02-02
Όχι ακριβώς το παραδοσιακό γουέστερν δράσης με Ινδιάνους, αλλά περισσότερο μια ταινία με «μεταφορική» σημασία στο εσωτερικό της. Η επαναληπτικότητα στην αφήγηση, ο ρυθμός που χωλαίνει και η έλλειψη εκπλήξεων ή ανατροπών που θα ανανέωναν την ιστορία κοστίζουν στην τελική. Παραμένει ένα αξιοπρεπές εγχείρημα με καλοσύνη στην ψυχή και τις διαθέσεις. Οι φίλοι του είδους δεν θα ενοχληθούν, αλλά θα νοσταλγήσουν πράγματα που δεν θα βρουν εδώ...
