Δεν Ήσουν Ποτέ Εδώ(2017)
(You Were Never Really Here) | Πρώτη προβολή: 22-03-2018
Μαριάννα Τσότρα
Η Ramsay είναι μια από τις μεγαλύτερες σύγχρονες γυναίκες σκηνοθέτιδες και μας το αποδεικνύει με τούτο εδώ το ευφυέστατο, δημιουργικό spin πάνω στο είδος των ταινιών εκδίκησης, μια σπάνια ταινία, καινοτόμα και επαναστατική. Τέτοια ταινία είχαμε να δούμε χρόνια.
Ευτυχία Τερζή
Το «You Were Never Really Here» είναι μια από τις ταινίες που πραγματικά δεν πρέπει να χάσετε. Αν είστε φαν της «χρυσής εποχής» του Scorsese σίγουρα θα το εκτιμήσετε ακόμα περισσότερο, όμως το θέμα της ταινίας είναι κλασικό και ο τρόπος που το διαχειρίζεται η Ramsay αριστοτεχνικός.
Λευτέρης Σέρρας
Είναι ένα σκληρό και βίαιο έργο όπου οι θεματικές που προσεγγίζει ασχολούνται με τα τραύματα και τον πόνο που αυτά προκαλούν στην ανθρώπινη ψυχή. Είναι ένας νόστος που οδηγεί στην λύτρωση και στην αναγέννηση ενός ταλαιπωρημένου ανθρώπου. Για να φτάσει όμως στον προορισμό του θα πρέπει να περάσει από πολλά εμπόδια και να παλέψει με αμέτρητους δαίμονες που στοιχειώνουν το παρελθόν μα φυσικά και το παρόν του.
Νίκος Γαργαλάκος
Χωρίς να σερβίρει τίποτα στον θεατή, η Ράμσεϊ διαπλάθει ένα έργο αφηγηματικά λιτό και συνάμα εικαστικά άρτιο.
Νίνος Φένεκ Μικελιδης
2018-03-20
Η Ράμσεϊ κατάφερε να δώσει μίαν ασυνήθιστη, εικαστικά συναρπαστική, μορφή στο κλειστοφοβικό, εφιαλτικό θρίλερ της, αποφεύγοντας, ταυτόχρονα, να καταγράψει απευθείας τις σκηνές ωμότητας (με τις οποίες είναι γεμάτη η ταινία), επιλέγοντας να παρουσιάζει το εξίσου φριχτό αποτέλεσμα με τα διάφορα, σκορπισμένα παντού, πτώματα, βουτηγμένα στο αίμα.
George Christou
Ο Phoenix είναι εξαιρετικός και η ταινία σκοτεινή και υπερβολικά βίαιη, χωρίς ωστόσο να προκαλεί.
Κώστας Μπουντούκος
Η συγκεκριμένη ταινία είναι δύσκολη αλλά must για όσους θεωρούν εαυτούς λάτρεις του κινηματογράφου (και όχι μόνο των ευκολόπεπτων ταινιών δράσης που μας προσφέρει απλόχερα το χόλιγουντ). Όχι ότι δεν προσφέρει πάμπολες συγκινήσεις βέβαια.
Παναγιώτης Πυλαρινός
Σκοτεινό, ενοχλητικό και ορισμένες φορές δύσκολο, το You Never Really Here είναι μια βαθιά κατάδυση σε ένα προβληματικό "εγκεφαλικό" κόσμο, που σε γραπώνει και δεν σε αφήνει να φύγεις.
Θόδωρος Γιαχουστίδης
2018-03-18
Φοβερό σε δύναμη, σοκαριστικό, «η ζωή αλλάζει δίχως να κοιτάζει τη δική σου μελαγχολία» και ματωμένα χρήματα, αλλά λίγο γίνεται προς εντυπωσιασμό. Το happy end (κι όμως!) εντέλει το κερδίζουν οι δύο ήρωες. Σπουδαία ταινία, indeed. Και σε όσους δεν άρεσε, δεν ήταν πραγματικά εκεί όταν προβαλλόταν...
Dimitris Dx
Είναι φανταστικό αυτό που κάνει η Ramsey με κάθε βιβλίο που μετατρέπει σε σενάριο. Παίρνει τις ιδέες, την ατμόσφαιρα, το ίδιο το ύφος της γραφής και το μετατρέπει σε σιωπές, σε ήχους, σε σκιές, ακόμα και σε μυρωδιές (αλήθεια!) χωρίς να πασχίζει να γεμίσει με λόγια τις σκηνές της ή να κινδυνεύει να πέσει στην παγίδα του exposition.
Λήδα Ειρήνη Αδάμου
Η Ramsey, η οποία υπογράφει και το σενάριο (βασισμένη στην ομώνυμη νουβέλα του Jonathan Ames), δένει συνεπώς την «βαθυστόχαστη» ταινία της τόσο άρτια και κατανοητά, με αποτέλεσμα να μπορεί να τη διαβάσει κανείς πολύ άνετα...
Κωνσταντίνος Βαρούχας
Να την δείτε. Θα σας συνεπάρει το απίστευτο φυσικό ταλέντο του Χοακίν Φοίνιξ, θα γίνετε μάρτυρες έντονων σκηνών δράσης στην πάντα πανέμορφη Νέα Υόρκη και θα προβληματιστείτε για τις αθέατες συνέπειες ενός πολέμου.
Ιάκωβος Γωγάκης
Από τον ευφυή- αινιγματικό της τίτλο μέχρι και τον τρόπο που δομεί το τελευταίο "φωτεινό" καρέ, η βρετανίδα Λιν Ράμσεϊ αποδεικνύει το εύρος των γνώσεων της επί του κινηματογραφικού « αντικειμένου» και επιβεβαιώνει -έξι χρόνια μετά από το συγκλονιστικό "Πρέπει να μιλήσουμε για τον Κέβιν"- την πλειοψηφία των κριτικών κινηματογράφου, που την κατατάσσουν ανάμεσα στις 5 καλύτερες σύγχρονες δημιουργούς της 7ης τέχνης,
Γιάννης Φραγκούλης
Η κινηματογράφηση της Ramsay είναι άψογη και διαφοροποιημένη από άλλες τους είδους αυτού, κινείται ανάμεσα στο προφανές -την εμπλοκή και τη δράση του Τζο και την παρακολούθησή του από κλειστό κύκλωμα τηλεόρασης- και το ποιητικό -υποβρύχιες σκηνές, τα παιχνίδια με το φως- κάτι που δίνει ομορφιά στην ταινία.
Τάσος Ντερτιλής
Από τις ταινίες που δεν παρακολουθείς αλλά βιώνεις έντονα, με ότι αυτό συνεπάγεται για την ψυχική σου ηρεμία. Αξίζει όμως τον κόπο...
Ειρήνη Μιχοπάνου
Μια ταινία που δεν την παρακολουθείς ευχάριστα, με κάποιες εξαιρετικές σκηνές (άλλωστε όταν η σκηνοθεσία είναι άκρως στιλιζαρισμένη θα έχει και οπτικά εντυπωσιακές σκηνές) αλλά με έναν Χοακίν Φοίνιξ που κάθε του κίνηση αναδίδει πόνο πέρα από την ερμηνεία του και με ένα τέλος που σε αποζημιώνει!
Γιώργος Νυκταράκης
Το τελικό αποτέλεσμα είναι ένα αρκετά ιδιαίτερο φιλμ για ένα εξοικειωμένο κοινό, χάρη στη ξεχωριστή σκηνοθετική ματιά της Ramsay. Μια ιστορία εκδίκησης, μια αναζήτηση ταυτότητας και νοήματος στη ζωή, ένας συνδυασμός Taxi Driver και Drive με μεταφυσικές προεκτάσεις.
Θοδωρής Κουτσογιαννόπουλος
2018-03-08
Η δράση παραμένει μίνιμαλ, το θέμα συγκεκριμένο (αντίθετα από την πολύπλοκη εξέλιξη του Πρέπει να μιλήσουμε για τον Κέβιν) και το βραβείο ερμηνείας στο Φεστιβάλ Καννών για τον Φίνιξ, απολύτως δίκαιο ‒ άλλη μια ηχηρή απουσία από τη φετινή πεντάδα των Όσκαρ.
Βαρβάρα Κοντονή
2018-03-10
Αν είσαι της νεόκοπης action σχολής του Λίαμ Νίσον, τότε αυτή η ταινία δεν είναι για εσένα. Αν πάλι αρέσκεσαι σε βραδυφλεγείς περιπέτειες με δραματικό υπόβαθρο και σκηνές τρομακτικής βίας τύπου «Drive», τότε εδώ θα συναντήσεις το στοιχείο σου. Στα bonus, έχεις τον πάντα (ή σχεδόν πάντα) καλό Φίνιξ, τη στυλιζαρισμένη σκηνοθεσία της Ράμσεϊ και ένα OST που θα σου «παγώσει» το αίμα σε όλα τα σωστά σημεία.
Νίκος Δρίβας
Έχουμε να κάνουμε με μια αξιοπρεπέστατη και ενδιαφέρουσα ταινία, η οποία είχε χώρο και για άλλα πράγματα να προσφέρει, ωστόσο αξίζει να τιμηθεί και είναι σίγουρο ότι όποιος μπει στο κλίμα της αποκλείεται να μην παρασυρθεί μαζί της.
Κωνσταντίνος Καϊμάκης
2018-03-14
Ότι ήταν ο «Ταξιτζής» των Μάρτιν Σκορσέζ ε- Ρόμπερτ ντε Νίρο για την Αμερική της δεκαετίας του 1970 είναι το φιλμ της σκοτσέζας Λιν Ράμσεϊ για τη σημερινή εποχή. Με τη διαφορά πως ακόμη και το «αισιόδοξο» φινάλε δείχνει απέραντα μελαγχολικό και ειρωνικό.
Λουκάς Κατσίκας
2018-03-12
...ένα υπερβίαιο δραματικό θρίλερ το οποίο έχει ως σημαντικότερες αρετές του τη νευρώδη σκηνοθεσία και την ηλεκτρισμένη παρουσία του Χοακίν Φίνιξ.
Χρήστος Μήτσης
2018-03-16
Ο σκορσεζικός «Ταξιτζής» πλανιέται πάνω από ένα βίαιο, άκρως στιλιζαρισμένο και «παραισθητικό» υπαρξιακό θρίλερ το οποίο απέσπασε τα βραβεία σεναρίου και αντρικού ρόλου στο Φεστιβάλ Κανών.
Persa Griba
Το All I See Is You είναι ένα δράμα που υπόσχεται στον θεατή περισσότερα απ' ό,τι μπορεί να προσφέρει. Προσωπικά δε θεωρώ πως είναι μια απαραίτητα κακή ταινία. Ίσως σε κουράσει κάποια στιγμή.
Κώστας Ζαλίγκας
Ο Φίνιξ μεταμορφώνεται εδώ για χάρη του ρόλου του και κατορθώνει να πλάσει έναν χαρακτήρα στιβαρό και αποφασισμένο που ξέρει πώς να φέρει το επιθυμητό αποτέλεσμα. Από την πλευρά της η Ράμσεϊ έχει καταφέρει να στήσει γύρω του ένα αυθεντικά νοσηρό περιβάλλον κάνοντας τον ήρωά της να δείχνει άγγελος επί της Γης, παρά το γεγονός ότι η μέθοδός του στάζει αίμα.
Αχιλλέας Βασιλείου
Μια ιδιαίτερη ταινία, ένα ψυχολογικό δράμα με μία συγκλονιστική ερμηνεία του Joaquin Phoenix στον πιο απαιτητικό ρόλο της έως τώρα καριέρας του και ένα στοίχημα για τους θεατές και τους σινεφίλ.
nikos fekkas
Πρόκειται για μια ιδιαίτερη ταινία που προσπαθεί να ξεφύγει απ'τον συνηθισμένο τρόπο παρουσίασης της ιστορίας,όμως αυτό προσωπικά μου χάλασε την αποτελεσματικότητα της ιστορίας μιας και θα ήθελα μια πιο ξεκάθαρη πλοκή,ωστόσο σίγουρα είναι μια ενδιαφέρουσα ταινία απ'την οποία ξεχωρίζει η πολύ πειστική ερμηνεία του Joaquin Phoenix!
Γιάννης Λυμπέρης
Η Ράμσεϊ μένει σταθερή στο όραμά της, τα πλάνα και το μοντάζ είναι πανέμορφα παρά το σκοτεινό θέμα αλλά πολλά μένουν αναπάντητα και άνευ βάθους, σαν να ήθελε η ίδια ο Τζο να περιπλανιέται σαν φάντασμα, μια ιδέα, κάτι φευγαλέο...
kazanipouvrazei
Το φιλμ είναι ωμό, ρεαλιστικό στην απεικόνιση του υποκόσμου και ιδιαίτερα των κυκλωμάτων παιδεραστίας, ενώ σε στιγμές φέρνει ως μια μεταμοντέρνα εκδοχή του κλασσικού Ταξιτζή του Σκορσέζε. Η πλήρης απομυθοποίηση του American dream.
Τατιάνα Καποδίστρια
Θεοσκότεινη κατάδυση στο «επάγγελμα» και, κυρίως, στην ψυχή και στα τραύματα σιωπηλού εκτελεστή, ο οποίος σώζει μια 14χρονη πόρνη, σε έναν άνισο, άλλοτε σπουδαίο, άλλοτε επιδεικτικά μπαρόκ «Ταξιτζή» του 2018.
Λήδα Γαλανού
2018-03-06
Αν η ξεκάθαρα ταλαντούχα Σκοτσέζα δημιουργός ορκίζεται στη φόρμα για να καταγγείλει το αμερικανικό όνειρο, καθώς αυτά τα έχουν πει πριν καλύτερα, ναι, ο Μάρτιν Σκορσέζε ή ο Αμπελ Φεράρα, ίσως αξίζει να διοχετεύσει την αξιοσημείωτη αισθητική έμπνευσή της σ' ένα πιο πηγαίο αντικείμενο.
Γιάννης Ζουμπουλάκης
2018-03-04
Η επιτυχία της ταινίας και πιο συγκεκριμένα του ιδίου του Φίνιξ είναι ότι ο εσωτερικός πόνος του ήρωα (του οποίου τα ψυχικά τραύματα των παιδικών χρόνων του δικαιολογούν την ιδιομορφία του χαρακτήρα του) δείχνει πολύ πιο έντονος από τον πόνο των θυμάτων του.
Άγγελος Πολύδωρος
Έχω μάθει από το δάσκαλο Χίτσκοκ, ότι το suspense πετυχαίνει όταν ο θεατής γνωρίζει πράγματα που δεν ξέρει ο πρωταγωνιστής και όχι όταν ο πρωταγωνιστής ξέρει κάτι και ο θεατής αιφνιδιάζεται συνεχώς από τους εφιάλτες του.
Μανώλης Κρανάκης
2018-03-02
Στη μεγάλη της επιστροφή, έξι χρόνια μετά το «Πρέπει να Μιλήσουμε για τον Κέβιν», η Λιν Ράμσεϊ παραδίδει ένα επιτηδευμένο νεο-γουέστερν πόλης που το γεγονός ότι θυμίζει τον «Ταξιτζή» είναι μαζί ιεροσυλία και ό,τι καλύτερο του έχει συμβεί.
