Καλπάζοντας με το Όνειρο(2017)
(The Rider) | Πρώτη προβολή: 19-04-2018
Ακης Καπράνος
Στη ταινία της Κλόε Ζάο βρήκα ξανά το ανεξάρτητο αμερικανικό σινεμά που αγάπησα. Και το «Καλπάζοντας με το όνειρο» είναι από μόνο του ένα αισιόδοξο σημάδι. Όχι (μόνο) για το σινεμά, αλλά και για την ανθρωπότητα.
kazanipouvrazei
Η ταινία εκπέμπει κάτι πολύ αυθεντικό, σχεδόν ντοκιμαντερίστικο, καθώς όλοι οι ηθοποιοί πέρα από τον Τζάντρο είναι επίσης ερασιτέχνες και ουσιαστικά υποδύονται τον εαυτό τους (με αποκορύφωμα τον παράλυτο και ήρωα της περιοχής στο συγκεκριμένο σπορ Λέιν Σκοτ, που έπεσε θύμα τροχαίου).
Μάρα Θεοδωροπούλου
Με cheesy αλλά αντιπροσωπευτικό ελληνικό τίτλο, το νατουραλιστικό, διακριτικό σχεδόν-ντοκιμαντέρ της Κλόε Ζάο με αληθινούς ιππείς του ροντέο να αντιμετωπίζουν τη σκληρή πραγματικότητα των περιορισμένων ευκαιριών τους και του αναπόδραστου πεπρωμένου τους θα αγγίξει όσους δυσκολεύονται να εγκαταλείψουν τα όνειρα για τη ζωή τους.
Αθηνά Βγαγκέ
Ηλιοβασιλέματα. Υπέροχα χρώματα. Εικόνες ξεκάθαρες. Μουσικές-ποιήματα. Ιστορίες απλές που έχουν να πουν πολλά. Ωραίες λέξεις που ταιριάζουν απόλυτα στη Chloé Zhao.
Dimitris Dx
"If any animal around here got hurt like I did, they'd have to be put down" *υψώνει γροθιά*
Ιωσηφίνα Γριβέα
Το λυρικό Rider όμως, όσο ισορροπεί μεταξύ ντοκιμαντέρ, μυθοπλασίας και την αναζήτηση της αμερικανικής ταυτότητας, θα μιλήσει και σε όσους έχουν βιώσει την απώλεια. Μία βαθιά τομή στη ζωή τους που την άλλαξε ριζικά και τάραξε τη συνείδηση της δικής τους ταυτότητας.
Χρήστος Μήτσης
2018-04-20
Χρυσή Αθηνά στις Νύχτες Πρεμιέρας για ένα ανθρώπινο δράμα ημιτονίων στα όρια του ντοκιμαντέρ πάνω στο αμερικανικό όνειρο, στα πολιτισμικά στερεότυπα, στις έννοιες της μοίρας και της αρρενωπότητας.
Νίνος Φένεκ Μικελιδης
2018-04-18
Η Ζάο καταγράφει με ντοκιμαντεριστική θα έλεγα λεπτομέρεια την πορεία του ήρωά της, το πάθος του για το ροντέο αλλά και για τη ζωή, ενώ εκμεταλλεύεται με τον καλύτερο τρόπο τους ανοιχτούς χώρους της Ντακότα...
Γιώργος Κρασσακόπουλος
2018-04-16
Μέσα από έναν μικρόκοσμο που μοιάζει ξένος όχι μόνο σε έναν θεατή στην Ελλάδα μα και στην πλειοψηφία των Αμερικανών, μέσα από μια κοινότητα ανθρώπων που είναι μαζί "και καουμπόηδες και Ινδιάνοι", μέσα από μια πολύ συγκεκριμένη ιστορία, η Ζάο κατορθώνει να χτίσει ένα φιλμ που ξεπερνά κάθε εμπόδιο και μιλά κατευθείαν στην καρδιά και στο συναίσθημα.
Γιάννης Φραγκούλης
Η προσέγγιση της Zhao είναι διαφορετική από τις άλλες. Είναι μία ταινία που δε χρησιμοποιεί επαγγελματίες ηθοποιούς, όμως φαίνονται να είναι μέσα στο ρόλο τους, υπό το βλέμμα, τις οδηγίες και την υπομονή της. Η κινηματογραφική της ματιά είναι σχεδόν ντοκιμαντερίστικη, οι διάλογοι, οι σεκάνς χωρίς λόγια κυλούν εύκολα, δε φαίνονται να έχουν επινοηθεί, να έχουν γεννηθεί από την υποκειμενική προσέγγιση ενός ανθρώπου.
Τάσος Ντερτιλής
Συγκινητική ελεγεία των χαμένων ονείρων της νιότης με φόντο το σύγχρονο ροντέο και τη φτώχεια των ινδιάνικων καταυλισμών της Νότιας Ντακότα.
Παύλος Γκουγιάννος
Παράλληλα με την λυρικότητα, η ταινία χαρακτηρίζεται από έναν σχεδόν ντοκιμαντερίστικο ρεαλισμό. Αυτό οφείλεται στο ότι οι ηθοποιοί δεν είναι επαγγελματίες, αλλά υποδύονται μία εκδοχή του εαυτού τους, πρόκειται δηλαδή για ημιαυτοβιογραφικούς χαρακτήρες. Έχουν κρατήσει και τα αληθινά τους ονόματα, αλλάζοντας το επώνυμο.
Σοφία Γουργουλιάνη
Ποντάροντας στον απόλυτο ρεαλισμό και χρησιμοποιώντας μάλιστα ως ερμηνευτικό υλικό τούς μη ηθοποιούς, αλλά πραγματικούς πρωταγωνιστές της ιστορίας, η Zhao βουτάει στο μεδούλι των κεντρικών ΗΠΑ και των απόλυτων και σφοδρών «θέλω». Και φτιάχνοντας ένα σενάριο που πατάει σε σιωπές, βλέμματα κι αναγκαία λόγια, δημιουργεί μια ταινία που αγγίζει ευαίσθητες και καθολικές χορδές.
Λουκάς Κατσίκας
2018-04-14
Ένα ελεγειακό μοντέρνο γουέστερν το οποίο κρύβει κάτω από τη σεμνή του επιφάνεια έναν διαυγή στοχασμό πάνω στα ιδεώδη και τις ψευδαισθήσεις που χαρακτηρίζουν κάθε έννοια περί ανδρισμού.
Λήδα Γαλανού
2018-04-12
Σε μια ταινία ταυτόχρονα ποιητική και σωματική, τόσο λυρική και τόσο βίαιη όσο η ζωή, η Ζάο αγγίζει το πρωτογενές υλικό της ανθρώπινης δύναμης για να μιλήσει για τον καταχρηστικό επαναπροσδιορισμό ενός άνδρα και, ταυτόχρονα, της αμερικανικής ταυτότητας.
Θοδωρής Κουτσογιαννόπουλος
2018-04-10
Στρατολογώντας την οικογένεια Τζαντρό και αλλάζοντας απλώς το επώνυμό τους στην ταινία, η Ζάο ξεπερνά κατά πολύ την τυπική ιστορία ενηλικίωσης και καταπιάνεται, με μια μυθοπλασία που σβήνει μέσα στους όρους του ντοκιμαντέρ, με τον ρεαλισμό μιας απόφασης ζωής, μιας κίνησης που απαιτεί ενδοσκόπηση, χρόνο και πολλαπλές συγκρούσεις, κυριολεκτικές και μεταφορικές.
Παναγιώτης Πυλαρινός
Πιο πολύ δραματοποιημένο ντοκιμαντέρ (παρά ταινία) με πολλά αυθεντικά footage της εκπαίδευσης του Brady με τα άλογα, η Zhao αξιοποιεί πλήρως το μαγευτικό ηλιοβασίλεμα της Βόρειας Ντακότα, μαγνητοσκοπώντας τα σπίτια των ανθρώπων και τις πραγματικές τοποθεσίες, ενώ παράλληλα με τον φακό της συλλαμβάνει στιγμές με έναν οργανικό αλλά και κινηματογραφικό τρόπο, προκειμένου να ενσωματώσει περαιτέρω την αληθινή πραγματικότητα στην αφήγηση.
Μαρία Γαβαλά
Ταινία διαψεύσεων και ματαιώσεων, όπως και πολλαπλών τραυμάτων, το «The Rider», αποκαλύπτει μια πολύ χαρισματική κινηματογραφίστρια, με αναρίθμητες ικανότητες, η οποία όμως, κατά την άποψή μου, έχει να παλέψει με μερικά προσωπικά της αδύνατα σημεία.
Άγγελος Πολύδωρος
Μια ταινία γεμάτη συναίσθημα, που με έκανε να θυμηθώ το γλυκανάλατο «Ο γητευτής των αλόγων» (1998) με τον Ρόμπερτ Ρέντφορντ και τη μικρή τότε Σκάρλετ Γιόχανσον, η οποία σε αντίθεση με τον Μπρέιντι είχε καταπέσει ψυχολογικά και δεν ήθελε να ιππεύσει πάλι.
Κωνσταντίνος Καϊμάκης
Βραβευμένη στις Νύχτες Πρεμιέρας με τη Χρυσή Αθηνά η ταινία της κινέζας Κλόε Ζάο είναι ένα βραδυφλεγές δράμα με ήρωα έναν καουμπόι των ροντέο.
Δημήτρης Μπούρας
Η σκηνοθεσία έχει αρετές -το κάδρο της Ζάο και η ανάπτυξη των χαρακτήρων θυμίζουν αμερικανικό σινεμά της δεκαετίας του '70-, όλα αυτά όμως φαντάζουν λιγάκι ξεπερασμένα.
Αντώνης Γκούμας
2018-04-08
Μπορούμε όμως να ταυτιστούμε με την οικονομική κρίση που μαστίζει τις νότιες περιοχές των Ηνωμένων Πολιτειών, τα τραπεζικά χρέη στα νοικοκυριά και το αδιέξοδο της νέας γενιάς που είναι καταδικασμένα σε ένα μονόδρομο επαρχιώτικης ρουτίνας χωρίς διέξοδο. Όμως το δράμα δεν προέρχεται κυρίως από εκεί, αλλά από τα τσακισμένα όνειρα που σχετίζονται με το «σπορ». Έτσι, το πόσο θα «μιλήσει» ή θα αγγίξει τον κάθε θεατή, επαφίεται στην ενσυναίσθηση του.
Τατιάνα Καποδίστρια
Ρεαλιστικό, ποιητικό, και αδιόρατα πεσιμιστικό μείγμα μυθοπλασίας και ντοκιμαντέρ, για την χωρίς προοπτικές ζωή ενός (αληθινού) νεαρού καουμπόι του ροντέο μετά από έναν σοβαρό τραυματισμό στο κρανίο.
Έλενα Χρηστοπούλου
2018-04-06
Για κάποιο λόγο η σκηνοθέτης δεν αφήνει την ούτως ή άλλως εκφραστική πραγματικότητα να μιλήσει μόνη της και επεμβαίνει με κινηματογραφικά κλισέ που, ενώ έχουν στόχο να ενισχύσουν το συναίσθημα, το αποδυναμώνουν.
Ζουμπουλάκης Γιάννης
2018-04-04
Η κινηματογράφηση της Ζάο είναι λιτή και στακάτη, η φύση της Άγριας Δύσης λειτουργεί οργανικά και οι ερμηνείες έχουν έναν πηγαίο νατουραλισμό, παρότι ο κεντρικός ήρωας δεν έχει τίποτε το γοητευτικό επάνω του. Ο χειρισμός του θέματος είναι αξιοπρόσεκτος αλλά το ίδιο τα θέμα τόσο δυσάρεστο και στενάχωρο που δεν σου προκαλεί καμία όρεξη για να το δεις.
Νίκος Παλάτος
2018-04-02
Πολυβραβευμένο ανά τα φεστιβάλ του κόσμου δράμα, το οποίο απευθύνεται αποκλειστικά στο σχετικό κοινό. Πιθανότατα, όμως, κι αυτό να αντιληφθεί πως η δραματοποίηση της αληθινής ζωής της οικογένειας και των φίλων του αναβάτη Μπρέιντι Τζάντρο στερείται σεναρίου ουσιαστικά και σοβαρά, ενώ οι νωχελικοί του ρυθμοί φλερτάρουν ενίοτε με την αδιαφορία για τα τεκταινόμενα.
