Βηρυτός(2018)

(Beirut) | Πρώτη προβολή: 10-05-2018

Μέσα απ' όλα αυτά αναδεικνύεται βεβαίως ένας θετικός ήρωας, ικανός για το ακατόρθωτο. Και όσο παρακολουθείς καθηλωμένος αυτό το σφιχτοδεμένο φιλμ οι σημάνσεις του σε ενδιαφέρουν ελάχιστα.

Η ταινία γίνεται μια θεαματική παραγωγή με ανατροπές και αγωνία που θέτει ερωτήματα για το κόστος της ελευθερίας, το τίμημα της εμπιστοσύνης και τη διττή φύση της επίσημης αλήθειας, υποκύπτοντας στίς αντιφάσεις μιας σοφιστικής, κοσμοπολίτικης κοινωνίας που πολιορκήθηκε από τη σεχταριστική σύγκρουση και τη βίαιη βία.

Είναι ένα αρκετά δυνατό θρίλερ, προσφέρει μια προσπάθεια συνδυάζει ένα «βρώμικο» κλίμα, ένταση, σίγουρα έχει σε μερικά σημεία κάποια κλισέ ή λεπτομέρειες που μπορούσαν να κάνουν την διαφορά και δεν αξιοποιούνται.

Με οδηγό το προοδευτικά αυξανόμενο σασπένς, ειδικά για όσους δεν γνωρίζουν την εξέλιξη της υπόθεσης Μπάκλευ και με δυνατό του χαρακτηριστικό τις απρόβλεπτες ανατροπές, το Beirut, στέκεται με άνεση ανάμεσα στην λίστα με τις πιο ποιοτικές στιγμές του genre στην δύσκολη, ελλείψει των αβανταδόρικων ψυχροπολεμικών καταστάσεων, μετα-μιλένιουμ εποχή.

Το über-coolness του Τζον Χαμ φτάνει και περισσεύει για να τον κάνει πιστευτό ως έναν πρώην της CIA που ξαναβρίσκεται σε έναν τόπο που αγάπησε και μίσησε για να αναλάβει την αποστολή διαπραγμάτευσης ενός ομήρου, ρόλο στον οποίο μοιάζει να είναι ο καλύτερος που υπάρχει, παρά τα προσωπικά του προβλήματα.

Ατμοσφαιρικό και σκοτεινό, χωρίς πολλές φανφάρες ή στραβοπατήματα.

Το σενάριο του Τόνι Γκίλροϊ («Μάικλ Κλέιτον») βρίσκεται μέσα σε ένα καζάνι που διαρκώς βράζει και είναι έτοιμο ανά πάσα στιγμή να εκραγεί. Για την ακρίβεια, η αλήθεια έπαψε από κάποια στιγμή και μετά να με απασχολεί, η αίσθηση της αδικίας και του κρίματος στην οποία η ταινία εμμένει ήταν εκείνη που με κράτησε ως το τέλος.

Μπορεί η «Βηρυτός» του Μπραντ Άντερσον (σπουδαιότερη ταινία του το «Άγρυπνος» από το 2004 με πρωταγωνιστή τον πετσί και κόκαλο Κρίστιαν Μπέιλ) να μην είναι κάποιο φιλμ με σπάνιες αρετές, αλλά καταφέρνει να γίνει απόλυτα ψυχαγωγικό και πετυχημένο στους περισσότερους στόχους που θέτει.

Προβλέψιμο φιλμ αλλά πάντοτε ενδιαφέρον και με καλές ερμηνείες. Οι φίλοι του είδους δεν θα απογοητευτούν...

Ναι, αφελέστατο όπως και η πλειοψηφία των ταινιών που θέλουν έναν ήρωα να σώζει το έθνος αλλά αυτή η υπερβολή πάντα έβρισκε αντίκτυπο και ήταν ευπρόσδεκτη στο κοινό, και συμβαίνει για ακόμα μια φορά.

Πειστικό σε ατμόσφαιρα και ίντριγκα, αλλά κοινότοπο σε πλοκή και χαρακτήρες κατασκοπικό θρίλερ που θυμίζει Τζον λε Καρέ σε μεσανατολικό φόντο.

Ο Τζον Χαμ και η Ρόζαμουντ Πάικ πρωταγωνιστούν σε ένα ευπρόσδεκτα παλιομοδίτικο κατασκοπικό θρίλερ γραμμένο από τον σεναριογράφο της τριλογίας του Bourne, Τόνι Γκιλρόι.

Τέως αμερικανός διπλωμάτης ανασύρεται για να διαμεσολαβήσει σε μια περίπλοκη υπόθεση ομηρείας στον Λίβανο του 1982, σε αυτό το ατμοσφαιρικό, καλογραμμένο θρίλερ, που ενδεχομένως πάει και για συνέχειες.

Η απουσία της αραβικής γλώσσας κάνει την ταινία επίπεδη, δεν της δίνει μία ικανοποιητική δομή. Ένα μέρος του προβλήματος είναι ότι η ιστορία φεύγει από το πολιτικό πεδίο, παραμένει στη γεωπολιτική αμερικάνικη σκακιέρα, η οποία έχει πρωταγωνιστικό ρόλο, με άλλα λόγια το ενδιαφέρον επιστρέφει στο ίδιο σημείο, παλινδρομεί. Η δουλειά του Hamn είναι εύκολη, όλη η ιστορία βασίζεται πάνω του, ειδικά πάνω στη γοητεία των κινήσεών του και του τρόπου που συμπεριφέρεται. Έτσι όμως η ταινία χάνει μεγάλο μέρος από το ενδιαφέρον της, αποδομείται η πλοκή της, μένει σε ένα ασαφές αφηγηματικό τοπίο.

Ενήλικο κατασκοπευτικό θρίλερ παλαιάς κοπής, αξιοπρεπές μεν, που όμως δεν προσφέρει όσα ενδεχομένως υπόσχεται.