Έγκλημα στην Αμμοθύελλα(2017)

(Los que Αman Οdian) | Πρώτη προβολή: 09-08-2018

Έμπειρος σκηνοθέτης της τηλεόρασης, ο Αλεχάντρο Μάσι δημιουργεί κινηματογραφική ατμόσφαιρα Αγκαθα Κρίστι, αλλά την ίδια ώρα πηγαίνει κόντρα στο στυλ των ανάλογων ταινιών διότι η ψυχολογία των ανθρώπων είναι εκείνη στην οποία δίνει άμεση προτεραιότητα, όχι στο «ποιος είναι ο δολοφόνος».

Διαθέτοντας την έμπνευση και την ιδέα, ο σκηνοθέτης του έργου μας παρασέρνει στην αμμοθύελλα και στο μυστήριο του ξενοδοχείου. Μια σίγουρα καλή δουλειά που αξίζει την προσοχή του κοινού.

Η λατινοαμερικάνικη telenovela και τα μυστήρια της Άγκαθα Κρίστι σε έναν ασυνήθιστο, σχεδόν extravagant, συνδυασμό.

Μια μοιραία γυναίκα που παίζει με δυο (τουλάχιστον) πολύ διαφορετικούς άνδρες βρίσκεται νεκρή σε απομονωμένο παραλιακό ξενοδοχείο, σε αυτή την στυλάτη, υπέροχα φωτογραφημένη, αλλά σεναριακά λειψή ταινία.

Τρομακτικά αργοί, υπνωτικοί ρυθμοί, ελάχιστοι χαρακτήρες, μέτρησα κάπου στους οκτώ, για να μπορέσει να στηθεί θρίλερ της προκοπής, ελκυστικό production design που πηγαίνει χαράμι μπροστά στην αδικαιολόγητη προσδοκία του ίδιου του πονήματος, να παρουσιαστεί ως κάτι το ξεχωριστό, σε γενικές γραμμές σφάλματα πολλά, από μια κινηματογραφία σαν την αργεντινέζικη, που δεν μας έχει συνηθίσει (όποτε διανέμεται στα μέρη μας) στα φάουλ.

Ένα αργεντίνικο θρίλερ μυστηρίου αλά Agatha, χωρίς όμως να ξαφνιάζει ή να συναρπάζει ιδιαιτέρως.

Το αποτέλεσμα είναι μια πολύ αδύναμη και σε μεγάλο βαθμό προβλέψιμη ταινία, που θα μπορούσε να είχε «σωθεί» μόνο από ένα έξυπνο φινάλε ως λύση του μυστηρίου. Ούτε εκεί όμως τα καταφέρνει το «Έγκλημα στην Αμμοθύελλα» που μας προσφέρει ένα τραγελαφικό και αδούλευτο τέλος που σε κάνει να απορείς με ποια λογική επιλέχθηκε για τέλος. Από τις ταινίες που τις ξεχνάς βγαίνοντας από την αίθουσα...

Δεν έχει ούτε πολύ μυστήριο ούτε και ιδιαίτερο αισθησιασμό, παρά την επιμονή του σκηνοθέτη και στα δύο.

Βασισμένη στο μυθιστόρημα «Οποιος Αγαπά Μισεί» των Αντόλφο Μπιόι Καζάρες και Σιλβίνα Οκάμπο, αυτή η ιστορία μυστηρίου ανήκει στην παράδοση των αλά Αγκάθα Κρίστι αστυνομικών θρίλερ, αλλά περισσότερο σαν κακέκτυπο και φτηνή απομίμηση.

Η ίντριγκα ενός whodunit της Αγκάθα Κρίστι συναντά την υπερβολή νοτιοαμερικανικής σαπουνόπερας, μέσα από τις υστερικές ερμηνείες των ηθοποιών, το αδύναμο σενάριο και την τραγικωμική λύση του μυστηρίου.

Η εμμονή του σκηνοθέτη να επικεντρωθεί σε πέντε χαρακτήρες, χωρίς να μπλέξει τους υπόλοιπους ενοίκους (όπως συνηθίζεται στα βιβλία της Agatha Christie) έχει ως αποτέλεσμα την σχεδόν κωμική λύση του μυστηρίου.

Αν είσαι ακόμη «απαίδευτος» από τα κινηματογραφικά μυστήρια και αρέσκεσαι στον... αργό αφηγηματικό ρυθμό, θα περάσεις καλά. Αν είσαι από αυτούς για τους οποίους τα όμορφα σκηνικά και οι τοποθεσίες είναι αρκετά να τους κάνουν να περάσουν ευχάριστα, ομοίως. Αν είσαι από αυτούς που μετράνε με πόνο τις «για θερινό, καλό είναι» φόλες τούτης της περιόδου, μην προσθέσεις ακόμη μία...