Κοίτα Ποιος Γύρισε(2018)

(Sono Tornato) | Πρώτη προβολή: 30-08-2018

Η πρόθεση του Ιταλού σκηνοθέτη είναι να ισορροπήσει στα δύο άκρα: στη σοβαρότητα της επιστροφής του πιο καταστροφικού κεφαλαίου στην Ιστορία της χώρας και στη γελοιότητα της υπόθεσης πως ο κόσμος μπορεί πραγματικά να πάρει στα σοβαρά έναν κλόουν που ενδύεται την προσωπικότητα του αρχιφασίστα, ασχέτως του αν είναι ο αυθεντικός ή ένας καλός σωσίας του.

Ενδιαφέρον δεν έχει μόνο η ιστορία που χτίζει ο Μινιέρο αλλά και τα πραγματικά πλάνα που ενσωματώνει σ' αυτή. Πλάνα με τον «Μουσολίνι» να περιφέρεται στους δρόμους δεν είναι σκηνοθετημένα και αποδεικνύουν ότι οι αντιδράσεις του κόσμου είναι παρόμοιες μ' αυτές σ' έναν σημερινό πολιτικό, άλλοι θα τον χαιρετήσουν – και μάλιστα φασιστικά, άλλοι θα τον βρίσουν και άλλοι θα γελάσουν, αποδεικνύοντας ότι οι περισσότεροι έχουν ξεχάσει ή απλώς έχουν άγνοια κινδύνου- χωρίς να μπορώ να αποφασίσω τι από τα δύο είναι χειρότερο.

Η ματιά του σκηνοθέτη Λούκα Μινιέρο μένει με συνέπεια στη σάτιρα, όμως η έξυπνη ενσωμάτωση του ντοκιμαντέρ στη γλώσσα της αφήγησης βγάζει συγχρόνως στην επιφάνεια ανατριχιαστικές αλήθειες που ξεμπροστιάζουν μια ολόκληρη χώρα επιρρεπή στον φασισμό, μια χώρα που δεν θα έλεγε όχι σε έναν «lifestyle» φασισμό, μια soft εκδοχή της δικτατορίας.

Ο Μουσολίνι αυτοπροσώπως επιστρέφει στη σημερινή Ιταλία, και χάρη στα σκουπιδοφάγα ΜΜΕ, το ιντερνέτι και την αμνησιακή βλακεία του πόπολου αποκτά δημοφιλία, σε αυτήν την τολμηρή, σωστά ζυγισμένη αλληγορία

Ο δικτάτορας Μπενίτο Μουσολίνι επανέρχεται μυστηριωδώς στη ζωή και ο σκηνοθέτης του «Καλωσήρθατε στο Νότο» Λούκα Μινιέρο στοχάζεται αποτελεσματικά πάνω στην άνοδο του νεοφασισμού στη χώρα του, με ένα φιλμ που, ανιχνεύοντας τα άβολα όρια της σάτιρας, κατορθώνει να επισημάνει εύγλωττα τον κίνδυνο της απώλειας της ιστορικής μνήμης.

Αρκεί να θεωρεί κανείς τον φασισμό (κάθε είδους) και την προπαγάνδα ένα αστείο; Προφανώς και όχι. Το αντιλαμβάνονται όλοι αυτό, όμως; Μπες στη διαδικασία να δεις την ταινία και να το σκεφτείς. Αν δεν έχεις την ικανότητα να συζητάς με άλλους ανθρώπους που έχουν διαφορετικές ιδέες και δεν πρόκειται να το καταλάβεις ποτέ, τζάμπα σπάω τα δάχτυλά μου στο πληκτρολόγιο.

Καλή ιδέα, κάποια γελάκια (ειδικά στις σκηνές που ο λαϊκιστής ηγέτης δείχνει τη γελοιότητα του) αλλά και αδύναμο φαρσικό στοιχείο όταν το πράγμα σοβαρεύει επικίνδυνα.

Το πιο, ίσως, περίεργο για την ταινία είναι πως διαθέτει αρχικά μια άκρως χιουμοριστική ιδέα αλλά κατά τη διάρκεια της ταινίας ο θεατής περισσότερο θα προβληματιστεί από αυτή την... επιστροφή παρά θα γελάσει από τα αναμενόμενα περιστατικά και τις καταστάσεις που θα βιώσει ο Μουσολίνι στη σημερινή Ιταλία.

Ο Μινιέρο έρχεται δεύτερος και η σύγκριση με την προηγούμενη ταινία, που αναφέρεται στον Χίτλερ και το ναζισμό είναι μοιραία. Ο Ντούτσε παρά τον όγκο του είναι λιγότερο στιβαρός και αυτό φαίνεται περισσότερο στο πρώτο μέρος της ταινίας, που είναι - όπως παραδέχεται και ο Μινιέρο - κάπως «παιχνιδιάρικο».

Πολιτική σάτιρα, ιταλικό ριμέικ της μιας γερμανικής ταινίας που ζωντανεύει τον εφιάλτη του φασισμού στο σήμερα. Με τρόμο, αλλά χωρίς αιχμή.

Τεχνικά η ταινία έχει αρετές, καθώς συνδυάζει σε πολλά σημεία δίχως να κομπιάζει τις λήψεις της φορητής με την κανονική κάμερα, δίνοντας την εντύπωση του ψευδοdocumentary. Οι ερμηνείες δε, ιδιαίτερα του Massimo Popolizio που αποδίδει τον άρτι αφιχθέντα από την κόλαση δικτάτορα - και που στην δική μου εκτίμηση δεν του φέρνει και πολύ σε μόστρα - είναι αξιόλογες. Το βασικό πρόβλημα είναι και μόνο που υπάρχει ετούτο το έργο, αφού ακόμη και μέσα στην κουτή υπερβολή του να δείξει το σωστό, προσφέρει λαβές περί του αντιθέτου καταστροφικού, σε εκείνους που δεν πρέπει να δίνεις και πολύ αέρα. Σφάλμα. Θα το θεωρήσω ως μη γενόμενο...

Αστοχεί σε πολλά σημεία, ως προς το είδος της πλάκας που προσπαθεί να κάνει, ενώ η γενίκευση, βασικό στοιχείο της ταινίας, είναι και μία από τις βασικές αρχές του φασισμού. Η ταινία είναι απλουστευτικά γενικευτική στα νοήματά της, δείχνοντας τους Ιταλούς σαν έτοιμους να ξαναδεχτούν τον Μουσολίνι, αφού κανείς δεν αντιδρά και όλοι τον δέχονται.

Αδέξια πολιτική σάτιρα, με απούσες τις πρωτότυπες κωμικές ιδέες, οδηγείται σε επιπόλαιη ανάγνωση της Ιστορίας και σε εξυπνακίστικες υποδείξεις που την απομακρύνουν οριστικά από κάθε χιουμοριστικό στοιχείο.

...κακογυρισμένη σαν κομμένη τηλεοπτική σειρά του Μέγκα...