Νόμος περί Τέκνων(2017)
(The Children Act) | Πρώτη προβολή: 30-08-2018
Άγγελος Πολύδωρος
2018-08-20
Εννοείται, ότι είναι απόλαυση να βλέπει κανείς την Έμα Τόμσον, φυσική και χωρίς περιττά μακιγιάζ, να παίζει όχι μόνον αποδίδοντας τους διαλόγους, αλλά και με τις εκφράσεις της, την κίνηση των ματιών, των χειλιών της και γενικά με όλη τη «γλώσσα του σώματος» και να αποδίδει «αποκαλύπτοντάς» μας κάθε πτυχή της σκέψης της, αλλά και τις εσωτερικές της συγκρούσεις.
Τατιάνα Καποδίστρια
Μια καταπληκτική Τόμσον οδηγεί την εξαιρετική μεταφορά του μυθιστορήματος του ΜακΓιούαν, για μια λονδρέζα δικαστίνα και τα προβλήματα που αντιμετωπίζει με 17χρονο ετοιμοθάνατο Ιεχωβά, αλλά και με τον γάμο της.
Θοδωρής Κουτσογιαννόπουλος
2018-08-16
Η σκηνοθεσία του Ρίτσαρντ Έιρ χειρίζεται τα θέματα νηφάλια, γιατί το υπέροχο κείμενο του ΜακΓιούαν εκφέρει με ακρίβεια την ένταση όποτε χρειάζεται, συνδυάζοντας το αγγλοσαξονικό πνεύμα εγκράτειας με την οικουμενικότητα.
Κατερίνα Ανδρεάκου
2018-08-18
Κοινωνικό δράμα με έντονο το στοιχείο της «βρετανικότητάς» του και μια βαθιά εσωτερικότητα, παρόλο το απτό ενδιαφέρον που προκαλεί το δίλημμα της δικαστικής απόφασης και των συνεπειών της. Ενδεχομένως να της βάλετε την εύκολη (και, εν προκειμένω, κάπως απερίσκεπτη) ταμπέλα της «μπουρζουά» θεματικής, αλλά, αν έχετε όρεξη για ένα ώριμο δράμα χαρακτήρων, δεν θα βρείτε εύκολα καλύτερη επιλογή.
Μάνος Θηραίος
Από ένα σημείο και μετά, έχεις την αίσθηση πως παρακολουθείς δύο έργα σε ένα ή σαν να βλέπεις την πρώτη ταινία και μαζί το sequel σε ενιαία συσκευασία. Μολαταύτα, το κύρος της Έμμα Τόμσον, η παρουσία του Στάνλεϋ Τούτσι και η συνολική ίντριγκα της υπόθεσης είναι ικανά να κρατήσουν το ενδιαφέρον αμείωτο.
nicolas1810
Σοβαρό, βρετανικό δράμα χαρακτήρων με την Έμα Τόμσον. Ρίχνω αυτήν την περιγραφή και νομίζω πως καθάρισα.
kazanipouvrazei
Οι δυνατές ερμηνείες είναι το ατού εδώ, με την Τόμσον να αποτελεί εγγύηση.
Γιάννης Ζουμπουλάκης
2018-08-14
Σοβαρά κοινωνικά ζητήματα που αφορούν όλους μας συνδυάζονται δεξιοτεχνικά με μια υπέροχη κινηματογραφική ηρωίδα αλλά και την υπέροχη ηθοποιό που την υποδύεται. Ενα άρτιο σύνολο που δεν μπορείς παρά να θαυμάσεις.
Ρόμπυ Εκσιέλ
2018-08-12
Στιβαρό δράμα κειμένων και ερμηνειών - βασισμένο στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Ιαν ΜακΓιούαν - που θέτει ψύχραιμα και τη λογική και την ευαισθησία του.
Θόδωρος Γιαχουστίδης
Πολύ καλή ταινία, κάπως περισσότερο ακαδημαϊκή απ' όσο θα θέλαμε και με ένα ακόμα μικρούλη φάουλ σε ότι αφορά τη διαχείριση του χρόνου, από την «Ανάσταση» μέχρι το «Ξανακύλισμα»: σαν πολύ γρήγορα (σε ότι αφορά τον φιλμικό χρόνο) δεν επιδεινώνεται η κατάσταση; Σίγουρα, πάντως, μια ταινία που προκαλεί συζητήσεις. That's always a good thing!
Δημήτρης Κωνσταντίνου-Hautecoeur.
Δράμα χαρακτήρων που δεν καταφέρνει να αναπτύξει σε βάθος και με πλήρη συνοχή όλες τις θεματικές του, μα δίνει την ευκαιρία στην Emma Thomson για ένα ερμηνευτικό ρεσιτάλ που στηρίζει ένα ολόκληρο φιλμ και σκιαγραφεί έναν εξαιρετικά περίπλοκο χαρακτήρα από μόνο του.
Αχιλλέας Βασιλείου
2018-08-10
Το θέμα είναι ότι η ταινία είναι ένα one woman show και δεν την βοηθάει κανείς. Ούτε η ξύλινη σκηνοθεσία του Richard Eyre (Notes on a Scandal, Iris) αλλά ούτε και το σενάριο του Mc Ewan, που φαίνεται να μην μπορεί να επιλέξει ανάμεσα στα δύο δράματα της υπόθεσης (Γάμος και υπόθεση μετάγγισης). Δυνατή ιστορία αλλά ισχνό σενάριο.
Παναγιώτης Πυλαρινός
Ο Ρίτσαρντ Έιρ με μια σχεδόν τηλεοπτική προσέγγιση παραδίδει ένα ευαίσθητο, στοχαστικό δράμα σχετικά με περίπλοκα ζητήματα , όπου σε μερικά σημεία χάνει την συνοχή του – ειδικά με το subplot της κρίσης που διέρχεται ο γάμος της – αλλά έχει σαν ατού την λεπτότητα και την δεξιοτεχνία , μιας ερμηνείας ως υπενθύμιση του στρατοσφαιρικού ταλέντου της Emma Thompson.
Λήδα Γαλανού
2018-08-04
Ένα αδύναμο δικαστικό δράμα, από το οποίο ξεχωρίζει η συναρπαστική, πολυεπίπεδη και πανέξυπνη ερμηνεία της Εμα Τόμσον.
Γιάννης Καντέα-Παπαδόπουλος
2018-08-08
Αυτή η μπανάλ και άνευρη κινηματογραφική μεταφορά του ομότιτλου βιβλίου του Ίαν ΜακΓιούαν, σε σενάριο του ιδίου, χρωστά τις καλύτερες στιγμές της στην εκφραστική δύναμη της Έμα Τόμσον, η οποία της δίνει βάθος κι ένταση, χωρίς όμως να είναι αρκετά για να αποκτήσει η ταινία χαρακτήρα.
Τάσος Μελεμενίδης
2018-08-06
Ο Ρίτσαρντ Έιρ, όπως και στο «Ημερολόγιο Ενός Σκανδάλου» που είχε κάνει το 2006, παραμένει αόρατος και αφήνει τον χώρο στους πρωταγωνιστές του, παραδίδοντας μια διεκπεραιωτική ταινία.
Κωνσταντίνος Καϊμάκης
2018-08-02
Καλές ερμηνείες, συναισθηματικές εντάσεις, διάλογοι που κεντάνε αλλά και μια κεντρική ιδέα που ξετυλίγεται προβλέψιμα και κάπως κουραστικά μέχρι το λυτρωτικό φινάλε.
